Zondag 31 december 2023 dag 4. Oudejaarsdag.

In de ochtend nemen Leen en Paco hun dagelijkse neusspoelduik in Kokomobeach. Mila en ik verpozen met thee aan en in het zwembad op Caribbean Flowers.

De middag nemen we rust en tutten ons (de dames dan) op. Mila verzorgt zelfs mijn nagels. Fijn zo’n schoondochter.

Rond half 5 vertrekken we naar BlueBay. Op dit grote resort verblijft de fam. Gr. 8 man/vrouw sterk. Na een extra rondje vinden we de ruime residentie bovenop de heuvel. Paco wil nog zwemmen. Ik wandel met Michiel tot de beach. Lekker even in beweging en mooie uitzichten.

       

           

           

Terug boven zitten de anderen al met een drankje en door Jack gebakken limoncellobollen. Heel lekker, kan ik beamen. De gezellige borrel met hapjes duurt tot na achten. Ondertussen hebben we een weids uitzicht rondom. Het enorme geknal, traditiegetrouw om de kwade geesten te verjagen, gaat samen met waaiers siervuurwerk.

Behalve om oud/nieuw met de familie mee te maken, wordt er ook al een voorschotje genomen op het a.s. 50 jaar huwelijk van JenGB. Ons cadeautje van een Chichipaartje valt gelukkig in de smaak.

Net willen we vertrekken naar het beachrestaurant beneden, wanneer volkomen onverwacht een hoosbui losbarst. Niet lopen, maar met de auto’s. Ook daar is men verlaat. Voor de tafels  op het strand moeten in allerijl alternatieve overdekte plekjes gevonden worden. De hele logistiek is omgegooid en na een kwartiertje kunnen we aanschuiven. Met nog vele anderen genieten we pocopoco van al het buffetlekkers op deze bijzondere locatie. De ambiente is geweldig.

        

           

Tegen 12en begeven we ons naar de strandbedjes aan de waterrand. Massaal aftellen, abrazos fuertes en het jaar 2024 doet zijn entree met een 10 minuten durend weelderig siervuurwerk. Uiteraard ook met enorm geknal, werkelijk recht boven ons hoofd. Nog nooit zoiets meegemaakt. Fingers crossed, dat de kwade geesten voor de rest van het jaar, waar dan ook, uit onze buurt blijven.

       

        

Masha danki amigoes voor deze bijzondere jaarwisseling!

Caribbean Flowers Apartments, Willemstad, Curaçao.

              

Maandag 1 januari 2024. Sightseeing Westpunt.

Leen en Paco rijden weer naar Kokomobeach. Mila en ik chillen bij t zwembad.

Na de lunch stappen we in de auto voor een ritje westwaarts. Een rondje bij Grote Berg, maar het gelijknamige landhuis zien we niet, later op de terugweg herkennen we t wel.

1e stop wordt zo bij het plaatsje Barber. Een wandelingetje naar het mooie kerkje en het vandaag gesloten Hofi Pastor, met o.a. de oudste boom van t eiland.

Ook het park bij Boca Tabla is gesloten op deze nieuwjaarsdag. We sparen de fikse toegangsprijs a $ 20 pp uit en  kunnen lopend langs de slagboom. Zo maken we  een wandeling naar de ruige inhammen met het opspattende water. De Boca Tabla, een rotsboog, waar het water met grote kracht doorslaat, is ons te diep weggestopt. Wij moesten indertijd klauteren over de scherpe gestolde lava. Nu kan het redelijk comfortabel over voetpaden.

        

         

      

Westpunt blijkt enorm volgebouwd. De hele route verbazen we ons. Zoveel meer huizen, winkels en vooral ook vakantieresorts. Op het terras van Playa Forti kijken we onder het genot van feestelijke drankjes neer op de beach en van de klif springende jongens.

         

Bijgetankt rijden we verder. Landhuis Grote Knip (gesloten) met het Tulamuseum en daarbij de slavenhuisjes plus Tulagedenkplaats. Tula leidde eind 19e eeuw vanaf hier de slavenopstand. Hij stond jaren te boek als rebel/terrorist. Hij werd  pas recent in ere hersteld, nu geldt Tula als de grote verzetsheld van Curaçao.

       

       

We maken een rondje langs Grote en Kleine Knipbaai. Allebei de Parkings afgeladen vol. Doorrijden maar.

 

Een eindje verder ontspannen we een poosje bij Playa Jeremi. Een schattig klein baaitje, boven volop schaduw, aan het strand minimaal.

