Zondag 8 mei 2022. Fietsretourtje Ecopista Torre de Moncorvo-Carviçais, 50 km.

Superrustig geslapen. Gister met 5  campers, vannacht alleen.  Een Spaans stel in een stationcar heeft om te slapen in de buurt een vlakker plaatsje opgezocht. Ze  komen terug om te toiletteren en te ontbijten.

Vandaag dan de Ecopista do Sabor. Sabor is niet de vertaling van smaak, maar staat voor de Rio Sabor. Het eerste stuk is opgepimpt met fietsrustpunten en verlichting. Paardrijders wandelaars en een fietser ontmoeten we er.

De Sabor stroomt  beneden in het dal.

Regelmatig passeren we wat bebouwing met de resten van een stationnetje.

           

Na 10 km bij Carvalhal aan de thoffie. De koekoek roept. Hier is het pad veel minder in gebruik.

We stijgen nog steeds wat. Een lang stuk door bos. Er wordt hars getapt van de dennen. Voor een berglikeurtje, zegt Leen.

         

De paaltjes op het pad zijn verwijderd. Dit deel is danig stuk gereden, diepe geulen door zwaar verkeer. Beter niet na regen te befietsen. So wie so is het slimmer deze Eco-Pistas/Via Verdes alleen op te zoeken in droge tijden.

           

          

Na 20 km bereiken we, voor mij vrij onverwachts, het laatste dorp Carviçais.

        

Op het, net als steeds, verlaten en vervallen stationnetje af. Je voelt nog wel de sfeer en kunt je voorstellen hoe het boemeltje hier binnentjoekte.

Nog zijn we niet bij het (voorlopige) eind van deze Ecopista. 5 km verder pas bereiken we dat punt. Yes! We did it! Deze dame maakt een vreugdesprongetje!

Dezelfde route terug. In het dorp drinken we wat op het terras bij het snackcafé/restaurant. De zondagsmis klinkt uit de luidspreker. Binnen lijkt het ook wel een kerk. Heel apart.  

           

               

            

Er hangt een menukaart. Hoewel het nog vroeg is, kunnen we wel al eten, zegt de vriendelijke dame. Maar wat wij willen, kan dan weer niet. Waarom niet,  wordt ons niet duidelijk. Vanwege de zondag misschien? Uiteindelijk houden we het maar bij een drankje.

De rest van de terugweg gaat best snel, omdat we het grotendeels freewheelend kunnen doen. Een overstekende vos kruist ons pad. Te onverwacht voor een foto. 

            

         

Misschien minder spectaculair dan het Dourotraject gisteren, vinden we ook deze, door het niet zo platte land, zeer afwisselend en de moeite waard.

ASA Piscina € 0, Torre de Moncorvo, Bragança, Tras-os-Montes.

        

Maandag 9 mei 2022. Van Torre de Moncorvo naar Murça 80 km.

Voordat we vandaag een kleine maar prachtige etappe rijden, gaat Leen LPG tanken op het bedrijventerrein iets verderop. Het stond al gepland en precies op tijd, want thee en koffie zetten, lukt niet meer. Gelukkig is er in het toilet/douchegebouwtje ook een stopcontact. Daar maakten we al 2x gebruik van om de fietsaccu’s op te laden en nu dus om een snoertje naar de waterkoker te leggen. Terwijl Leen tankt, klim ik hem tegemoet.

Als de klus geklaard is, rijden we door het dorp om aan het eind de Ruta Panoramica te nemen.

Inderdaad. Prachtig, nu aan de andere kant hoog boven de Rio Sabor.

          

            

Een klein stukje IP2 brengt ons op het volgende stukje scenic road, de N215 naar Vila Flor.

      

         

In Vila Flor kunnen we de IC5 op. Een rechtgetrokken weg tot de tolweg naar Porto. Vanuit de hoogte kijken we neer op alweer een indrukwekkend landschap. Het lijkt tussen de uitbundig bloeiende gele brem wel bezaaid met ‘Dino' eieren.

           

           

           

We negeren Tomesita om een stukje tolvrij de snelweg op te gaan en nemen de ‘Curvas de Murça’, zigue zague (prachtig Portugees), alweer een panoramische weg. Vooral in het weekend geliefd bij motorrijders.

