Zondag 24 april 2022. Van Mérida naar Valencia de Alcántara 120 km.

Het blijkt dat we bij aankomst ons voor de slagboom hadden moeten aanmelden bij de portier en niet een ticket trekken. Nu géén speciaal campertarief maar 34,80 voor 2 dagen. Nou ja, ’t is overkomelijk.

Niét naar Badajoz, maar noordwestelijker en daar pas Portugal in. Kriskras door Mérida bereiken we de A66 richting Cáceres.

Na 10 km linksaf de mist in.

De zon doet zijn best. Koetjes en ooievaars in de wei.  De bermen kleurig. Het paars van de pluimlavendel overheerst.  

           

Thoffie in Vilar del Rey. De bankjes om de olijfboom zijn nog nat, dus drinken we het binnen.

We rijden een Sierra in.

Het door muren omringde 13e eeuwse kasteel torent trots boven Alburquerque uit. Wat een Frans/Vlaamse naam voor deze stad! Hier woedde ooit een heftige strijd tussen Moren en Portugezen.

Verder rijdend over de scenic road. Rondgesmeten reuzenkeien. Gele brem. Een herder met schapen. Overal ooievaars. Eén heeft zich zelfs op zo’n kei genesteld.

          

        

Ons doel voor vandaag toont op het 1e gezicht wat minder spectaculair dan Alburquerque, maar heeft volgens Kosmos wel degelijk eea te bieden. Dat gaan we nog wel ontdekken.

We parkeren als 1e op de Plaza de Toros. Even later volgt een jong Portugees camperstel.

Stadswandeling. 4,5 km. Valencia de Alcántara is volgens de beschrijvingen,  een charmante stad met een rijk verleden. Langs een paar groene parkjes lopen we er in.

Meteen stuiten we op een rotonde met een replica van een dolmen, een (Keltisch) tafelgraf, waarvan er hier in de omgeving meerdere te vinden zijn.  Morgen zoeken we de echte op.

Langs het Convento de Santa Klara, het Clarissenklooster, waarin de (gesloten) turismo en kerk bereiken we het wel geopende Centro de Interpretación. Even een kijkje in de geschiedenis. Ook  bekomen we hier een kaart met wandelingen/fietsroutes.

           

             

             

              

Inmiddels lopen we door de Barrio Gótico Judío. De gotisch Joodse wijk. Met kleine, maar ook grote stadshuizen.

Van de oude synagoge zien we niet veel.

Inmiddels volgen  we een stadsroute langs de bezienswaardigheden. Zo komen we bij de Puerto Romano.

Daarna het gesloten kasteel en fort.

     

Daarbij de Iglesia Rocamador op de grondvesten van een voormalige moskee. Dat herinnert dan weer aan het Moorse verleden. In deze kerk is de Infante Doña Isabel getrouwd met een Portugese koning. Liefde kwam er niet aan te pas. Machtspolitiek des te meer.

Hierna gaan we ons eigen weg weer. Door het centrum tot wat bogen van een oud aquaduct.

Dan vinden we het welletjes voor vandaag. Het is behoorlijk puffen geworden met al die heuvelende straatjes.

Área Autocaravanas Plaza de Toros € 0, Valencia de Alcántara, provincia Cáceres, Extremadura.

             

Maandag 25 april. Wandeling 15 km.

Leen heeft op Wikiloc een wandeling gevonden, waarbij we eerst naar een Ermita  klimmen en op de terugweg nog een dolmen aandoen ook.

        

Zodra we de bebouwde kom van Valencia de Alcántara  achter ons laten lopen we Fred Flintstone land binnen.

          

Een wondere wereld van grillig neergesmeten stenen in de meest bizarre vormen.

          

Daartussen klingelen wat schapen. Zingen vogels het hoogste lied en bloeit een oneindige variëteit aan wilde bloemetjes

     

           

            

We stijgen gestaag, komen amper andere mensen tegen. Heel in de verte zien we de Ermita op de top van een heuvel. Daar moeten we heen.

            

        

Door een hekje  beginnen we aan de steile en rotsige beklimming. We kunnen geelwitte signalering volgen. Makkelijk.

