Dinsdag 26 december 2023. Met de trein van Goes naar Schiphol Airport.

Na een fijne familiekerst gister, wordt t vandaag een drukke dag. De ochtend valt zich met de laatste klusjes, waarbij ook alle kerstspullen weer naar de zonder verhuizen, want om nu over 3 weken terug te komen in kerstsfeer vind ik niks.

Half 1 rijdt het taxibusje al voor. Paco is eerst opgehaald. Zo zijn we vroeg op het station.

Daar blijkt dat de voorgaande trein vertraging heeft. Ff snel met de koffers de trappen af en op. Het lukt! Zo zitten we een half uur eerder dan gepland in de trein.

         

Zonder overstappen tot Delft. Daar wacht Mila ons al op. Niet veel later de trein in voor t laatste traject. Hier kunnen we gelukkig naar de wc. In de vorige trein waren beide wc's buiten gebruik en werd omgeroepen, maar niet teveel te drinken!

Op Schiphol staan we een kwartiertje te koukleumen voor de shuttlebus voorrijdt.

Ons hotel is de 1e stop! We worden er ontvangen met warme glühwein.

Op de kamer slaat de vermoeidheid toe. Paco en Mila zijn al op verkenning. Leen volgt even later. Ook ik neem nog een kijkje in de bar, maar verdwijn gauw weer naar boven. Terwijl ik bijkom  op de kamer, genieten de anderen van een buffet in de Burgerbar. Het gewone menu is vanwege kerst niet verkrijgbaar.

Nu lekker slapen en gezond weer op

Ibis Hotel, Schiphol Airport.

      

Woensdag 27 december 2023. Van Schiphol naar Willemstad, Curaçao, Nederlandse Antillen.          

We slapen heerlijk. Prima hotel. Gezellige kerstsfeer. De hele sfeer is trouwens open, hartelijk en  gastvrij. Dat valt op. De zeer internationale werkers zijn stuk voor stuk  supervriendelijk én vrolijk.

De shuttlebus is goed vol en brengt ons weer snel naar de Airport.

Daar is het wat zoeken en hannesen met de koffers, maar alle Selfservice lukt. Het heeft wel wat tijd gekost. Zo werpen we slechts een korte blik bij de drank en parfumpjes. Bij de bagage en lichaamscheck  springt bij mij van alles op tilt. Mijn stalen waterflesje ben ik vergeten leeg te,drinken. Ik heb best dorst inmiddels, dus met een vriendelijke veiligheidsman terug. Flesje leegdrinken en nogmaals de bagagecheck. In de scan weer alarm bij mijn knie en heup. Net als de 1e keer, dus volgt de 2e fouillering. T blijft vals alarm. Inmiddels zijn ze daar wel van overtuigd, maar het begon met een strenge ondervraging. Je, zag ze denken. Zo’n exotisch jong stel, die de oudjes misbruiken voor hun snode bedoelingen. Bordercontrol live;-).

Afijn, uiteindelijk vertrekt de plane maar iets verlaat en na een lange rustige vlucht met veel eten en drinken is de landing ronduit ruw te noemen. Een bagagekast vlakbij vliegt open. Er wordt toch nog een mager applausje gegeven.

Meteen is er al veel veranderd. Vliegveld Hato is minstens vervijfvoudigd sinds ons laatste bezoek. Er zijn nu slurfen naar het gebouw. Alles is airco en er zijn lange zigzagrijen. Slechts 2 nonresident poorten. Ook hier gaat alles uiterst vriendelijk, dan is poco poco niet zo erg.

Zodra we door de douane zijn, begint Leen te bellen met Mike v t resortje om ons op te halen. Buiten valt de warmte op ons. Druk met alle bagage letten Leen en ik ook verder nergens op. De afhalers met bordjes zie ik wel, maar niet bewust. Dan worden we aangeroepen. Daar staan onze vrienden Gerda Babs, Jack en dochter Myrthe, die hier dit jaar helemaal niet zouden zijn!

Het is een totale verrassing voor ons, bondje van Paco met hen, zorgvuldig stilgehouden. Wat leuk! We zijn helemaal hoteldebotel van alles. Zij brengen ons met alle bagage in 2 auto’s naar ons komende thuis.

            

 

Wij nemen afscheid van Jack. Paco en Mila rijden met Myrthe en G Babs naar de grote super vlakbij en wij kunnen alvast wat bijkomen. Niet veel later een korte verkenning en dan na de koude douche, hup het zwembad in. Wat is dat lekker!

Nadat we weer met zijn viertjes zijn, drinken we een biertje/wijntje, bakt Paco wat arepas op de kookplaat, die maar niet warm wil worden. Toch goed genoeg. Rond negenen zoeken we onze bedjes op. Einde van een lange enerverende dag.

 

Carribean Flowers Apartments, Willemstad.

          

Donderdag 28 december 2023. Dag 1. Van alles wat.

We slapen prima, toch vroeg wakker en natuurlijk wat gammel van de jetlag. We ontbijten met  yoghurt en fruit. We moeten er maar extra van genieten, want t was gister erg schrikken van de prijzen, bv 1 ltr via Maastricht Airport ingevlogen Griekse yoghurt kost net geen NAF 20 (ca. € 10).

Om 9 uur staat Maaike van de carrental voor de deur met onze auto. Maaike is ook al bekend. 40 jaar geleden waren zij en haar zusje, 2 hoogblonde meiden van nog geen 10 jaar en dochters van zeilvrienden. Paco en Leen brengen haar terug. Ondertussen zitten de dames sloom aan de thee.