          

           

Bij de brug over de Rio Tinheira spot ik een PR wandeling. Door en om Murça heen. We zijn het snel eens. Yes, die gaan we doen.

          

We waren eerder in het authentieke plaatsje Murça vanwege een tip wb de goede wijn van de plaatselijke coöperatie, maar hebben er nog nooit overnacht. De CP ligt niet mooi maar rustig bij een sportcomplex aan de rand van het stadje. Bovendien vlakbij een kleine Auchan met een zeer beperkt assortiment, zo blijkt. Leen scoort er in ieder geval een paar hartige broodjes en miniyoghurtjes.

De jongeman bij de turismo vertelt dat er nog geen foldertje is van deze (nieuwe) PR route, maar we kunnen hem gerust zelf (for free) lopen.  Gelukkig hebben we al een foto met de bezienswaardigheden. Vervolgens doet hij zijn uiterste best ons op de (kortere) variante te wijzen. Al lopende ontdekken we waarom. Het is een heftige route en veel langer dan de aangekondigde 6,5 km.

We beginnen toeristisch door het stadje. Punt nr 1. De wijncoöperatie. Het is half 1, de winkel sluit net. Vanaf 2 tot 5 zijn we weer welkom. Dat komt goed!

Murça afficheert zich als stad van helden lezen we (1e wereldoorlog).

Dan zijn we al bij de beroemde Porca van Murça; een oud granieten varken. Volgens de  legende was er in de 8e eeuw een plaag van beren/zwijnen (?), waarvan één pas na veel ellende en moeite gedood werd. De porca werd opgericht ter  herinnering.

De kleine parochiekerk heeft een rijk interieur.

Vlakbij nog een pelourinha  (schandpaal) en een paar interessante gebouwen.

Dan lopen we de stad uit. Na een beetje klimmen (uitzicht), flink dalen tot we bij de nieuwe brug over de Tinhela zijn. Onze stop vanmorgen.

         

        

Verschillende trappen brengen ons onder de brug tot bij de snelstromende rivier.

De watermolen lijkt in renovatie. We zien niet veel van de 3 molenstenen.

          

 

Nog meer trappetjes op het schitterende, maar ongelijke smalle pad langs het water. Het brengt ons bij de Romeinse brug met nog een echt stuk geplaveide Via Romana. Hier kunnen we de kortere en minder steile variante nemen, maar ja, ik wil de full monty en Leen volgt 😎

          

          

 

Verder langs het water. Hier wordt het echt pittig. Smal tussen en over de granieten keien, nog meer nieuwe houten trappen. Kms lang. Het is heet en ver.

       

Bij de Moinho do Fidalgo ( molen van de edelman), nu totaal vervallen, kunnen we de rivier over en draait het pad steil omhoog.

Pfff. Er komt geen eind aan, lijkt het. De hitteklop slaat toe. Bij ieder beetje schaduw pauze om uit te hijgen en te drinken.

Eindelijk zijn we boven. Leen zegt dat ie niet meer van de straat afgaat en mij wel opwacht bij de Turismo.

Zo doen we het. Bij een uitkijktorentje volg ik een kasseienstraatje omhoog naar de Capela da Misericórdia en een fontein, waar helaas geen water uitkomt.  Een mooi ommetje door de buitenwijk.

De straat over door nog een authentiek stukje stad met een oude jongensschool en alweer  een Capela. 

           

Leen heeft inmiddels bij ons Libby sokken en schoenen gewisseld en een koffietje op een  terras bij de Turismo  genomen. Samen lopen we naar de coöperatieve wijnwinkel, waar we deze keer een rode en witte wijnbox van 5 ltr aanschaffen. Goed voor een feestelijke zomer.

Ons Libby staat al in de schaduw van de sportschool. Alle ramen open. Lekker op de wind bijkomen. Deze PR3 MUR wandeling is op deze manier 10 km geworden.

ASA P Sportcomplex € 0, Murça,  Vila-Real, Tras-os-Montes.

                 

Dinsdag 10 mei 2022. Van Murça, Portugal naar Ponferrada, Spanje. 225 km.

