Zondag 7 januari 2024. Landhuis Ascension.

Landhuis Ascencion (1672) is één van de mooiste gerestaureerde en gemeubileerde landhuizen van Curaçao op Banda Abao, het westelijk gedeelte van het eiland.  Ook in onze tijd functioneerde het al als vormingscentrum van de Marine. Onze vrienden Jaap en Cock waren er indertijd de beheerders van. De 1e zondag vd maand was én is het open dag. Te beginnen met een oecumenische kerkdienst.

Wanneer wij er arriveren stuiten we bij de kerk op een briefje. De voorganger is ziek.

Meteen door naar het landhuis dus. Daar komt de gezelligheid al op gang. In de galerijen kraampjes met zelfgemaakte spulletjes van kunstenaars/hobbyisten.

          

        

Leuk, leuk! Voor ons viert de nostalgie hoogtij. Indertijd heb ik hier ook een keer geëxposeerd met mijn geweven wandkleden.

Het landhuis staat bovenop een heuvel, dus het uitzicht is prachtig!

We zoeken het terras op voor thoffie en pastechi. Ja, dit zijn de echte! Met rozijntjes en pickles er in. Ondertussen speelt een bandje met veel enthousiasme. Een dansgroepje laat zien hoe het moet. Ondanks Curaçaose dansles hebben wij dat nooit zo goed onder de knie gekregen. Wel altijd veel plezier gehad met die groep, zelfs na jaren nog een reünie mee gehad in Twente, tuurlijk ook met dansen.

          

          

Ik ben net weg om nog wat spulletjes te kopen, wanneer Paco door een dansdame uitgenodigd wordt voor de mazurka. Zo jammer, dat te hebben gemist. Hij is een natuurtalent.

We willen ergens een duik nemen, maar ja zondag! Loeidruk overal. Bij Plaia Grande op Westpunt mazzelen we met een Pplekje. Rond de schildpadden bij de pier worden door de vissers,  vissenkoppen in het water gesmeten.  De pelikanen duiken zowat bovenop de snorkelaars. Bah, niet mijn ding op deze manier. Wij lopen verder naar het andere eind van t strand.  Stukken schoner en rustiger.

        

Na de duik rijden we tot Playa Forti om wat te drinken. Nou vergeet t maar. Niet gereserveerd, geen plek. Paco kan dus ook vandaag weer niet zijn duik vd rots daar maken, die blijft voor een doordeweekse dag staan.

We brommen dan maar op huis aan met het bussie. Ook het Coco Friu kraampje halverwege blijkt dicht. Nogmaals de wijze les voor zondag: wil je wat doen ga vroeg en vergeet de rest.

Thuis is Mila na bijslapen ook weer t vrouwtje.  Zij, Paco en Leen lopen naar de Centrum (super). Eten kopen voor vanavond. Paco en Mila maken pittige marinade voor t vlees en snijden de groente fijn voor Paco’s specialiteit, een salsa Super Rico. Dat wordt weer smullen!

           

Maandag 8 januari 2024. Op stap met Nilca.

Vandaag gaan we Nilca - onze hulp,  superbetrouwbare oppas van vroeger, redster in nood toen ik bijna 2 mnd in het ziekenhuis lag en al die jaren vriendin op afstand gebleven - ontmoeten.

 

Leen en ik halen haar op. We bewonderen kort haar eigen bezit huisje, het ontwerp ooit door Leen getekend. Ze heeft er jaren over gedaan (meer dan 20 jaar) om het beetje bij beetje, door heel hard werken op te kunnen bouwen. Petje af, dan ben je als alleenstaande vrouw met zoontje, begonnen als huishoudelijke hulp en met pensioen als hoofd assistentes tandartspraktijkcentrum een kanjer en met recht powervrouw!

 

De ontmoeting is warm en voelt vertrouwd. Op Caribbean Flowers thoffie met elkaar. Tot hier niet aan foto’s gedacht.

 

Daarna met zijn allen  in t busje naar t Waaigat. Daar parkeren we en wandelen door de Ronde Markt naar Plaza Bieu, het grote eetplein met allemaal criollo eten.

