Zondag 28 augustus 1983.

 

Weer vroeg wakker uiteraard. Na het opruimen en wassen maken we een picknicktas klaar en gaan op zoek naar een baai. Het wordt Guana Bay. Een heel lang zandstrand voor ons alleen.

 

 

 

 

De kinderen genieten. Wij ook. Na een uurtje stappen we weer op. De zon is fel en alles is zand. Thuis nogmaals zwemmen om te ontzanden en dan slapen. Tenminste Leen slaapt. Mateo krijg ik NIET in slaap. Als we tegen 4en weer willen vertrekken valt hij in de schommelstoel in slaap. Een uur later kunnen we echt weg. We rijden richting Oysterpond. Ook daar storybooklandschap. We zien de eilanden, die we ook vanaf Pointe Blanche zien, oa St Barths, nu van een andere zijde. 

 

 

 

Na de rondrit gaan we sunset dineren aan de beach. Iedereen is Amerikaans. De kelners en de eigenaar. Het voedsel is Italiaans, zeer pikant, maar wel te eten. De salade is heerlijk. Dan is het al 8.30 uur, slapen geblazen.

 

 

 

Maandag 29 augustus 1983.

 

Eerst  de routinehandelingen - opruimen, wassen, boodschappen doen. Schoentjes kopen voor Mateo. Hij loopt er nog zeer onwennig op. Nog wat zwemmen in het zwembad en dan weer slapen voor Mateo. Leen kookt (blik)nasi met kippenpoten in ui gebakken. De sla is vergeten, dus vanavond maar. Na het middageten mag ik een uurtje slapen, terwijl Leen zich met Paco en Mateo amuseert. Rond half 4 vertrekken we op zoektocht naar een baai. Het lijkt wel of stille mooie plekjes op Sint Maarten meteen volgebouwd worden met hotels ed. Dat is wel eens storend. Uiteindelijk vinden we een stuk toegankelijk strand naast een hotel (het Simpson Bay Beach Hotel). Helaas stinkt het er door het afval van het hotel. Het is er heel rustig, geen mensen, wel honden, die ons nieuwsgierig begroeten. Vooral Mateo vinden ze maar een vreemd beest, zoals die over het strand scharrelt.

Na thuiskomst nog wat spelen. Ik maak een slaatje met brood, dan baden en slapen voor de boys. Hè hè, wij kunnen nog wat lezen. Mateo moet op zijn ruggetje geklopt tot hij slaapt, want hij is zo'n wantewever, staat om de haverklap weer rechtop. Aangezien het kinderbedje niet veilig is, Meneertje klimt zo over de spijlenrand, is het er bij blijven zitten totdat hij slaapt. Dat kan lang duren, als hij niet zo'n zin heeft

 

           

Dinsdag 30 augustus 1983.

Laatste dag alweer op Sint Maarten. Deze morgen bezoeken we Marigot, de hoofdstad van Frans St Maarten. Wat een verschil! De wegen zijn meteen veel beter. Het doet landelijker aan en  is rustiger. De French Quarter is niet zo verpest door het toerisme, Op het Nl deel van St. Maarten staat op letterlijk elk mooi plekje, minstens een villa en meestal nog wel meer. Marigot doet onmiskenbaar Frans aan. Je ziet hier ook veel Fransen in allerlei beroepen. Ze beheersen de middenstand. Van bakker tot hotelier. De bewoners zijn naar onze smaak ook veel leuker gekleed. De boutiekjes hangen vol met aparte kleding, dan de terrasjes enz. Het totaal staat ons erg aan. Op de terugweg komen we door Grand Case met typische huisjes. Bij het appartement nog een keer in het zwembad. 's Middags nog 1x naar Frontstreet. De problemen met de car-rental zijn opgelost. We hadden langs elkaar heen gepraat. Zij dachten dat wij geld terug wilden. Wij dachten dat zij geld van ons wilden. Met veel hilariteit is de vrede getekend. Gelukkig maar. Nu zijn we weer koffers aan het pakken. Paco en Mateo hebben allebei diarree.

Mateo poepte zand vandaag. Paco heeft waarschijnlijk teveel chloor en zeewater geslikt. Gelukkig hebben we de diarree druppels van Myrthe nog. Die komen nu weer goed van pas.

 

 

 

Woensdag 31 augustus 1983, Miami Florida USA.

Om 6 uur uit bed. Met regenachtig weer verlaten we St Maarten, gelukkig zonder problemen. We maken een tussenstop op Antigua, ook groen, maar vlakker lijkt het.

In het vliegtuig Amerikaans ontbijt: luchtig geklopt gebakken ei met kaas, plakken ham en gebakken aardappelsnippers. Alles druipend van de boter. Erbij een croissant. Verder verse schijven sinaasappel en meloen op een slabedje, gegarneerd met peterselie. Natuurlijk orange juice erbij. Het smaakte lang niet gek nadat de meeste boter eraf was. De stewardessen waren zeer vriendelijk en spraakzaam en inderdaad zoals Fred  (Preisser) ons al vertelde: Waar kom je vandaan? enz., maar op een leuke manier.