Gisteravond was het levendig met wachtende ouders op de in leeftijd oplopende voetballertjes. Daarna een rustige nacht, tot om half 7 de vuilnisauto naar beneden komt razen. Wij staan  op. In Spanje is het tenslotte half 8!

We hadden het plan voor een herbezoek aan de stad Chaves als laatste stop in Portugal. Vanwege de hitte én de intensieve dag gister wordt het vandaag al Spanje. We zien wel waar we terechtkomen.

Over de witte N314 zeer bochtig noord naar Chaves. Onveranderd mooi landschap.

       

Op de rand van Chaves plotsklaps een verkeersinfarct. Waar komen die auto’s inenen allemaal vandaan? We moeten maar een klein stukje, maar het gaat zeer traag. Geen ingetoetste Lidl verderop. Via een sluipweggetje wordt het Leclerc. Zo kunnen we weg van de stad en de Espanhaborden volgen.

10 laatste rammelende kms tot de snelweg en we zijn in Spanje.

        

A75/A52 tot A Gudiña. De stad Verin laten we ruim links liggen. Het landschap en bebouwing ogen meteen Spaans.

We willen niet naar Madrid, dus nemen we een rustige kronkelende doorsteek noord naar A Rua. Mooie route, maar weinig pauzegelegenheid. Het stadje Viano do Bolo door.

         

         

        

De Alto de Covelo 1052 m over kunnen we een broodje eten  en een bestemming voor vandaag zoeken. Ondertussen roept de koekoek. Klingelt een koeienbel en komt een imker in vol ornaat bij zijn autootje aan. Dit is de rust, die wij zoeken vandaag.

             

Na een relaxte middagpauze dwars door de stad A Rua, om aan het eind ‘goedkoop’ a € 1,839 ltr te kunnen tanken. Het blijkt nog veel goedkoper te zijn. Met extra korting, zoals de lachende gele dame laat zien, komt het op slechts € 1,639 ltr.

         

            

Snel oost over de rode N120 en  een stukje A6 tot Ponferrada. De Rio Sil stroomt onder ons door een nauwe kloof.

De CP ligt aan de oostkant van de stad, achter een grote parking, niet ver van het centrum van deze laatste grotere stad op de Camino naar Santiago. Ver genoeg van het drukke stadsverkeer en bij de Albergue de Peregrinos. We zijn hier al eens eerder geweest.

          

Leuk om de pelgrims te zien binnenkomen. Sommige in snelwandelpas, anderen kost het meer moeite.

            

           

ASA Albergue de Peregrinos € 0,  Ponferrada, Castilla y Leon.

         

Woensdag 11 mei 2022.

1. Stadswandeling Ponferrada 2 km.

Gister hadden we geen puf om de stad te verkennen. Veels te heet! In de ochtend is het flink afgekoeld. Zelfs frisjes. Heerlijk voor onze stadswandeling aan de hand van de gefotografeerde plattegrond met bezienswaardigheden.

Zo lopen we samen met al wat vertrekkende Peregrinos en een paar schoolklassen. Als 1e naar de Plaza met Ayuntamente en nog een paar mooie gebouwen.

        

Via de Torre de Reloj (klokkentoren) komen we door straat waarin o.a. de gevangenis zat. Er tegenover de even gesloten muren van het Franciscaner klooster. 

De basiliek toont indrukwekkend met zijn mooie voorportaal en toren. Het gebed aan Maria, gekerfd op een simpele steen bij de ingang vind ik ontroerend mooi.

Het interieur daarentegen donker en nogal gruwelijk.

Het tempelridders kasteel, eigenlijk middenin de stad, ziet er tiptop uit. Voor de kerk zo’n beeldje, die verhaalt over vroegere gebeurtenissen of ambachten. We kwamen er al meer tegen. Deze refereert aan de legende van de tempelridder, die tijdens de bouw van het kasteel een verschijning van Maria had.

Het kasteel torent boven de rivier de Sil.

Vandaar lopen we nog langs een kleiner kerkje, maar dat is helaas gesloten.

 

2. Campertransfer van Ponferrada naar Huergas de Babia 85 km.

Thoffie en weg zijn wij! Door moderne hoogbouw de stad uit. Binnendoor noordoost richting de Picos willen we.

