Zondag 14 januari 2024. Landhuis Daniel, Hòfi Pastor en food markt Barber.

Wat een leuke dag is het geworden. Sinds een week logeert buurvrouw Francien bij het zwembad. Deze dame komt al jaren voor een paar maanden in haar uppie hierheen. Auto rijdt ze niet, daarom is dit een ideale plaats voor haar. De super op loopafstand, net als de opstap voor Busje en Konvoi. Ondertussen kent ze een heleboel mensen op Curaçao en wordt ze ook regelmatig uitgenodigd. Vandaag rijden we op haar tip, samen naar Landhuis Daniel, waar vandaag de maandelijkse art en hobbymarkt is. En die is leuk! Eerst thoffie, terwijl er een hoosbui valt (arme kraamhouders) en daarna lekker struinen. De prijzen hier alleen Naf,dus naar verhouding goedkoper. We kopen leuke unieke hebbedingetjes/cadeautjes. Van zeep met o.a. oregano, honing en geitenmelk tot een kleurig suikerdiefje van pvc-buis. Ook allerlei sieraden, zelf gemaakt. We kopen wat armbandjes, gemaakt door een verlegen prépubertje.

       

           

          

Daarna rijden we naar Hòfi Pastor. Wat een heerlijk ongerept stukje natuur daar. Mango en mispel. Geweldig, die heel oude kapokboom. Minstens 500 tot 800 jaar oud. Het lijkt wel een prehistorisch dier. Ik zou er beide wandelingen wel willen doen, maar er staat meer op t program.

          

       

 

       

    

     

 

We steken de straat over en daar achter de snack zit wat verscholen  een soort overdekte markthal. Allerlei homemade snacks, soepen en complete (take away) maaltijden. Ik sta zowat 3 kwartier in de zeer gezellige rij voor pompoenpannenkoek. Een Curaçaose dame met bezoek uit Nederland bestelt voor dochter, oma en tante, totaal 10 stuks. En zo waren er nog een paar voor. Achter mij 4 Duitse toeristen, die graag alles uitgelegd en vertaald willen. Ondertussen bakt de  dame supersnel op 2 campingplaatjes. Ze schiet in de lach en zegt: Moet je nagaan, dit is mijn vrije dag! Leen heeft inmiddels een stoba galiña met bami en groenten verkregen. Paco en Mila kip vd barbecue. Tijdens het wachten mogen  ze allerlei stukjes vlees proeven. Het is al ruim middag. Met onze (min of meer) nog hete buit op huis aan. Lekker smikkelen, afkoelen bij/in het zwembad.

     

       

Toch nog ff naar een baaitje. Boca Samí wordt het. P&M zijn daar al. Ook weer tip van Francien, die het erg gezellig vindt met ons en weer meerijdt. Ik vind het geweldig daar. Geen gelikt strand. Vissersbootjes.

Een leuk terras, wat eigenlijk pas om 5 uur weer open gaat, maar waar we toch blikjes fris en bier kunnen krijgen.

           

         

Terwijl Paco snorkelt, prachtig met koralen en zee-egels, maak ik een wandeling met Francien langs de lagune. Lekker ruig daar. We zien zeewieren en jonge mangroves.

        

Rond het terras bananen en papaja.

        

We halen het niet tot zonsondergang, maar tussen de plotselinge korte hoosbuitjes door, zeer genoten vandaag.

Oh ja! Vanmiddag zat onze Leo, de buurtleguaan, ook  weer op het pad. Wanneer hij zich bedreigd voelt (best snel) opletten voor zijn zwiepende staart.

            

Maandag 15 januari 2024. Daaibooibaai met Nilca.

Rond 9en halen we Nilca op en rijden met drie weg voor een ochtendje beach. Paco is duiken bij Tugbaai. Mila heeft buiktroubles.

