Zondag 2 oktober 2022. Van Martinet naar Pobla de Segur 104 km. Lleida.

Gisteravond liep de CP vol, ook het terras boven ons vulde zich, ondanks verbod voor autocaravanas. Een oorverdovend stille nacht. Lekker met zondagochtendradio opstarten. Nog wat zorgapp en tel. overleg, saniën en weg. Ochtenddrukte in het dorp.

Meteen mooi.

Na Seu d'Urgell slaan we rechtsaf, geel N260, en beginnen aan de vele kms lange beklimming.

             

              

Stoere fietsers en motorrijders.

Stevige dorpjes, al dan niet tegen de berg geplakt. Weer een telefoontje. Deze keer een hulproep van vriendin C. Leen kan haar helpen met een ESC(ape) ;-).

Op de Col del Cantó, maar liefst 1752 m hoog, thoffie met bella vista. Alt Pirineu.

          

Een net zo lange afdaling volgt. Een stadje in de diepte. Dorpjes bovenop een bergpunt.

               

           

In Sort steken we de Noguera Pallaresa over.

Langs de rivier nog verder dalen. Door Gerri de la Sal.

Door een paar tunnels. Vlak voor de grootste een parking voor de Congost de Collegats. We denken, dat we hier al eens eerder waren.

 

 

           

Gieren zweven boven ons.

Jagers zijn aan het roepen. Ik hoor een hert burlen, maar nee, het is één van de jagers, die met hoorn een imitatie blaast. Opwinding. Het lijkt erop dat ze niet meer jagen, maar dat er een hond kwijt is. Ineens verschijnen 2 witte honden met geitenbelletjes om. De verloren zonen zijn terug en worden gelijk in de auto gesloten. P4night geeft deze P aan als OP, maar wij gaan verder.

             

De volgende plaats door en naast het spoor vinden we aan het eind van de parking, de gereserveerde camperplaatsen. Siësta en straks stadsverkenning!

         

         

Bloedheet, 27° is het, wanneer we langs de rivier naar de stad lopen.

    

Helemaal puffen de brug over en omhoog.

        

Het dorpje is op een paar leuke pandjes na, niet echt bijzonder.

We strijken neer op het 1e en enige terras wat we zien.  Bar Nou Sport tegenover een druk kruispunt bij de kerk. Het drinken komt snel. Mijn ració, Braves de la casa komen snel. Leen zijn Bocadilla met omelet ham duurt een pak langer. Genoeg te zien ondertussen. Luidruchtig is het wel. Levendig de Spaanse sfeer proeven. Afijn, zo verstrijkt de tijd lekker in de schaduw.

     

         

 

Terug bij ons Libby is de ergste hitte voorbij, maar binnen nog niet te harden. We negeren het bord niet kamperen, geen stoelen buiten en zetten onze stoelen naast het bankje in de zon. Welzijn gaat voor de strikte letter van de wet, wat ons betreft.

Áera para Autocaravanas € 0, La Pobla de Segur, Lleida.

          

Maandag 3 oktober 2022. Van Pobla de Segur naar La Granja d'Escarp 145 km, Catalonië.

De CP is rustig, maar de weg over het spoor klinkt net zo luidruchtig als gister bij het terras in de stad. Om 7 uur komt de 1e trein binnen. Sein om op te staan.

De bebouwde kom achter ons gelaten, rijden we alweer een prachtige bergroute. We lijken wel alleen op de wereld.

Tremp doorkruisen we vloeiend.

        

De N260 verder blijft het landschap steeds spectaculair.

         

De Congost de Terradets is de max.

Steeds lager komen we op de rode C13 naar Lleida.

         

               

Ten zuiden van Balaguer is het op het bedrijventerrein zoeken naar de BonÁrea pomp. Het blijkt de moeite waard. Van de aangekondigde €  1.69 gaat bij de pomp nog eens 20 ct de ltr af. Een zéér mooi prijsje tegenwoordig.

De tolvrije snelweg gaat zo ruim om Lleida heen, dat we geen Centro Commercial tegenkomen, noch veel van de stad zien.

De laatste 15 km rijden we wit door een gebied vol fruit. In de dorpjes hangen donkere mannen rond. De oogst is binnen. Wat nu?

         

           

              

Tomesita wijst ons recht La Granja d'Escarp in. Net op tijd zien we de camperbordjes buitenom. Beter die volgen. We eindigen op een terras aan het eind van het dorp. Wijds uitzicht. Prima!

        

Direct na ons komt een Finse camper en even later een Belg. Dat om 11 uur! Allemaal vroege vogels.

Na 1en lopen we het dorp in. Allesbehalve mooi. Een boerendorp, maar wel gezellig. Een omroeper begint zijn verhaal na een vrolijk marsmuziekje.