Na de middag rijden we naar de Centrum Super en slaan nogmaals in. We letten nu beter op de prijzen. De rekening is desondanks weer fiks. Curaçao is duur, dat weten we. Ook voor inwoners van Curaçao, die het met een minimum salaris moeten.

Paco en Mila rijden vervolgens naar een strandje in de buurt. Daar kan Paco zijn verstopte neus flink doorspoelen met zout water. Ondertussen luieren en zwemmen wij ter plekke.

      

    

Nog even over het resortje. Kleinschalig in een groene omgeving. Onze studio's basic. De tuin groen en bloemrijk. Felgekleurde vogeltjes, waarvan we de namen vergeten zijn, maken lawaai en vliegen rond. Boven in het wilde groen net buiten zit een grote oude leguaan een poos ontspannen te chillen. Goed kijken, hij gaat bijna op in de omgeving.

       

In de avond gaat de barbecue aan. Gezellig en lekker!

 

           

 

           

Vrijdag 29 december 2023, dag 2 beach, struisvogels en  Chichis.

Sinds onze aankomst is het wisselend bewolkt, met af en toe kort flink doorregenen. De zon laat zich gelukkig niet helemaal wegjagen en met de temperatuur is ook niks mis. Vannacht is er echter regelmatig een korte tropische bui gevallen en worden we wakker met voortdurende gestage regen. Het geeft een aparte sfeer. Het groen glinstert. De vogels klinken gedempt. Ik hoor een haan en een paar blaffende honden in de verte. De huispoes  verwacht eigenlijk ook wel een ontbijtje en poetst zich nog wat op, maar Leen wil zijn plekje aan tafel zelf innemen. Even later wordt de rust verstoord door een stelletje kijvende valkparkieten op het dak van PenM’s studiootje.

        

 

Het wordt een dag vol activiteiten. We lijken de jetlag achter ons te hebben gelaten.  Als eerste naar Kokomabeach, 10 minuutjes met de auto. Hier drinken we thoffie en zwemmen er. Een grote blauwe vis, zie ik zelfs zonder snorkel. Dit is een beach met faciliteiten, zo waren ze er niet in onze tijd. Een pracht plek. Pelikanen vliegen over. In de boom naast ons terras liggen maar liefst 3 leguanen. Ze laten zich lastig fotograferen. Een haan scharrelt er rond en natuurlijk vliegen er allerlei kleine kleurige vogeltjes rond. Ook hier krijgen we een bui over ons heen. Het terras stroomt vol. We besluiten elders te lunchen.

       

        

       

        

Op Mila’s bucketlijst staat struisvogelsteak en omelet eten. Daar rijden we in een half uurtje heen. Ik kijk mijn ogen uit. Heel af en toe wat bekends, maar logisch is er veel veranderd. Ook op Curaçao heeft de tijd niet stil gestaan. Het verkeer nog steeds vrijgevochten, maar allesbehalve poco poco meer.

Een snel  kijkje in de winkel en bij het uitkijkpunt over St Jorisbaai, maar eerst de Struislunch: omelet van zo’n reuzenei, struissteak en struisburger. We bestellen allemaal wat anders, ook nog het traditionele pastechi (dat staat op mijn bucketlijst). Gewoon van kip, geen struisvogel. Het wordt een buffetje, kunnen we allemaal  proeven. Mila en ik delen er nog een piña colada smoothie bij. Hopi lekker, maar ook hopi dushi.

       

      

 

        

  

Na nog een loopje door het dieren/vogelpark vertrekken we naar het volgende sightseeingpunt. De St Jorisbaai bij de  Kiteschool.

          

 

        

Nog weer een eindje verder stoppen we bij de Chichi winkel en workshopplaats. Hier worden de rondborstige Chichis in allerlei vormen en maten  verkocht. Alle stukken uniek  beschilderd door Curaçaose vrouwen, die hiermee deelnemen aan een bijzonder werkproject, gestart in 2007 en inmiddels een toeristisch boegbeeld van en voor  Curaçao. Het is er superdruk. Er zijn 2 workshops bezig om zelf een Chichi te beschilderen.  Wij maken een keuze uit de winkel. Mila kiest een pracht blingbling Chichi, perfect voor haar huisje.

         

 

In de avonddrukte sjezen we terug  Paco neemt de Curaçaose rijstijl moeiteloos over en voegt zich soepel in. Zo bereiken we ons huisje weer, zwemmen en douchen. Opgefrist de avond in. Ook nu weer klinkt er volop geknal, maar ook barst er regelmatig een veelkleurige regen uit boven de buurhuizen. Hoe zal dat hier met de jaarwisseling zijn?

                  

Zaterdag 30 december. Dag 3.  Kokomobeach met de Grb-bunch en boodschappen. 

De hele nacht droog. Fris (voor mij) ik heb zelfs een poosje een dekje en sokken nodig. Rond 10 zijn we weer op Kokomabeach. Daar treffen we onze vrienden al op de zonnebedjes. Bijpraten met thoffie op het terras.

Zwemmen met de scubahellempies op. Wat een uitvinding. Snorkelen 3.0! Het koraal, de kleurige vissen. Geen onderwaterfoto’s helaas. Trouwens ook niet van de groep. Te druk met geklets.

Wel foto’s van een meeting leguanen, al dan niet in ruste.

        

 

Lunchen doen we in de huisjes vandaag. Ook hier worden we begroet door een leguaan. Lekker gegeten en gedoucht zijn we klaar voor de volgende aktiviteit.

Dat wordt shoppen in de grote winkel van Sinkel La  Curaçao. Allemaal praktische spulletjes, die we missen, zoals waslijn en knijpers.  Daarna naar de Esperamos Supermarkt. Bij terugkeer is het alweer 4 uur. Genoeg voor vandaag.

  

             

verder naar week 1 2024