Het is rustig aan de baai op deze maandagmorgen. We delen de picknicktafel en meer met de bewakingsman. Leuke gesprekken. Relaxed. Af en toe zwemmen. Nilca houdt het bij pootjebaden. Ik loop met haar mee. Warempel, vandaag zien we bij de botenhelling een schildpad zwemmen. De krabben zitten op de botenhelling. Grappig hoe ze in slagorde de plaat poetsen. Nilca heeft allerlei lekkers meegenomen. Die zelfgemaakte kipsalade! Mmm!

       

          

 

De ochtend verglijdt. Een heel donkere lucht. Er vallen spetters. Op de terugweg doen we Karakterbeach aan. Nilca wil het graag eens zien. Voordat al die luxe kwam, kwamen haar ouders hier wel eens.

 

         

        

     

        

      

           

       

 

Wij missen de meeste regen, maar het is goed te zien, dat het hier en daar flink heeft geplensd.  Bij haar huisje nemen we afscheid met een dikke brasa. Het was zo fijn elkaar weer te ontmoeten, maar helaas is het alweer onze laatste week. Leen en Paco gaan vrijdag nog onze overgebleven spulletjes brengen.

               

Dinsdag 16 januari 2024. Nog één keer Punda.

Francien rijdt met ons mee de  Julianabrug over. We zetten haar af bij het Joodse Kerkhof. Wij stoppen bij Berg Altena om de schilderachtige huisjes op de foto te zetten.

Geparkeerd op t Waaigat lopen we terug Scharloo in. Heel veel stadshuizen zijn al prachtig opgeknapt, anderen nog totaal vervallen.

      

         

       

Ondertussen pikken we ook nog wat murals mee.

        

Punda lijkt vandaag wel te swingen. In tegenstelling tot de vorige keer klinken overal Curaçaose en Latinoklanken. De laatste schallen over de drijvende markt. De Venezolanen hebben er zin in. Lachen en roepen naar elkaar.

       

We stuiten op een groepje kleuters met juffen. Een lopende reclame voor Curaçao. Zodra mensen foto’s maken (dat mag hier gewoon) zeggen de juffen te zwaaien en ajo te zeggen, wat die kindjes enthousiast doen.

Bij de Pontjesbrug speelt een  krioyo bandje. Vandaag geen Amerikaanse cruisetoeristen, maar Spaans en Franstalige Latinos. Die dansen er dus meteen rond. We lachen  om een echtpaar in fel oranje Curaçao/palmen outfit. Zij jurkje en hoedje, hij blouse en petje. Een Caribisch ANWB paar! De kleutertjes duiken daar ook weer op en ook hier poseren ze vol ijver.

Bij Fort Waterfront ontdekken we weer murals en  een paar verstopte kunstateliertjes in de gewelven.

      

          

Op het Wilhelminapark genieten we van  een uitgebreide pauze met een fruitpunch en een  puntzak frietjes om de zouten aan te vullen.

Leen wil terug naar de truckiepan bij de Pontjesbrug, want daar zag ie Pan ku webu ham. Aan dit broodje ei heeft Leen goede werklunch herinneringen. Het wordt met veel zorg bereid.

Teruglopend naar t bussie draait de pontjesbrug net open en vertrekt het ferrybootje.

 

        

      

In de middag op weg naar de Centrum stuit Leen in de berm op een dorstige leguaan. Dat is wel even met beleid passeren.

               

Woensdag 17 januari 2024. Bezoek aan Landhuis Bloemhof.

Voor bezoek en afscheidslunch hebben we afgesproken met Rubert, Ans en Adje. Nauwelijks binnen worden we meteen uitgenodigd voor een (lange) inleiding op de geschiedenis van het Landgoed en familie Henriquez. Bijzonder zijn alle watervoorzieningen, zoals een aquaduct, rooien (watergangen) met sluizen en meerdere baki awa (cisternes/waterputten. Vooral Leen en Paco vinden dit reuze interessant.