        

         

Het is net 12 uur en al loeidruk. We willen eten bij Zus di Plaza, helemaal aan het eind. De vriendelijke bediening vindt een tafel voor ons samen juist helemaal vooraan.

 

Drinken en bestellen gaat super snel. Op de papiamento kaart alleen maar Antilliaans eten. Leen kiest een  kleine vissoep plus een stoba carne (stoofschotel), Paco en Nilca een steak awea, Mila dradu (dorado) en ik pangafilet. Uiteraard duurt het een poosje voor alles bereid is. De dames rennen de benen onder hun gat vandaan bij deze drukte. Het is het wachten meer dan waard. Heerlijk origineel eten, een bord vol lekkers. Daarbij valt de rekening naar Nederlandse begrippen ook nog eens reuze mee, omgerekend inclusief fooi nog geen € 15 pp.

     

       

       

Hierna brengen we Nilca thuis. Zij gaat tira cabès. Ik weet niet of ik het goed neerschrijf, maar het betekent een dutje doen. Ik doe wat later bij het zwembad ook een rustpoging, terwijl de anderen een voor ons nieuwe supermarkt, Mangusa, uitproberen.

                 

Dinsdag 9 januari 2024. Rondje Punda (P&M: workshop Chichi)

Ondanks slowstart parkeren we toch tegen 10en op Otrobanda P.  Op het water oefent de Marine. De brug gaat net open voor een paar kleine bootjes. Daar varen de ferry's niet voor uit.

        

         

Het lijkt mij dat de pontjesbrug breder en stabieler geworden is, maar of dat echt zo is? Als eerste verkennen we de Gouvernementsgebouwen met paleis en afdelingen. Hier kregen de jongens hun Nl legalisatie en NL paspoort. Dat maakte hen behalve Nler, ook Yu di Korsou (Kind van Curaçao).

   

       

         

We doorkruisen het winkelhart, o.a. de Heerenstraat, Breede Straat en Madurostraat. Heel veel van hetzelfde, alles in dollars geprijsd. Het is vooral genieten van de overal opduikende streetart.

      

        

Langs de bootjes met groente en fruit. Rust op een terras met een ijsje. Nog een stukje Ronde Markt en weer de brug over. Het is heet en genoeg zo.

       

       

         

 

       

       

       

       

Op de  terugweg maken we een tussenstop achter de oude waterfabriek. Daar  is  een rekreatieparkje met zelfs een voet/fietspad langs de hier flink ruige  kust. Een  verrassend leuk en authentiek stukje, weg van t grote toerisme.

        

          

         

        

Pas in de namiddag komen P&M terug van hun dagje uit, met de resultaten van de Chichiworkshop. Mooi passend bij hun persoonlijkheid.

         

             

Woensdag 10 januari 2024. Daaibooibaai en nog veel meer.

Paco gaat vandaag de Christoffelberg beklimmen, terwijl Mila een dagje rust neemt. Wij verpozen weer een ochtendje aan Daaibooibeach. Behalve zwemmen en lezen, loop ik een rondje. Altijd wat te ontdekken: een grillig gevormde boomstam of neergevallen cactussen. Achterop het snackje ook weer een mural. Geen pelikanen of schildpadden vandaag.

     

         

         

        

         

Op de terugweg gaan we ook weer scenic. Stops bij een paar items waar we eerder voorbijreden. Als eerste nemen we de afslag naar Karakterbeach. We hadden van de  Cocofriuman begrepen, dat dat een strandje voor locals is. Nou mooi niet. Het ligt echt op Coral Estate. Na ID getoond te hebben bij de slagboom mogen we steeds maar doorrijden. Een heuvel op en weer af.

       

We eindigen bij een parking. Langs winkeltjes, restaurants én een complex aan pools (gratis te betreden, wanneer je voor 50 dollar pp drinkt of eet) komen we bij het strandje. Mooi is het zeker. Zwemmen is vrij, consumptie verplicht. Alleszins redelijk, maar niet echt het strandje voor de buurtbewoners,  zoals we begrepen hadden.