        

           

De Ermita Valbón  is niet meer dan een ruïne, maar wat een geweldige plek!

De afdaling is minder steil en ruig, maar schitterend tussen stenen muurtjes door.

         

        

Voor de dolmen, moeten we helaas de geelwitte streepjes verlaten en gaan prompt in de fout. Het smalle paadje wordt al ruiger en verdwijnt helemaal. Klauterend over en tussen de reuzenkeien, scherpe struikjes wegduwend komt er maar geen dolmen in zicht.

Dit is echt weer zo’n gevalletje: zijn we hier ondertussen niet te oud voor?

         

         

Steil de stenen af, onderdoor prikkeldraad bereiken we uiteindelijk de zandweg, waar we een infobord zien staan met daarachter de dolmen Zafra III.  Pff!

Als beloning krijgen we er nog één vlakbij: Zafra IV. Die heeft geen dakje meer en zit nog wat meer verstopt.

Nu kunnen we fatsoenlijk afdalen, hoewel we nog eenmaal een stenen muurtje half af moeten breken om onder prikkeldraad door te kunnen. We herstellen het weer keurig, want er lopen hier overal, overigens vriendelijke koeien rond, waaronder nogal wat hoogzwangere dames.

Leen zegt net, dat hij zo lekker loopt, wanneer hij over losse keitjes een plotse schuiver maakt. Slecht voor de knie en even later blijkt, daarbij  een gekwetste spier, misschien wel gescheurd, in het bovenbeen.

Zeer moeizaam bereiken we het stadje weer.

        

 

Het is half 3. Mooie tijd, voor de comida denken wij, maar daar denken de lokalen anders over. Die zitten massaal te borrelen met een tapaatje erbij. Wij rammelen echter.

Uiteindelijk vinden we in de buurt van het stadhuis bar café Serrania. Het zeer ouderwets aandoende restaurantje zit daarachter.

De lichten worden voor ons aangedaan. Eén van de boertjes uit de bar schuift ook aan. Hij krijgt weldra een dik gevulde maaltijdsoep voorgezet.

Wij kiezen uit het menu del dia. Moeders bedient én kookt, terwijl Pa de barklanten verzorgt. Het duurt dus even, maar met water, wijn, brood en zelfingelegde olijfjes komen wij de tijd wel door. Voorgerecht, hoofdgerecht. Het is allemaal met zorg bereid. Dat bij de  postres (dessert) vandaag de  flan en custard ontbreken, maar wel vers fruit of een ijsje,  doet er verder niet toe. We hebben gesmuld. De prijs all-in € 20 samen. Ruim de helft minder, dan het grillrestaurant in Mérida en eigenlijk lekkerder én zeker leuker.  

Camperthuis snel de wandelschoenen uit en bijkomen.

Área Autocaravanas Plaza de Toros, Valencia de Alcántara.

              

Dinsdag 26 april 2022. Van Valencia de Alcántara naar Alcántara 59 km.

Nadat we in alle rust de laatste Spaanse boodschappen bij de Dia hebben gehaald, vertrekken we.

Toch nog niet de grens over naar Marvão, met zijn mooie uitzicht of Castelo de Vide hebben we bedacht. Nee, we blijven nog even in Spanje. Het korte ritje brengt ons rustig en mooi tot het doel voor vandaag.

         

         

Volop ruimte op de CP, temeer 2 campers aan het vertrekken zijn. Ook hier kwinkeleren de vogeltjes lustig, scheren de zwaluwen laag over straat en  staat een bus geparkeerd en rijdt er af en toe een auto over het terrein naar het wijkje erachter. Uitzicht op een slingerend weggetje tussen stenen muurtjes. De klaprozen bloeien welig. Een paard staat peinzend bovenop de heuvel. Prima stek weer. Thoffie!

Het is maar een klein dorp maar heeft wel een paar bezienswaardigheden. Een vroege lunch en op stap. Voor Leen heel voorzichtig in beweging blijven. De straat over het historisch centrum in. Dit Casco Antigua getuigt van een rijk verleden, maar met nu helaas grotendeels vervallen stadshuizen en kerken. Leuk detail: overal klepperen ooievaars. Vanuit de hoogte kijken ze op ons neer.