        

 

We raken voldaan en rijden terug naar Playa Forti. Helaas de keuken is inmiddels dicht. Idem bij het volgende restaurant. Tja nieuwjaarsdag!

Nog één stop. Bij de afslag naar het strandje met de schildpadden is een recreatieparkje met beschilderde bomen. Grappig!

        

We geven t op hier bij Westpunt. Linea recta rijden we naar Piscaderabaai, al vlakbij huis. Bij restaurant De Visserij kun je niet reserveren maar moet je aansluiten in de rij. Dat kan wel een uur duren eer je een tafel hebt, die fut hebben we niet meer. Gelukkig hebben we mazzel bij het naastgelegen Pizza en Beach. Er is nog 1 picknicktafel niet gereserveerd. Heerlijke crispy pizza en een schitterende zonsondergang toe.

       

           

Dinsdag 2 januari 2024. Ochtend op Kokomabeach.

Het wordt de laatste keer met de fam Gr.

Rond 10en zijn wij de hekkensluiter. Gezellig kletsen, lezen, drankje doen en natuurlijk weer zwemmen en snorkelen. Vandaag staat er een stevige stroming, bovendien heb ik met Paco best ver gesnorkeld, omdat daar bij de rotsen prachtige koraalvormen te zien zijn, net als de erbij grazende prachtig gevormde en gekleurde visjes.

Ik ben er zo moe van geworden, dat Paco me voor t laatste stukje terug een sleepje geeft.

Weer thuis eerst lekker douchen, daarna maken we tosti’s en houden voor een poosje ons gemak.

            

De boodschappen halen we deze keer lopend. Meteen al top om nu eens iets lopend te doen, want dat steeds in de auto zitten, vind ik drie keer niks. Het is helemaal niet ver, maar eerder was de berm naast de drukke straat kletsnat en glibberig na regen. Meteen in de straat is al vanaf alles te zien.  

Nu proberen we een alternatieve route door de kunuku te vinden. We kunnen over een smal paadje tot achter de super komen. Daar wordt het pad steeds smaller en uiteindelijk  gebarricadeerd met 2 gekruiste picatakken. Wel vanaf de heuvel mooie uitzichten.

       

 

We keren om en gaan nu het korte stukje  langs de straat. Vlakbij de leveranties staat een geweldige boom. De stam waaiert alle kanten op.

Ook in de super struinen we relaxed rond. Ontdekken allerlei producten en vergelijken prijzen.

Leen springt nog even in de Pool en verder chillen maar weer 

  

           

Woensdag 3 januari 2024. Bezoek aan Otrobanda.

Het bekende ochtendritueel. De mannen zwemmen bij Kokomobeach, Mila en ik tutteren in en om de studio plus nog tijd om wat te zwemmen en zonnen.

         

Een snelle lunch en we gaan op stap. Otrobanda is ons doel en dan met name het  Kurá Hulanda Museum.

We parkeren met de cruiseschepen op de achtergrond. Op zoek naar het museum, kijken we meteen onze ogen uit in de opgeknapte wijk Otrobanda. De kleuren spetteren je tegemoet.

      

        

Ook het water met pontjesbrug en de wijk Punda aan de overkant is een kleurrijk prachtige plaatje.

Het museum is in 2001 opgericht door Jacob Gelt Dekker, een zeer sociaal bewogen zakenman. Dezelfde, die het vervallen en arm Otrobanda een enorme push up gegeven heeft. Dit  antropologisch Museum van Curaçao heeft de grootste Afrika collectie van de Cariben. Vooral de geschiedenis van de slavernij, van het gevangen nemen, de transporten tot het leven op de plantages, maakt diepe indruk. Een reis door een afschuwelijk stuk geschiedenis, dat nog steeds zijn invloed doet gelden.

        

        

        

        

      

     

       

Op het terras met schitterende mural, komen we bij. Ook de drankjes zijn kleurrijk en Leen’s koffie in een coconutschaal, heel bijzonder.

We struinen door de prachtig opgeknapte, vroeger vervallen en criminele wijk. Nu vol (toeristische) winkeltjes, hotels, drink en eetgelegenheden.

   

       

In een weelderig groen  parkje, waarachter we toch ook woonhuizen ontdekken, vinden we wat verkoeling.

Zo komen we uiteindelijk aan de Sint Anna Baai. Het brede water, wat Otrobanda (de andere kant) van Punda scheidt. Er ligt een reusachtig cruiseschip te ronken. De passagiers zijn op de terugweg. Ook de kleine ferry’s  liggen aan beide zijden klaar. Een  teken, dat de beroemde Pontjesbrug, gebouwd op, de naam zegt t al, pontons en dus drijvend, spoedig open zal gaan.