       

 

          

Voor mij is dat de geschiedenis vd familie Henriquez en vooral van May, de erfgename in de jaren 80, vorige eeuw en kunstenares, die na terugkomst uit Nl hier haar atelier maakte en ook andere kunstenaars uitnodigde. Dit alles is uitgegroeid tot het huidige culturele centrum, waarin nog steeds vele activiteiten plaatsvinden en kunstenaars exposeren. Hoogtepunt daarvan is de kathedraal van de doorns. Een immens bouwwerk, gemaakt van kale doorntakken platen.

 

Tijdens onze wandeling door het park lopen we de blauwe route langs de waterwerken.

       

De kathedraal, opgezet als doolhof is echt wauw! Binnenin is het een galerie vol werken van verschillende kunstenaars. Heel bijzonder.

        

        

          

       

Op weg naar de lunch passeren we een werkplaats, waar een man bezig is de picaplaten te restaureren, want de kathedraal behoeft voortdurend onderhoud. Even verderop vervaardigen  een paar dames kleine artikelen in dezelfde techniek. Die worden in het winkeltje verkocht.

         

Daarna verzamelen we bij Ten, het bijbehorende restaurantje, geleid door  de vroegere 2 buurmeisjes van Rubert en Ans. Heel gezellig zo. Tot slot moet er echt afscheid genomen worden. Masha danki amigoes voor alle gastvrijheid, tips en meer.

Leen heeft een extra ommetje ingetoetst. Een ijsje bij Baskin en Robbins moet toch ook nog voor vertrek. Nog steeds jammie, maar wat een ijskoud (superairco) kaal hok!

               

Donderdag 18 januari 2024. Laatste dag.

We hebben nog een aardig programma. In de ochtend nog 1x naar Daaibooibaai. Ook Francien rijdt mee. Met zijn allen in t busje, met de 3e rij nu ook uitgeklapt. We kunnen zo in t taxivervoer ;-). Vanwege asfalteren is er een omleiding. Vanaf Tera Korá rijden we een nauwe, heuvelende, maar prachtige route tot St. Willibrord.

Op Daaibooi is t gelukkig nog relaxed. Lekker zwemmen. Paco gaat toch met de jetski. Na flink twijfelen, laat Mila zich overhalen. Stoer hoor!

    

Terwijl wij ze uitzwaaien zit vanaf een steen een jonge pelikaan te vissen. Hij is nog niet zo handig! Kukelt er een keer zowat vanaf, maar als hij duikt, heeft ie wel beet.

           

Wat een pracht gekleurd beestje trouwens met zijn oranje, nog wat donzige hals en fijne tekening op de vleugels. Tegelijkertijd zwemmen er maar liefst 4 schildpadden. Onze aandacht is dus niet geheel en al op de jetskiërs gericht.

Ook tijdens het snorkelen is er weer van allerlei moois te zien en snorkelen we zelfs een stukje met een schildpad mee. Heel bijzonder die pootjes peddelend onder water en het koppie, wat soms onder water zit en dan weer boven komt.

          

Rond 12en is het een stuk drukker geworden en bussen wij op huis aan. Snel afspoelen, omkleden en weer op stap. We gaan afscheidslunchen op Kokomobeach.

Daar is het superdruk. Gelukkig een gereserveerd plekje. We zitten prima, want het duurt eventjes. De kwaliteit van het eten valt ons wat tegen, maar verder erg gezellig.

         

Voor mij is t tijd om weer wat energie te verzamelen aan en in het zwembad. Leen veegt het busje uit en begint zijn koffer al wat te ordenen. Al met al weer een fijne dag.

                

Vrijdag 19 januari 2924. Vertrek.

De laatste nacht goed geslapen, maar nog wel flink geprikt door muggen, miertjes en/of prahas (knutjes). Dit jeukende spul zullen we in ieder geval niet missen.

 

Zo is het toch tijd om de koffers te gaan pakken. We zijn er een poosje druk mee. Wij moeten om 12.00 uur onze studio leeg hebben, zodat Nathalie meteen kan beginnen met de schoonmaak. Wanneer de studio van Paco en Mila ook aan de schoonmaak toe is, vanavond is alles weer bezet, mogen we van Franciens appartementje gebruikmaken. Top!