        

          

           

Aan de andere kant bereiken we de Mirador, die neerkijkt op de Puente Romana over de Taag. En houdt de grote stuwdam het water tegen.  De brug is nog steeds in gebruik, een nieuwe zit in de planning, daarom is deze waarschijnlijk wel stevig gerestaureerd. Ook de boog midden op de brug is duidelijk nieuw. We vragen ons af of dit een Romeins detail is of so wie so uit een later tijdperk dateert.

We lopen hoger terug langs nog een paar vervallen palacios (17e eeuws, na verovering op de Moren) en een net zo gammele Ermita. Zo jammer, met wat renovatiemiljoentjes zou dit een zeer bijzondere monumentenstad zijn. Op de Plaza ervoor worden de laatste kramen ingepakt. Net als gister zijn we te laat om te markten.

           

              

       

Terug op de CP hebben we toch alweer 5 km gelopen. Pittig voor Leen. Het kasteel wat verderop ligt laten we aan ons voorbijgaan vandaag.

Ik plak er nog een rondje aan vast over het idyllische klaprozenstraatje de heuvel op en tussen de paarden door weer naar beneden.

           

Ook nu een kerk of convento in zicht. Na verovering op de Muzelmannen lijkt het hier wel superklerikaal geweest.

Een paar steile trappetjes op, kom ik via een paar wandelparkjes weer bij de camper. Nog  een paar kmtjes erbij voor mij.

Área Autocaravanas Piscina € 0, Alcántara, Cáceres, Extremadura.

                       

Woensdag (Koningsdag) 27 april 2022. Van Alcántara (Spanje) naar Lardosa (Portugal) 80 km.

Superrustig. Wakker worden met tjilpende vogeltjes. Weer een prima plek. Terwijl Leen saniet en  diesel tankt loop ik zigzag door Alcántara naar de Romeinse brug.

Voor ik afdaal over de ook al Via Romana kijk ik vanaf de Mirador van de Monjas, nonnen uit het klooster, op de brug neer. Wat een geweldig uitzicht hadden zij en heb ik!

Voorzichtig naar beneden over de onregelmatige keitjes.

De bocht om ben ik eigenlijk net te laat om Ons Libby op de brug goed in beeld te krijgen.

Het pad gaat bijna op in het groen. Mooi! Links een tuintje met waterval.

Bij de Puente Romana lees ik dat de oorsprong van de brug plus triomfpoort wel degelijk uit de 2e/3e eeuw dateert. Alleen het schild dateert van later datum.

Vanaf de overkant een schitterend zicht omhoog naar de stad.

Wauw! Zoals het infobord zegt: Villa lleno de historia, stad vol historie.

     

Relaxed kachelen we richting Portugese grens.

Thoffie bij alweer een Puente Romana over de Rio Erges, grensrivier. Superrustig. Geweldig!

Langzamerhand komt er wat meer verkeer. 2 dorpjes door.

            

           

Ook meer vrachtverkeer. We naderen de snelweg en Castelo Branco, maar ruim  ervoor slaan we rechtsaf naar het onderweg geswitchte doel. Vooral Leen heeft een paar dagen niet rijden nodig. Ik vind het ook prima. Zo belanden we al snel op een zeer rustige stek. Volgens de commentaren niet geschikt  voor grotere campers.

            

          

Nou, dat is flauwe kul! Met ons formaat kan het prima. Het is te zien wat zulke commentaren doen, want er staan idd alleen busjes.

Wij installeren dus helemaal achteraan.  Geen klapdeuren, vrij uitzicht. Enig minpunt de sani naast de deur, maar daar kijken we gewoon naast.

Een zeer vriendelijke ontvangst. Ga maar staan waar je wilt. Inschrijven hoeft niet. Geef bij vertrek maar wat je wilt. Campercontact geeft € 10 aan. Dat is het zeker waard, inclusief stroom en douches.  