Wanneer deze drijvende Koningin Emmabrug open moet, vaart ie naar de kant. Een spektakel wat altijd veel publiek trekt, zowel op de brug als aan de kant. Ondertussen kunnen de haastige mensen met de kleine ferry’s oversteken. Ook leuk om te doen, maar dat is voor een andere keer.

Wij wandelen langs de kade verder, tegenwoordig staat het hier vol toeristenkraampjes.

         

 

Aan het eind komen we bij het vroeger vervallen Rif Fort. Ook hier bruist het inmiddels. Er zit een compleet winkelcentrum binnen.

      

 

Aan de andere kant doemen weer 2 enorme aangemeerde cruiseschepen op. Een steelbandje speelt vrolijk en krijgt applaus. Voor ons is het een mooie afsluiting. We zijn bijna weer bij de parking.

           

In onze straat komt een auto aanrijden. Maaike is wat vroeg om Leen op te halen. Vanaf morgen hebben we een auto erbij. Dan kunnen we, het jonge en het iets minder jonge stel, ieder in eigen ritme op toer. De bedoeling was een klein autootje erbij, maar alles is weg. Nu krijgen we het Suzukibusje van Maaikes overleden vader, tevens onze vroegere zeilpartner, Frans. We vinden het een mooie gedachte.

De familie Gr vliegt vandaag terug. Myrthe en Elise brachten vanmorgen nog wat overgebleven spulletjes, waaronder een pak pasta. Terwijl wij met elkaar van een overheerlijke pastatonijnsalade genieten gaan zij hopelijk op tijd de lucht in.

       

Donderdag 4 januari 2024. Met t busje naar Daaibooibaai.

We worden alweer wakker met bezoek in de badkamer. Gistermorgen was het een dikke kakkerlak, nu een schattig kikkertje. De kakkerlak hebben we buiten het terrein verbannen. Het kikkertje laat zich niet zo makkelijk oppakken. Hij springt weg en verdwijnt achter de toiletpot. Tot nu toe spoorloos.

         

Allemaal willen we naar Daaibooibaai. De afspraak is vroeg (ca. 9 uur). Paco vindt t nog wat lastig om ons los te laten. Kan die ouwe het drukke ongeregelde verkeer hier wel aan ;-), vraagt ie zich stiekem af. Zij vertrekken voor ons. Wij kachelen op t gemakje, een heel stuk achter een vrachtauto aan.

Ik zit heerlijk op de troon, heb ruim zicht en kan onderweg wat foto’s maken. O.a. vd rotonde nog steeds in kerstdecoratie, op de afslag naar Westpunt. Genieten van t landschap, de hobbels richting Daaibooi en het kerkje van St Willibrord.

      

         

         

Bij Daaibooi is het nog niet druk. We nemen een picknicktafel en 2 strandbedjes, nog van die zware witte met blauw, net als in de ouwe tijd. Even later komen Mila en Paco aan. Zij hebben een stop gemaakt om eindelijk die door Mila zo gewenste Coco Friu te scoren. Kokoswater, vers uit de gekoelde noot.

       

Wat een prachtige baai is het toch. Het wordt volop genieten. We zitten heerlijk onder de boom. Schaduw, een fris windje. Leen zit lekker op de bank met zijn rug tegen de tafel. We hebben leuke contacten. Het is hier een aangename mix van toeristen en locals. Er is een snackcafeetje. We zwemmen en snorkelen. Heel veel vissen, scholen met kleine vissen, enkele felgekleurde, supergedessineerde exemplaren, felblauwe, andere discreet gestreept in pastel. Paco zwemt zelfs naast een schildpad.  Jammer, dat we geen onderwatercamera hebben. De tijd verloopt pocopoco, maar toch. Tegen een uur of 2 vinden wij t welletjes.

       

        

Leen stelt voor om met een ommetje terug te rijden. Ik wil ook graag een paar stops. De 1e bij het ‘flamingo’meer. Ook hier een geheven vuist met gebroken ketting, een End of Slavery Monument, zoals we ook bij de slavenhuisjes op Landhuis Grote Knip zagen.

      

Een eindje verder is dan de Flamingo look-out. 3 flamingo's slechts, een eind weg, maar ook over het meer een prachtzicht op het kerkje van Sint Willibrord.