Door het stadje Toreno en wat dorpjes.

         

Voorlopig volgen we de Rio Sil. We zien meerdere restanten van kolenmijnen.

         

           

Na Susañe del Sil is de CL631 groen gearceerd. We rijden in/langs de Sierra del Coto. Nooit van gehoord, maar weer indrukwekkend gerafelde bergkammen.

         

In Villablino geeft Tomesita ons de short cut door de  volgeparkeerde hellende stad.

         

Op de hoogvlakte ligt de Rio Sil diep beneden ons. Een mirador bij  de Palamosbrug geeft ons er zicht op.

         

         

De stoere authentieke bergdorpjes volgen elkaar op. We rijden in het Parque Natural de Babia y Luna.

Aan de weg in zo’n dorpje ligt onze bestemming. Een leeg veldje bij een bar/terras. We kunnen ons niet aanmelden. Het café heeft rustdag. Geen menu of tapas vandaag. Jammer, want ze schijnen erg lekker te zijn.  Gelukkig hebben we alles bij.

Het is zo hoog, 1200 m, gelukkig niet zo snikheet. Een prettige 24°. Prima om op  ontdekking te gaan.

 

3. Wandeling in  het natuurpark Babia y Luna 5,5 km.

Door het minidorp. Het simpele kleine kerkje is open. In het ooievaarsnest ontdekken we 3 jonkies.

          

       

              

De Rio Luna over. Het is wat zoeken. Het gewenste pad lijkt te privé.

Even later nemen we een mountainbikepad, afgesloten door felgekleurd touw.  Behoorlijk ruig en weinig gebruikt.

Halverwege op een vochtige plek, verdwijnen mijn wandelschoenen met de neuzen in de blubber. Nu is de nieuwigheid er echt af.

Nog meer provisorische hekjes om de koeien binnen te houden.

Terug op het juiste pad lopen we het volgende bergdorpje Riolago binnen. Hier is het bezoekerscentrum van het park. Het hele dorp ademt rust.

        

          

Over het snelstromende riviertje, de Arroyo Riolago staat weer zo’n typisch kerkje. Deze is dicht.

Het bezoekerscentrum alleen in het weekend open. In de zomer en in de weekends is hier natuurtoerisme. Vandaag zijn wij de enigen.

Nog een kerkje en over de asfaltweg terug. Langs een wei vol mooie stevige paarden en veulens.

     

Zo lopen we vanzelf ons dorpje weer in. Wat een onbekende verborgen parel, omringd door bergen tot ruim 2000 m, zijn we weer terechtgekomen.

           

ASA El Moriscal € 5, Huergas de Babia, Parque Natural Babia y Luna, Castilla y Leon.

                

Donderdag 12 mei 2022. Van Huergas de Babia via La Robla naar Boñar 88 km.

Wakker worden met het geklepper van de ooievaars in de oren en een nieuwsgierig paard in de wei naast ons. Het is nevelig bewolkt bij 9°. Ik wil hier best nog een dagje wandelen en de tapas proeven, maar voor Leen zit dat 1e er niet in.

Mede omdat er de komende dagen regen verwacht wordt, rijden we.

Landschappelijk prachtig langs de Luna.

           

Een mirador met info over de in de embalse verdwenen dorpjes. Op een verhoging de resten van een kerkje.

Onderdoor de tolweg Oviedo-Leon verrast Tomesita mij. Een witte kortsluiting naar La Pola de Gordón.

Breed genoeg. Nauwelijks verkeer. Adembenemend mooi de Collada de Aralla 1536 m op.

De afdaling tot 10% nog spectaculairder door de Paradilla de Gordón.

           

Een klein stukje zuid. In La Robla weten we via Park4night  een Lavanderia Autoservicio vlak bij de weg. Het lukt er te parkeren en de gewenste machine is net vrij. Heel erg  mazzel. Het is druk hier. Na een uur kunnen we verder. 8 kg was schoon en droog.

         

        

De laatste etappe is het landschap wijdser en vriendelijk.

       

De CP ligt op de rand van het stadje in een groene strook aan de rivier. Volop ruimte. Electra zo aan te sluiten. Betalen aub bij de Turismo.

