Zondag 30 oktober 1983, Sunset Crater National Monument,

In het zonnetje lekker opruimen en wassen. Altijd goed op de KOA.

Dan de autosnelweg op. We komen tot de ontdekking dat er onderweg een heleboel te doen is. Het stikt hier van de National Monuments en (mini)Parks. We nemen de afslag naar Meteor Crater. Dat blijkt particulier en kost maar liefst $ 4,50 pp. We maken rechtsomkeert. Vlak voor Flagstaff is Walnut Canyon National Monument. We doen er de Trail over 200 treden de canyon in, langs ru´nes van rots indianen (zie folders). Mateo zit in een door de ranger verstrekte easyrider (draagzak). Dat gaat uitstekend.

We zijn zo enthousiast dat we in Flagstaff meteen zelf zo'n Easyrider kopen. We schaffen ook nog een nieuwe koplamp aan. Gisteren stuk gegaan. Nog boodschappen doen en dan is het weer al laat als we richting Sunset Crater National Park rijden. Het Visitorcenter geeft zelfs uitleg in het Nederlands! We overnachten er op de campground. Overal ligt gestolde lava.

           

              

     

 

Maandag 31 oktober 1983, Grand Canyon National Park

Voor vertrek van Sunset Crater lopen we de Trail. Later in Wapatki National Park nog 2 trails. Weer ru´nes van indianenbewoning. Daarna rijden we tot de east entrance van het Grand Canyon National Park. We bezoeken de toren en verderop het Visitorcenter. We zijn 'indruk moe'. Lekker naar de campground. Nog plenty time om rond te hudderen en een vuurtje te stoken.

     

      

     

      

           

 

Dinsdag 1 november 1983, Kingman, Arizona

De dag begint goed. Vroeg aan de wandel op de trail langs de Grand Canyon. Iedereen geniet er van. Daarna op weg naar Kingman. Het is nog een heel eind en dan moeten we ook nog op zoek naar het postkantoor. Jipiaee! Eindelijk is de licenceplaat er. Toch weer problemen. Op de platen staat november 1983. We snappen het niet en vragen raad bij de Highway Patrol. Wat blijkt: De staat Florida hanteert de geboortedatum als vervaldatum . Leen is 24 november jarig. Leuk hoor! Kunnen we meteen opnieuw beginnen, na al die moeite. Niemand die ons daar op gewezen heeft. Dan hadden we mijn geboortemaand juli aan kunnen houden.

          

               

           

We komen terecht op een kale camping. We zijn allemaal prikkelbaar. De eigenaar komt vragen of we de kinderen stil kunnen houden, want er slapen mensen in het motel. (half 4 's middags). We zeggen dat dat moeilijk is. Mateo is een gillerd op het moment, bij vreugde en verdriet. We gaan liever. De eigenaar ziet ons graag vertrekken. Hij brengt meteen het geld. Wij eigenlijk blij toe, want de kinderen mochten ook al niet in het zand spelen. De camping waar we nu staan, is evenmin gezellig. Hier zijn wel meer kampeerders, ook met kinderen. In ieder geval geen klachten. De mineurstemming blijft echter. De kleine ruimte werkt benauwend. Wat een rust als de kinderen slapen. Af en toe wordt het wel eens te veel, het constant op elkaars lip zitten. Hopelijk gaan we er morgen met nieuwe moed tegenaan!

 

Woensdag 2 november 1983, Boulder Beach Lake Mead, National Recreation Area Nevada.

Wat een goeie dag vandaag! We doen heel rustig aan voor we van de camping vertrekken. De temperatuur is meteen heel aangenaam. We rijden eerst langs 2 RV centra. Leen heeft nu het onderdeeltje voor de gasverwarming. Dan richting Las Vegas. Bij de Hooverdam maken we verschillende stops. De lift naar beneden nemen we echter niet. Het is hier erg druk. Als we weg rijden van de laatste parkeerplaats raken we een andere auto. Schrik! Excuses! De mensen in de auto zijn erg vriendelijk. Het valt mee. Alleen een kras op de lamp achter. 'Laat maar zitten', zeggen ze.

   

   

   

     

Wij weer op weg. Even later zien we een bord: Visitorcenter, Information Lake Mead Area. We willen daar niet heen, maar Leen stelt voor toch even te kijken. Als we de Las Vegas campings niks vinden, kunnen we terug rijden. Dat even kijken, duurt een hele poos, want er is allerlei interessante informatie. De expositie, opgezette dieren, slideshow, film, tuinen met desert begroeiing. We lopen nog een flinke trail en besluiten naar de campground en beach aan het meer te rijden. Doordat we de klok weer een uur terug kunnen zetten, zijn we daar Nevada tijd 12 uur. Wat een goede beslissing! We brengen een heerlijke middag door aan het strand. Pootje baden, Leen en Paco zwemmen, spelen en zonnen. Kortom zalig! De motorhome staat vlakbij de beach in een oleanderbos.

 

      

     

Donderdag 3 november 2013, Boulder Beach Lake Mead National Recreation Area, Nevada.