 

Er is ook nog tijd om te zwemmen. Ik in de pool hier. Paco vertrekt al vroeg naar Kokomo, voor een laatste uitgebreide zwempartij. 

 

Rond 12en vertrekken de mannen voor een rondje. Eerst naar Nilca (Buena Vista) met een tas vol spullen en dan naar Maaike (achter Brievengat) om de auto’s in te leveren.

       

Ondertussen loop ik  met Francien naar de Centrum. Tegenover is een water met flamingo’s en in een boom heel veel witte reigers. Zo dicht bij Caribbean Flowers eigenlijk het mooiste zicht op de foeragerende flamingo's.

Daarna steken we de weg over en trakteert Francien me op een heerlijke batido mango bij de mooie dame in haar trucki.

Half 3 brengt Richard ons naar de Airport.

      

Wat een drukte daar. Lange zigzagrijen. Het gaat langzaam, maar gestaag. Gemoedelijk en vriendelijk raken we de koffers kwijt en  passeren we alle controles.

Ook bij het boarden een lange rij. Leen en ik krijgen er moeite mee. Weer dat hangen. Mila stapt op een dame bij de priority af en warempel, ze maakt de ketting los en we mogen alle 4 doorlopen. Zo zitten we supersnel op onze plek. Heerlijk!

        

Maar een kwartiertje verlaat vertrekt het volle vliegtuig. Daar is bij ons nog consternatie, wanneer Paco zijn sweater aantrekt. Die blijkt vol met die gemeen bijtende minimiertjes te zitten. Zijn we nog niet van die beestjes af! Ook jeukt het bij ons nog op de meest genante plaatsen. De muggenbeten voel je ook wel een dag of wat. Je zou er fobisch van worden!

          

Zaterdag 20 januari. Naar huis.

De nachtvlucht verloopt in het begin wat hobbelig. De seatbelts moeten regelmatig terug aan. In snel tempo wordt er drinken, snack en later warme maaltijd aangeboden. Daarna worden de lichten gedimd. Behalve Leen, die lukt het niet, slapen we allemaal meer of minder.

De ochtend begint alweer vroeg. Drinken en snack en niet veel later een ontbijt. Honger zullen we niet lijden bij de KLM.

            

De landing (7.20 uur) verloopt vrij soepel. Daarna blijft ie eindeloos snel taxiën. We hebben schijnbaar de Polderbaan. Eenmaal buiten het vliegtuig is het superrustig.  Gestroomlijnd door de douane. Ook bij de bagage lijkt het soepel te gaan. Drie koffers kunnen achter elkaar van de band geplukt. Alleen op die van Paco is het lang wachten.

Wanneer ook die gearriveerd is, eerst maar thoffie. We hebben de tijd tot de gunstigste verbinding via Delft. Daar stapt Mila uit (snik) en wij over.

Terwijl we door het besneeuwde landschap (behalve in Zeeland) op Goes aan tjoeken lukt het Leen een oogje toe te doen. Omdat er geen taxibusje beschikbaar was, worden we opgehaald door bevriende Lotte. Ze staat met de stationwagen op het plein te wachten. Er zijn echter nog meer bevriende hulptroepen onderweg, want de accu weigert dienst. Met startkabel lukt het wel en worden wij met draaiende motor voor de deur afgezet. Super!

1 uur. De zon schijnt de kamer in, dus echt koud is het niet. Met de verwarming erbij is het snel behaaglijk. De 1e boodschapjes al gedaan, wat opgeruimd, thoffie klaar. Misschien  nog een dutje. De komende dagen zullen we vast en zeker weer in ons Hollandse ritme komen en de tijd vinden om deze geweldige reis te laten bezinken.

               

Nog wat fleur en kleur om de reis mee af te sluiten.