           

Dat gaan we meteen maar doen, anders kunnen we pas na 5 uur weer aanmelden. Ik weet van mezelf, dat ik dan geen puf meer heb. Zo lopen we langs het park door het nogal vervallen centrum tot de Turismo.

       

Na betaling start de jongedame een uitgebreide uitleg bij het streek en stadskaartje. Hardnekkig in bijna niet te volgen Engels volhardend. Zo ontstaat de komische situatie, dat ik mijn vragen in het Spaans stel en zij naar Engelse antwoorden blijft zoeken, tot plezier van haar baas.

We nemen nog een kijkje rond de gesloten kerk en zoeken een restaurant met menu del dia op. Ook door haar op de kaart gezet.

           

Het wordt bar restaurante Azteca. Meer dan goed. Traditioneel met hier en daar een moderne touch. Zo zijn onze voorgerechten - voor mij ensalade Azteca, overheerlijk met een dikke plak geitenkaas en apart, maar wel lekker, met ansjovis en Leen zijn ensalade de pasta- beiden rijkelijk met balsamicoazijn besprenkeld.

      

Voldaan strompelen we naar de Día voor de broodnodige boodschapjes en is het alweer half vier voordat we bij Ons Libby arriveren. Het weer valt mee. Na slechts 12° bij regen in de bergen is het hier 19° onder een wazig zonnetje. Niks mis mee, na de hitte van de afgelopen dagen.

Area de El Soto € 3, Boñar,  Leon, Castilla y Leon.

          

Vrijdag 13 mei 2022. Van Boñar naar Las Arenas 145 km.

Gisteravond tussen 8 en 12 liep de CP vol. Camperbusjes met mountainbikes achterop. Gezinscampers, ook met mountainbikes achterop of in de garage. Het werd een luidruchtige gezellige Spaanse drukte. Om 12 uur kwam de laatste aan en was het verder doodstil. Iedereen in diepe rust.

Wij vervolgen de scenic route richting de Picos.

Het is weer geweldig. Getande rotskammen boven ons.

Mooie dorpjes.

           

Door tunnels over de stuwdam.

       

Thoffie boven het stuwmeer van  Riano.

       

Bij Riano kiezen we noord. Niet de Picos in naar Potes, maar er als het ware omheen. Het wordt saai, alweer adembenemend mooi. We waren hier al een keer, maar geen straf om er nogmaals te rijden

          

In het zuidwesten van het Nationale Park Los Picos de Europe bereiken we de Puento del Pontón, 1280 m hoog.

          

Daarna begint het spektakel. We kronkelen met de Rio Sella mee tot de Mirador de Oseja de Sajambre. De foto’s moeten het tonen.

         

Op het uitkijkplateau van de Mirador de Oseja doen dikke motoristas moeite zich op het hekwerk, vliegend boven de afgrond te posteren.

Vanaf hier dalen we, de Desfiladera (kloof) de los Beyos in. Dit is echt heftig slalommen. De weg is niet breed, maar prima te doen. Wel is het nodig goed op te letten, omdat de gelukkig spaarzame tegenliggers, nogal eens links door de bocht komen.

 

       

Laten we nu net bij een  wegversmalling de enige vrachtauto op het hele traject in een onoverzichtelijke bocht tegenkomen. We staan klem. Nog iets meer tegen de vangrail. Het knerst bij de wielkast. Dit gaat niet. Wij wat achteruit omhoog. De truckchauffeur manoeuvreert zijn gevaarte iets naar rechts en dan heel voorzichtig, lukt het. Poeh hé (geen foto van).

Slinger slanger zeer rustig verder door de lange kloof, zeker 20 km.

 

Denken we er uit te zijn, weer overhangende rotsen en tunnels. Echt ongelooflijk, dit imposante natuurmonument.

          

De stad Cangas de Onis is dan wel ff een cultuurshock met zijn drukke verkeer en vele dubbelparkeerders.

We passeren de kathedraal en het beeld van een Visigotische edelman? Ik kiekte m in een flits, dus zeker ben ik er niet van.

            

We draaien oost. Rijden boven het Nationaal Park. De afslag naar pelgrimsplaats Covadonga voorbij, waar we eens superrustig overnachtten met zicht op de basiliek.