         

           

        

De volgende stop is bij het kerkje van St Willibrord om de mural eens van dichtbij te bekijken.

         

Daarna halt bij Jan Kok. De levensgrote dame blijkt een aankondiging voor een galerie in het gelijknamige landhuis. Volgende keer rijden we naar binnen.

        

Nog één stop. De piramide van straatnaambordjes maakt nieuwsgierig. De Asbestweg, onze vroegere straat, zit er niet tussen.

Na de lunch gaan we weer op stap. Eerst naar het warenhuis La Curaçao. Behalve vuilniszakken kom ik ook nog een leuk badlaken met kleurrijke vissen tegen. Daarna de boodschappen bij super Esperamos. Omdat we niet alles kunnen vinden loopt Leen ook nog naar de Centrum.

 

Ondertussen komen Paco en Mila weer thuis. Verdwalen werd hun thema vandaag. Paco is uit de auto gezet op de verkeerde plaats en Mila reed verkeerd weg, waardoor ze de touristroute (12 km) bergop/bergaf voor de kiezen kreeg. Voor haar horror, want ze kwam de exit maar niet tegen ;-) Toen ze eindelijk thuis was kreeg ze al een appje, dat Paco al boven was én weer naar beneden kwam gehold!

Geen rustdag dus voor haar, maar wel leuk met uitstekende lunch bij Playa Forti, waar Paco dan ook nog 2x van de rots is gedoken. Pff!

 

Na alle belevenissen rijden de mannen net voor sluitingstijd nog naar Kokomobeach voor een laatste duik deze dag. Wat een actie!

           

Donderdag 11 januari. Noordkust.

Bij het opstaan lijkt het een total loss te worden. Daarom plan voor de dag gecanceld en een slow start voor mij. Leen gaat een rondje rijden rond Schottegat, o.a. Saliña etc. Hij herkent niet veel. Zijn werkplek bij Landhuis Parera rijdt hij in eerste instantie zelfs voorbij.

Ik knap wat op,  lig bij het zwembad en maak wat tuinfoto's. Het is hier heerlijk voor een sloom dagje.

       

Na de lunch stappen we toch in ons coole en koele busje. We willen graag langs de noordkust/houtjesbaai rijden zover dat mogelijk is.

Voorbij Tera Korá vinden we met wat moeite het asfaltweggetje vol gaten omlaag.

We eindigen bij een geitenboerderijtje, waar een ketting over de weg hangt. ‘Blow the horn’ staat er. Een oudere dame kijkt of we geen toeristenbusje vol passagiers zijn. Met 2 kost het 5 Naf. Goed te doen. Ze weet niet of het al droog genoeg is om de hele route te rijden. Langzaam rijdend hobbelen we langs de ruige kust. Stops bij de rotsen en te voet over de vulkanische bodem tot het wild opspattende water. We zien wel stukjes met aangespoelde houtjes, maar de echte brede houtjesbaai kunnen we niet vinden.

       

       

        

        

       

 

Helemaal tot Hato redden we niet. We zijn een paar groepen met van die (vreselijke) quads tegen gekomen. Voorbij de windmolens verdwijnt het ietwat verharde pad en wordt het een modderig rood spoor. Dat is niks.

 

We draaien om en rijden met andere vistas weer terug. Bij de ketting worden we uitgeleide gedaan door de zus van de eerste dame.

         

P&M zijn al terug van het dolfijnzwemmen en hebben daar zeer van genoten.

Vanavond zijn we uitgenodigd bij Nilca thuis.  We worden verwend met home made Antilliaanse hapjes, o.a. een zalige spinazie (uit eigen tuin) pastechi én  een ook al overheerlijke zelfgemaakte piña colada (geheim vd kok: behalve ananas en crema de coco ook nog een blikje gecondenseerde melk). Met veel gebabbel en gelach vliegen de uurtjes voorbij.

         

          

 

          

Vrijdag 12 januari 2024. Jan Thiel en  Caracasbaaibeach.

We hebben een last minute afspraak bij Rubert en Ans. Eerst koffiedrinken bij hen en dan samen lunchen in Brisa do Mar (Pop's Place) aan de Caracas baai.