 

In Miami gaan we zeer gestroomlijnd door de douane. Koffers worden tot buiten gebracht, waar een busje van de carrental klaar staat. Ook daar wordt zonder oponthoud de bagage uitgeladen en meteen overgezet in de gereedstaande huurauto. Chevrolet Citacion, dat noemen ze hier een kleine auto. Voor ons super de luxe.

 

Voor we bekomen zijn van de emoties rijden we al vlot op de Highway en daar is Miami Beach met ons appartement Atlantic Towers, Nr 228. Beneden een zwembad en direct aan de beach. De eerste indruk van de USA is dus zeer gestroomlijnd. Alles gaat vanzelf, mensen zijn erg aardig.

 

Na wat rusten en uitpakken weer in de auto en boodschappen doen. Aan dezelfde Ave, een eind terug is een winkelcentrum. Allemaal erg oude mensen met af en toe een Bagwan er tussendoor. Het is een dure supermarkt. De eerste levensbehoeften zijn er. Gelukkig ook luiers, want Mateo heeft weer al de hele dag diarree. Zelfs de druppeltjes hielpen niet. Lastig in het vliegtuig!! Nu maar een paar dagen streng diëten.

 

Om 5 uur net op tijd terug voor Sesamstraat, waar Paco zich al de hele dag op verheugd heeft. Het valt hem wel een beetje tegen. Hij kan het niet verstaan. Gelukkig zijn zijn favorieten Ernie en Bert er wel. Ze zien er hetzelfde uit, al kan hij ze niet verstaan.

 

Bij zonsondergang maken we nog een wandeling langs de waterlijn. Idee Knokke-Heist, maar dan met nog meer en hogere appartementen, hotels, flats ed. Daarna lekker languit in bad en eten. Leen heeft al adressen van camperdealers uit de krant en het gele boek gehaald. Nu is het de grootste kinderbedtijd, al 8.30 uur.

 

Donderdag 1 september 1983, Atlantic Towers, Miami.

Mooi weer vanmorgen. Al vroeg wakker. Om 9uur arriveren we bij de eerste camperdealer in de buurt van Miami Airport. Eén 2e hands camper springt eruit. Itasca 1979, $ 13.900. De prijzen vallen ons tegen. Deze is precies wat we zoeken. Van eerste eigenaar, 36.000 mijl gelopen, goed onderhouden, 2 airco's, generator, handige indeling. We vallen er allebei op, maar ja, de prijs! Dat hebben we niet cash. Verder maar. Nu naar Fort Lauderdale. Ondertussen is het al tegen 12 uur. In Hallendale bezoeken we de Pizzahut voor de lunch. 1e kennismaking met de Amerikaanse saladbar. Mmmm!! Heerlijk!! Weer op pad. Ondertussen begint het te regenen. Na wat zoeken komen we in een straat met camperdealers. De eerste heeft aardig keus. In de regen gaan we kijken. Ze zijn allemaal verschillend qua type, qua jaartal en qua mijlen en hoe ze er uit zien. Ook hier vallen de prijzen tegen. Allemaal boven de $ 10.000,--  bijv. $ 12.995. Eén kost $ 9.995. Die bekijken we nog eens. Inmiddels giet het werkelijk. We zitten vast in deze camper, dus we kunnen hem nog eens goed bekijken. De indeling is niet zo handig. De kinderen moeten helemaal achterin, er zijn geen safetybelts. De RV ziet er wel redelijk uit, maar inmiddels begint het binnen behoorlijk te lekken. We zijn toch al niet zo enthousiast over deze, dus zeggen we dat we er nog eens over willen denken en evt terugkomen.

 

De volgende zaak aan de andere kant van de weg. Leen neemt een sprint door nog steeds dezelfde stortbui naar het kantoor. Wij blijven in de auto. In de nu iets minder heftige regen, gaat hij op pad met de salesman. Na een poosje komt hij terug. Er is er één, die wat lijkt. Wij gaan ook kijken. Inderdaad, handige indeling, generator, lekker lopend, start direct, airco, fan, radiocassette, zelfs een 'bakkie'. Ziet er nog mooi uit, ±46.000 mijl gelopen van eerste eigenaar. Wel al van 1972, dus 11 jaar oud. De prijs is aantrekkelijk, $ 7.500. Na nog veel kijken, praten, van alles proberen, hakken we de knoop door. Voor deze prijs is het absoluut de beste die we gezien hebben. We betalen $ 500 aan. Morgen 10 uur naar de bank voor American Express. De rest van het geld zo gauw mogelijk hier krijgen. Hopen dat het lukt.

Als alles meezit is de camper rond 12 uur zaterdag klaar. Dat betekent dat we zondagmorgen kunnen starten. Zo niet, dan wordt het woensdag, want maandag is een Holiday, 5 september, Memorial Day.