Ook deze route is groen gearceerd en biedt nog heel wat natuurschoon en kleine authentieke dorpjes.

In Benia de Onis kopen we een superknisperend breed Spaans stokbrood.

         

We zijn er bijna. Voor vandaag dan.

      

Las Arenas ziet er uit als een gezellig toeristisch dorpje. Wij volgen de P borden naar de gratis gemeentelijke parking en installeren achteraan op de gereserveerde camperplaatsen.

Met het geluid van de Rio achter ons maken we het gekochte brood soldaat en komen bij van de zeer inspannende rit. Leen poetst de kras zowat  helemaal van de wielkast af.

Het bewolkt steeds meer. Beter meteen  maar het dorpje in.

De Rio Casaño over.

De doorgaande straat is één en al hostal, restaurantjes, café en ook een paar supermarktjes.

Bovenlangs door nauwe straatjes met voor de regio typische huizen en boerengedoetjes.

          

Het hek bij de kerk blijkt niet op slot, zo kan ik een mooi rondje onder de galerijen maken.

           

Eindelijk ontdekken we de koeien, waarvan het geklingel ons al de hele tijd vergezelt.

Zo hebben we ons dagelijks ommetje ook maar gehad en kunnen we echt lui gaan doen. Op de website bijwerken, de dagelijkse opdracht, na dan 😉.

Aparcamiento Municipal € 0, Las Arenas de Cabrales, Asturias.

        

Zaterdag 14 mei 2022. Van Las Arenas de Cabrales naar Liérganes 110 km.

Ondanks weekend  houseboemboem in het dorp, bij ons niet te hinderlijk,  en vanochtend  tegen zessen vertrekkende stappers slapen wij rustig en heerlijk. Uit de vele  busjes komen jongelui in sportieve outfit. Ze hebben hartmeters om, speciale schoentjes aan, dunne stokjes bij en beginnen meteen te rennen. Welke tak van sport is dit?

Wij zijn na het ontbijt ook weg. Door het dorp verder langs de Rio Cares. Volgens Mr Michelin zijn hier gargantas  (watervallen in een kloof).

We zien er niet veel van, maar het is weer geweldig landschap.

        

In Panes, toegang naar Potes in de Picos, slaan wij linksaf naar de snelweg. We verlaten Asturias en rijden Cantabria binnen.

        

De tolvrije A8 richting Bilbao is een makkie. Rustig en gladjes zoeven we door het groene heuvelende landschap. Hoewel vlakbij, bewaren we de noordkust voor een andere keer.

          

We gaan er 2x af. Bij Cabezon om in de Mercadona groot en zwaar in te slaan. Even verder kunnen we saniën op een Área. Makkelijk.

          

Onder Santander nemen we de afslag naar de ons bekende stek.

         

In het weekend is het aardig bezet, maar we vinden aan het eind een rustig stekkie. Nu maar wachten op de eerste boemel vanuit Santander. Alleen om naar te kijken. Gaan we niet doen, deze keer.

De 1e x, dat we hier waren, wandelden we historisch  door het Casco Antiguo. De volgende dag namen we het treintje naar Santander. De 2e x deden we de lange natuurrondwandeling omhoog met uitzicht op de baai van en stad Santander.

Vandaag ons 3e bezoek lopen we voor de CP weg en komen bij de Romaanse brug. Hierbij een beeld van de Hombre de Pez. Deze Visman komen we op meerdere plaatsen tegen. Naar de legende van een deels waar gebeurd verhaal. Deze meneer uit de 17e eeuw sprong in de rivier (echt gebeurd). De legende zegt dat hij later als hagedis werd teruggevonden in de Golf van Cadíz.

          

De dagjesmensen en de open winkeltjes maken het centrum gezellig.

          

Wij dwalen wat erdoor en eromheen.

           

Nog een stukje Esplanada langs de rivier.

Dan een rondje park bij het oude badhuis, nu hotelrestaurant met wellness.

We vinden het genoeg zo. De zon is doorgebroken. Het is ineens heet en wij zijn te warm gekleed.

          

ASA Estación Liérganes € 0, Santander, Cantabria.

          

verder naar week 20