Weer op de weg naar Willemstad stoppen we bij het blauwwitte kapelletje. Het is opgeknapt, maar ik weet er verder niks van.

We nemen de afslag naar Hato. De Airport voorbij, op ons oude huis aan. Ik herken er weinig van. Toen was dit stuk nauwelijks bebouwd. Ons huis was in de wijk het laatste van de straat. Na ons begon de knoek (wildernis).

Ook ons huis is niet echt te herkennen. Er is nogal verbouwd. De porch is anders en ook de voorgevel met ramen klopt niet meer.  Van de grote Manzanillaboom niet de giftige, maar met eetbare minimini-appeltjes (doorsnee 1,5 cm) waar Paco zo dol op was, groeit een wrschlk nieuwe scheut én er hangen appeltjes aan.

Op de terugweg shoppen we de dagelijkse boodschappen  deze keer relaxed bij Esperamos. Zo is het weer al tegen 4 uur eer we thuis zijn. Nog wat later komen Mila en Paco er aan.  Ook helemaal enthousiast over deze baai. Zij hebben onderweg bij een truckipan snert en pompoensoep gescoord. Wij genieten van de pastechi kip, bakeljauw en tuna.

      

Vrijdag 5 januari 2024. Daaibooibaai en bezoek.

De ochtend brengen we weer aan de baai door. De securityman krijgt een lift vanaf St. Willibrord. Hij kan tot daar komen met de bus en moet anders het laatste stuk lopen.

        

Er wordt gezwommen en gesnorkeld. Terwijl badgasten zwemmen, landt een pelikaan op de rots en duikt een paar maal het water in. Beet! Hap, slik, weg! De zwemmers hebben niks in de gaten. Fregatvogels zweven sierlijk boven het water. Paco en Mila zwemmen later bij de pier tussen de schildpadden. Er zitten daar ook zee-egels tussen de stenen. Au (Paco)!

           

         

Wij gaan eerder op huis aan. Er moet gewassen, boodschappen gedaan en hapjes klaargemaakt. We verpozen bij het zwembad. Daar is wind en schaduw in de middag. Bij ons staat de zon en is het in de middag niet te harden. Straks komen vrienden op bezoek.

Uiteindelijk arriveren Rubert en Ans pas laat in de middag. Wat is het toch een stel fitte tachtigers! Rubert en Ans wonen samen al 57 jaar op Curaçao. Wij kennen hen van de gezamenlijke zeilboot, de Orca. Indertijd gelegen bij hun huis aan Brakkeput Abou. We brachten er heel wat gezellige uurtjes door en ook nu borrelen we vanzelf een heel stuk de avond in. Het kletsen en de gezelligheid voelt als vanouds, heel vanzelfsprekend.

                   

Zaterdag 6 januari 2024. Thuisdagje.

Na de gezellige avond, waarbij Mila, Ans en ik een fles wijn soldaat gemaakt hebben, plus vannacht een paar uur wakker, word ik brak wakker. We zijn steeds erg actief geweest, dus alles bij elkaar is zo’n total lossdagje niet vreemd.

       

De jongeren vertrekken voor een dagje Punda. Leen en ik rommelen en liggen in en bij het zwembad. Het waait stevig vandaag. Lekker! De poes bewaakt (slaapt bij) onze porch. Later zijgt hij, alsof ook hij doodmoe is, neer bij de buren. Misschien niet zo gek, wanneer hij de hele nacht op jacht is geweest. Achter zie ik een half ratje liggen. De miertjes zijn druk bezig het keurig op te ruimen. Michael, onze beheerder ruimt alles in één veeg weg. Gelukkig maar. Fris ruikt t niet.

         

Na de middag rijden we met zijn 4tjes naar Shopping Center Sambil. Heel bijzondere gedragsregels hebben ze. Ik moet lachen om de niet tippelzone regel, vooral omdat in dezelfde regel ‘zonder toestemming vooraf wordt genoemd. Toch zijn we amper binnen of er zit in een nis een jongedame in zeer blote bikini, driftig op haar telefoontje te tikken. Net van t strand misschien of toch om andere redenen?

We dwalen door het grote moderne  complex. Het blijft bij kijken, kijken, niet kopen. Dure en minder dure  merkenzaken, altijd fikse prijzen.

      

         

        

Mila trakteert op een ijsje. Tot slot bij de Carrefour nog ff wat boodschapjes voor t avondeten en ontbijt morgen.

T is weer genoeg geweest. Ik loop te zwalken. Morgen weer een dag.

        

verder naar week 2