Ook hier volop gekwinkeleer. Overal bloemetjes. Bijen  zoemen. Ik zie ineens minstens 5 Iberische (blauwe) eksters tussen de olijfboompjes.

         

CP Limites Nomadas, Lardosa (Castelo Branco)

           

Donderdag 28 april 2022. Wandeling 8 km.

Heel rustig starten we op. Bij Leen is het foute boel. De klachten van de afgelopen tijd verdraaide knie, gekwetste spier hebben geresulteerd in heupklachten en nu de bekende van afgelopen winter: een gekanteld bekken. Het adagio is de oefeningen van de manueel therapeut weer oppakken en  voorzichtig blijven bewegen.

Achterom de CP af. Over landelijke weggetjes tussen fruitgaarden door lopen we naar de rotonde bij de snelwegafslag.

          

           

           

              

Hier is een soort Agrimarkt. Een Fruteria, regionale productenwinkel plus cafetariaatje. De plaatselijke bejaarden vinden het een goede stek.

Wij verzamelen fruit, groente, brood en nog zowat. De rugzakken gevuld is het voor ons ook tijd voor thoffie met Portugese bolo.

       

Daarna wandelen we het dorp in. Nemen we een kijkje in de kerk, met prachtig talha douradawerk (goudverguld),  die overhoop ligt omdat er LED verlichting wordt geïnstalleerd.

             

               

Verderop staat een interessante Pelourinho (gerechtszuil/schandpaal).

Ook nemen we een kijkje bij het station. Misschien nemen we één dezer dagen het boemeltje naar Castelo Branco wel.

Ook voor de terugweg ontdekken we weer leuke landweggetjes.

Ondanks de stevige wind plus af een toe wat wolken is het toch aangenaam buiten. Voor Leen blijkt bewegen makkelijker dan zitten. Hopelijk wordt het snel beter.

CP Limites Nomadas (€ donatie), Lardosa, Castelo Branco, Beira Baixa. 

                          

Vrijdag 29 april 2022. Fietstocht 32 km.

Wat hudderen in en om de camper ontaardt in een uitgebreide handmatige sani plus klop, veeg en dweil sessie. Samen halen we de fietsen van de camper. Leen wil het graag proberen.

Door een veetunneltje naar de andere kant van de snelweg. Meteen fietsen we rustig over glad asfalt. Meer dan glooiend is het hier niet.

             

De Barragem de Santa Águeda ligt er gevuld en prachtig bij.

          

Ook vandaag laat de natuur zich in volle kleurrijke lentetooi bewonderen. Vogelgezang en krekelgetjilp vergezellen ons. Een ooievaar vliegt een eindje met ons mee.

         

We rijden het dorpje Póvoa de Rio de Moinhos binnen en belanden prompt op bonkige kasseitjes. Niet zo lekker voor Leen.

Een verkeersdrukker stukje tot het wat grotere dorp Alcains.

Hier wijzen bordjes ons de weg naar de Intermarché. Niet te missen. Klein, propvol producten en mensen. De helft daarvan gebruikt geen mondkapje meer, de anderen, inclusief personeel en wij, wel.

Het is een druk dorp. We pauzeren op het plein.

            

 

Op de terugroute via Escalos de Cima wat meer verkeer.

            

 

De Portugezen wijken iets minder uit voor fietsers en passeren ook met grotere snelheid. Goed opletten dus. Veel gemak van onze achteruitkijkspiegeltjes

Het laatste stuk rijden we weer heerlijk rustig.

            

            

Hoewel het Leen niet tegengevallen is, weten we nu wel zeker, dat fietsen naar Castelo Branco (50 à 60 km) op dit moment een brug te ver is en bovendien lijkt wandelen hem met zijn huidige klachten so wie so beter af te gaan dan fietsen.

Ondanks een windkrachtje 4 is het vandaag zeer aangenaam. 23°

CP Limites Nomadas (€ donatie), Lardosa, Castelo Branco, Beira Baixa.

             

Zaterdag 30 april 2022. Met de trein naar Castelo Branco.