We vertrekken al vroeg, omdat ik een doosje bonbons wil kopen. Googlen brengt ons bij de Jamin op Zuikertuintje, vroeger onze super met in de tuin drankjes en beroemde pastechi. Nu is het een Mall met verschillende winkels. We scoren het laatste cadeaudoosje bonbons. Er is ook een boekhandel (Bruna), zien we. Warempel, hier zijn nog 2024 Curaçaokalenders. Hopelijk is ie naar de zin G.B. ;-)

        

 

Ik neus nog even bij Emilia(?) en zie een leuke bikini. Passen kan niet meer. Dan komen we in tijdnood. Nog ff nadenken of ik er voor terug zal gaan.  

          

Bij de fam. Br. worden we hartelijk verwelkomd, niet alleen door hen, maar ook de honden zijn erg enthousiast. Nadat we het huis en de reuzenmangoboom hebben bewonderd, drinken we gezellig thoffie met allerhande bolo.

           

Voor we t weten is t tijd om naar t restaurant te vertrekken. Super gezellig aan t water, keuze uit verschillende regionale gerechten met ceviche (Ans), Konch = schelp, Rubert. Mila tuna, Paco Baracuda en ik quesedilla met kip. Heel erg lekker, super vriendelijke bediening.

      

De uren vliegen om. Daarna zetten we Paco af bij Tugbeach even verderop, waar hij een of ander apparaatje huurt om supersnel door het water te klieven en naar de gezonken boot te duiken.

       

Wat een bijzondere plek is dit overigens. Fort Beekenburg op een heuvel. Een vervallen  boortoren in het water.

 

De anderen rijden in ons, busje verder met Rubert en Ans, als gidsen. Langs luxe villa's naar een hoog punt op Jan Thiel. waar we schitterend uitzicht hebben. Ook nog bij een souvenirverkooppunt, alweer bovenop een heuvel met pracht zicht.

       

 

Het wordt tijd op huis aan te gaan. We zetten Rubert en Ans af, betuigen nogmaals onze dank, krijgen een aantal mango’s mee en rijden over de grote brug terug. Zo is het weer een mooie intensieve dag geworden.

       

Zaterdag 13 januari 2024. Playa Kas Abao.

Paco rijdt met ons mee. Mila gaat naar de stad om cadeautjes te kopen. Playa Kas Abao is ons doel. Na Tera Korá linksaf de weg naar Knip en dan weer links. Een slagboom. Betalen en nog een paar km hobbelen over een onverharde weg vol gaten. ‘Adopteer een gat en t wordt gevuld, lachen wij. Naf 10 betalen en dan krijg je de Hobbelende Hei er gratis bij. Dit is echt like old times. Het grote brede strand staat tegenwoordig helemaal vol met bedjes. We zoeken een bank onder de Manzanillaboom.

      

Even later daalt echt  binnen grijpafstanf een leguaan vd boomstam af. Hij poseert gewillig, verschuilt zich even verder onder een bedje en observeert de boel. Niemand die m in de gaten heeft.

Het zwemmen is ook hier heerlijk, maar er is onder water weinig te zien. Voor ons blijft Daaibooi - met Kenneth, de gastvrije beddenman en de bedaagde, ook gezellige securitymannetjes - favoriet.

        

          

       

Al bij al is het ook hier aangenaam verpozen. ‘T is alweer na de middag. We krijgen honger.

Via de dwarsverbinding rijden we naar St Willibrord  en leggen aan bij Loungebar Marfa. Uitzicht op de flamingo zoutpannen en het Williwood Sign. Google maar om het verhaal hierbij te lezen, wat bij deze plek hoort.

        

De Williburger is er beroemd, maar wij wachten op de kippastechi, terwijl we genieten van een ‘mmm hopi dushi’ homemade fruitpunch. Ook de reuzenpastechi verdienen dat predicaat.

        

Uitgezwaaid door 2 blikken geitjes vertrekken we huiswaarts. Terug op Caribbean Flowers duiken we het zwembad in en relaxen verder op de bedjes daar. Het is weer inspannend geweest. Haha!

            

verder naar week 3