 

Toen nog steeds in de stromende regen naar huis. In Hollywood (Florida) een grote supermarkt bezocht. Hier is alles zowat de helft goedkoper dan in Miami Beach. Om 6 uur zijn we in de flat. Eten, berekeningen maken, boodschappenlijsten enz. De kinderen slapen om 8.30 uur. Ze deden allebei ook in de auto al een tuk.

 

Vrijdag 2 september 1983, Miami.

Weer vroeg wakker uiteraard. Deze morgen houden we elkaar uur de slaap. Om 9 uur vertrekken Leen en Paco met de auto naar Fort Lauderdale,  30 minuten rijden. Mateo en ik blijven achter. Hij valt vrijwel direct in slaap. Die heeft nog wat in te halen. Gisteren was het een vermoeiende dag. Voor mij eindelijk eens op mezelf, want het is wel druk zo constant met zijn 4en in een kleine ruimte. Tijd voor ongestoord brieven schrijven dus. De eerste lange brief voor de families de Putter en de Blaeij. Nog wat postkaarten, die we al op St Maarten gekocht hadden, worden nu geschreven. Om een uur of elf wordt ons manneke wakker, nu in een uitstekend humeur.

Mateo in de wandelwagen en naar beneden. Hij vindt de lift nog steeds doodeng. Beneden in het winkeltje nog wat ansichten gekocht en de weg naar het postkantoor gevraagd.

 

Het regent weer, de temperatuur is warm. We gaan toch maar. Mateo heeft als cape een plastic supermarktzak. Hoewel het postkantoor niet ver is - over the bridge, one block left, one block right - zijn we toch behoorlijk nat en klammig als we thuiskomen. Leen en Paco zijn inmiddels ook terug. Het geeft toch nog problemen om aan geld te komen. Leen heeft al telefonisch contact met Kees. Kees zal direct naar de bank gaan om opdracht te geven het geld over te maken. 's Middags blijkt dat Maduro&Curiels dat toch niet gedaan heeft. Dat betekent pas maandag overtelexen en pas dinsdag hier ivm Memorial Day. De General Manager van het RV (recreational vehicle) is onverbiddelijk. Geen geld overgemaakt, dan ook geen camper. Dus op zijn vroegst dinsdag. Jammer, maar wel te begrijpen.

 

's Middags gaan we op zoek naar een groot goedkoop warenhuis om de noodzakelijke spullen voor de camper in te slaan. Inventaris zoals bestek, servies, pannen e.a. huishoudelijke artikelen. We slagen ook goed voor een kinderzitje en kleuterzitje, alles gelockt door de safetybelts. Dit alles bij de K-Mart in Hialeah. Het geeft nog wel wat irritatie, want natuurlijk duurt het eindeloos. Veel te lang voor de kinderen, die gaan zeuren. Na een frisse drink kunnen we er weer tegen.

 

Terug thuis is het inmiddels al 6 uur. Tijd voor de avondlijke handelingen en weer niet voor zwembad of beach. Morgen......beloven we Paco. Hij mag nog wel even de duifjes voeren op het balkon. Die zijn zo tam, dat is ook leuk.

 

Zaterdag 3 september 1983, Miami.

Een 'rustig' dagje. Hoewel, we zijn toch weer vroeg op pad naar General RV in Fort Lauderdale. De manual van de camper ophalen, zodat we alvast wat huiswerk kunnen doen. De manager zegt nu, dat als hij maandag van de bank in Curaçao de verzekering krijgt dat het geld wordt overgemaakt, we de camper meteen kunnen krijgen. Zij zijn namelijk wel open op Memorial Day en de banken niet. Dat betekent dus één dag eerder. We maken de volgende afspraak: De salesman haalt ons op bij de carrental op het vliegveld van Miami en brengt Leen of ons allemaal naar de camper. Een opluchting voor mij. Hoef ik tenminste niet in de huurauto achter Leen in de camper aan te rijden. Na deze afspraak rijden we weer naar Hialeah, dit keer naar Sears. Weer een groot warenhuis. Naar Nederlandse begrippen niet zo volledig. We vinden toch weer een aantal noodzakelijke huishoudelijke artikelen. Daarna nog langs een Winn&Dixie supermarkt voor weer een voorraad levensmiddelen. De pampers vliegen erdoor. Mateo had vanmorgen weer zo'n 6x diarree, vervelend is dat toch. Een dag of wat ging het  beter, nu is het weer helemaal mis. Daarna gaan we eten bij Mac Donalds, een afknapper. Hier geen saladbar, geen Mcchicken. Het broodje vis is kleffig en vet, ligt zwaar op de maag. Half 2 weer thuis. 's Middags nog even zwemmen aan de beach. Paco wilde zwembad, maar dat was te vol. Leen is daarna nog druk met opruimen en wassen. Goed hoor, terwijl ik mag lezen! Heerlijk.

 

verder naar week 36