Leen wil de tijd nemen, dus vertrekken we ruim op tijd naar het station. Een wandelingetje van nog geen anderhalve kilometer. Hij loopt harder dan hij denkt, zo zitten we met 20 minuutjes al te wachten. Toch zijn we niet de 1e. We worden vrolijk begroet door  een verder in zichzelf pratend mannetje met Rolser (boodschappenwagentje). Wedje maken, dat het markt is in Alcains of Castelo Branco. 

In de trein verstrekt een  vriendelijke Engels sprekende conducteur ons  een 2 personen seniorenretourtje voor € 4,80 (halve prijs) en wenst ons ‘a nice day’.

Het belooft een (snik)hete dag te worden.

Wat een mooi stationnetje in Castelo Branco. Door een lommerrijke laan recht op het centrum af.

Op de bij het toeristenbureau verkregen kaart  markeren we de bezienswaardigheden, zo ontstaat vanzelf een rondwandeling.

             

Na het plein met stadhuis ed. voert Leen me meteen steil omhoog.   

        

Dwars door nauwe straatjes, zo te zien en te horen (mooi gezang) een  Romabuurt, tot het kasteel. Hebben we het meest inspannende maar gehad!

            

Op de Castelo Parking staan een stuk of 5 ‘hippie' campers. Waarschijnlijk een gedoogplaats. Mooi en rustig zo hoog. Leen beklimt de kantelen van het kasteel voor een mooi uitzicht.

            

             

Ook de miradouro de São Gens, halverwege de vele trappen afdaling biedt wat je noemt een bella vista.  

          

Nog wat zigzaggen en we bereiken de topattractie van Castelo Branco: de Jardim do Paço Episcopal. De Bisschoppelijke Tuin bij het Paleis.

Ik was hier een paar jaar geleden al een keer, terwijl Leen vlakbij in de camper op me wachtte.

We betalen de toegang, nog steeds € 1 (65+) en zijn binnen.

Meteen weer wauw wauw! Waar moet je eerst kijken! Tussen het groen en waterpartijen azulejostaferelen en héél veel beelden.

        

          

Alles bij elkaar en door elkaar. Heiligen, Koningen, Dierenriem, Jaargetijden, Deugden en nog veel meer.

           

              

            

We steken de straat over via een smeedijzeren brug en komen zo in het gratis stadspark.

Ook leuk, maar moderner met heel veel spuitende fonteinen.

          

Bij een kioskje nemen we een thoffie. Abatanado en châ verde. Wordt de combi dan châbatanado 😉? Op het terras naast de bedriegertjes heeft een kleutertje veel plezier door er recht in te lopen en kletsnat te worden. Zijn pa zet m gauw weer achterop de fiets, dan droogt ie vanzelf in de zon, zegt hij.

 

Wij lopen terug langs de Sé, kathedraal. Dat blijkt de enige open kerk vandaag. Barokke rococo met goudwerk.

Helaas is verderop de kleine Capela Nossa Senhora da Piedade dus gesloten. Zo missen we de azulejos en ook de 16e eeuwse São Marcos fontein kunnen we niet vinden.

Gelukkig is er genoeg ander moois te zien in deze compacte stad.

            

We zoeken al enige tijd naar een restaurantje, maar het lijken  voornamelijk take away, Indiaas of hamburgertenten.

Vanmorgen zagen we vlakbij het station een café met een  paar dagschotels. Daar belanden we dan ook. De echt Portugese  biftoc, kalfslapjes met spiegelei, smaken er heerlijk.

 

Op het station staat onze trein al te ronken en begroet de medepassagier van vanmorgen ons met een dikke grijns en opgestoken duim, hoewel het nog een uur voor vertrek is. Er rijden maar 3 Regionales per dag en om de 4 uur. Druk is het dus niet met treinen én zaak om de gewenste niet te missen.  

We zitten lekker in de schaduw. Eten een ijsje en zetten ons daarna alvast in de gekoelde trein.

Inclusief retour station Lardosa hebben we weer 10 km gestapt.

 

Moe,  maar voldaan van een leuke zonnige 26° dag in een interessante relaxte stad.

CP Limites Nomadas, Lardosa.

          

verder naar week 18