Vanwege de Nevadatijd vroeg wakker. Gisteravond was het om 5 uur donker, vanmorgen om half 6 weer licht. We houden grote schoonmaak. Alle bedden, slaapzakken enz. naar buiten. De kasten worden uitgemest. Het is hier Curašao qua temperatuur! Vannacht dus geen dikke dekens, laat staan een heater nodig!

Leen belt met Winnie, de bookkeeper in Florida. Het geeft veel problemen om via hem licenceplaten aan te vragen voor de resterende tijd. Advies: Probeer het in de staat waar je reist. Buren op de camping raden ons aan het in Las Vegas te proberen. Ze hebben ook een adres voor ons. Nevada schijnt vrij gemakkelijk te zijn met deze dingen, wel duur. We moeten rekenen op $ 250 per jaar.  We weten dus wat ons morgen te doen staat!

's Middags lig ik lekker aan de beach, terwijl Leen rond de motorhome bezig is. En de kinderen? Die keutelen ook gezellig. In de avond is vader's patatkraam weer eens open. Yummie! Yammie! Ook nog tijd gevonden om het dagboek bij te werken en foto's in te plakken.

         

 

           

Vrijdag 4 november 1983, Death Valley, National Monument, California.

Rustig vertrokken richting Las Vegas, waar we om 9 uur arriveren bij het nummerplatenkantoor. Lange rijen, maar gelukkig niet bij het info loket. Het is mogelijk hier nummerplaten te verkrijgen, maar dan hebben we wel een bewijs nodig van een Nevadaverzekering. We krijgen een telefoonnummer. De telefoniste geeft ons adressen van verzekerings-kantoren. We rijden naar de dichtstbijzijnde. Er op berekend een nieuwe verzekering te moeten kopen. Leen is vlug terug. Met het bewijs! Onze Florida verzekering is gelieerd aan deze. Wat een geluk! Het bewijs is ook nog eens gratis. Snel terug naar het licencekantoor. Eerst een inspectie van de motorhome, want wij zijn out of state. Allerlei nrs.: motor, chassis ed worden gecontroleerd. Vooral het chassisnr is moeilijk te vinden. De beambte vindt het serienummer uiteindelijk nadat hij druk in de weer is geweest met cleaningspray en poetsdoek.

 

Vervolgens aansluiten in de lange rij voor de nummerplaten. Na een half uur is Leen terug, met de nummerplaten. Kosten $ 23. Dat valt ontzettend mee. Zonder slag of stoot is het niet gegaan. Een vast adres in de staat is voorwaarde, voor inschrijving heb je werk nodig enz.

Na veel soebatten van Leen, met verwijzing naar de informatiebalie en wat er al allemaal gedaan is plus checken bij de baas en bovenbaas, gaat de zaak uiteindelijk toch door met een creatieve oplossing: Ons adres is nu het nummerplaten kantoor!! We slaken diepe zuchten van opluchting! Helaas moeten we ons kersverse Floridanummer PIH 419 meteen inleveren, omdat die pas 24 november afloopt. Geen souvenir om mee naar huis te nemen!

 

Zijdelings nog wat van de beroemde Strip gezien. Wij hebben echter genoeg van Las Vegas. De stad waar je binnen een uur kunt trouwen of scheiden en zo blijkt, ook vrij vlot een set nummerplaten kunt bekomen. In een buitenwijk doen we boodschappen. Zelfs in deze Safeway staan gokautomaten.

 

We rijden de eenzaamheid in naar Death Valley. Long and lonely! Dat verandert bij de campground. Bijna mudvol! (1000 sites).  We rijden naar het infocenter. Wat blijkt? We zijn hier in de 2 drukste weken van het jaar. Volgende week is er een soort folkfestival  van 'old timers'. Dat zijn geen oude auto's, maar mensen die dol zijn op old time muziek. Fiddlers, wasbord enz. enz.  Er klinkt hier en daar al wat op. Leen en Paco gaan kijken en komen enthousiast terug. Paco en ik daarna er ook nog even met de zaklantaarn op uit. En daar, zo maar ergens tussen de RVs is de jamsession. We maken net het eind van het concert mee, waarna iedereen zijn tuinstoeltje inklapt en terug naar zijn huisje op wielen gaat.

Zaterdag 5 november 1983, Lake Isabella, California.

Vanmorgen heel vroeg wakker, maar de heren nog zo lang mogelijk stil gehouden vanwege het burengerucht op deze volle campground. Daarna aankleden en wegwezen. Seweldisposel, water en benzine innemen, vervolgens ontbijt op het parkeerterrein van het Visitorcenter. Om 8 uur zijn we helemaal klaar voor de exposities, film enz. We rijden nog een hele poos door het park. Meteen eenzaam. Ook buiten het park is het nog een flink eind eer we bij Lake Isabella zijn.

De campground is gratis, van het Corps of Engineers. We nemen er alweer water in, de sewage disposel zit verstopt. Ineens is er een stormwind (bergwind). We zijn blij dat we al geparkeerd staan. Daardoor is het extra gezellig binnen. De radio aan, de ramen dicht. De kinderen spelen in het hok (het grote dubbele bed achter, afgesloten door het spijlenrek).

  

verder naar week 45