Bij het gemeentehuis verstrekt  een uiterst vriendelijke dame ons een muntje voor de elektriciteit en legt een aantal wandelingen met bezienswaardigheden uit. Ook verwijst ze ons naar een restaurantje om te eten. Het lijkt nog dicht. Eerder zagen we Bar Marta bij de kerk. Geen lunch hier.  

Ook deze vriendelijke barman wijst ons terug naar de 1e. Hier eten we een menu del dia zonder kaart. Simpel maar lekker. Keuze uit 3. Voorgerecht voor Leen een rijke salade met asperges, wortel, biet, tomaat en olijfjes. Voor mij verduras. Dat blijkt een bord gestoofde aardappelen en platte bonen. Een goed begin.

Het hoofdgerecht voor Leen varkenswang en voor mij kipfiletjes, allebei met frietjes. Toe nemen we geen fruityoghurt of ijs, maar echt Spaans een flan. Tesamen met brood, wijn en water komt dit menuutje, inclusief café op € 12 per persoon.

Door het lintdorp terug. Leen belandt in een langdurig gesprek met de Vlaamse buurman. Ik buik uit met mijn boekje. De zon is wat gesluierd, afgewisseld door volle zon. Toch 30° plus.

Àrea d'Autocaravanes de La Granja d'Escarp € 0 (electra € 2, 12 uur), Lleida.

              

Dinsdag 4 oktober 2022. Van La Granja de l'Escarp, Catalunia naar Utrilles, Aragón 155 km.

We brachten de nacht door in Internationaal gezelschap. Finland, België, Polen, Spanje en Nederland (2x). Een prima stek. Rustig, mooi uitzicht. Vriendelijk dorp.

Gisteravond was het nog lang 30°+, het is een plaknacht gebleven 20 °

9 uur sani en langs de Segre weg.

In Mequinenza over de rivier en even later over de Ebro. De 2 rivieren vloeien hier samen. Vissers  in bootjes op het stuwmeer. We rijden tussen zandstenen rotsen door.

          

Nog steeds veel fruit. Perziken, amandelen en olijven.

Mist en wat zon. Nog meer mist. Dan in één klap blauwe lucht wég mist!

       

Alcañiz. Volgens ons al vaker geweest, maar toch herkennen we het niet van deze kant. We rijden noord door de stad.

           

Daar is een Lidl. We hebben veel nodig en aangezien ik deze keer meega, nog veel meer en duurt het dus veel langer, eer we met volle kar naar buiten rijden.  Ook hier zijn de boodschappen duurder geworden, maar vergeleken met Frankrijk is het nog steeds een koopje.

We blijven op de verkeersarme rode N211, een stuk  minder kronkelen, maar landschappelijk minder fraai dan de gele A226.

          

Bij het dorp Alcorisa eindelijk thoffie met een spinazieflap. Leuke manier om groente binnen te krijgen. We hebben ook nog een tomaat/kaas. Dwars door het dorp heen.

            

We stijgen weer. De Pierto de las Traviesas ligt op 1180 m. Even verder wil Tomesita binnendoor. Een veelgebruikt witte doorsteek. Die rammelt nog iets meer dan de N211. Pittig dalen.

           

           

              

Zo komen we van de andere kant bij het ingetoetste dorp. De CP ligt bij restanten van een mijn.

Nu met themapark, museum en in de zomer een treintje. Zo op de middag staan we helemaal alleen. Wel veel wandelaars, die hun ochtendpaseo lopen.

Interessante plek. We hebben ook nog stroom en met wat moeite een vrije Wi-Fi.  Top! We blijven.

Een luxe onbeperkt internet en volop power. Lekker bijlezen dus. Daarna verkennen we het buiten themapark vd mijnbouw.

        

Het simpele dorp in. Een plein met Ayumento (gemeentehuis) een standbeeld voor de mijnwerkers en een terras. Even verderop de van buiten ongepolijste kerk. Erachter de ook gesloten overdekte markt em dan hebben we het wel zo’n beetje gehad.

 

Een andere route door het themapark terug, nog een ommetje om het museum en stationnetje heen en we zijn weer en La Casa Movil.

              

 

                       

Parque Temática De La Minera € 0 (wifi, elektra), Utrillas Teruel.

         

Woensdag 5 oktober. Van  Utrillas naar Albarracin, Aragón, 106 km.

Gisteravond ontdekten we dat de mijntorens feeëriek verlicht waren. Even later werd ook het museum fel in de schijnwerpers gezet.

Fris vanmorgen. Saniën en weg! De bestemming voor  vandaag,  al bedacht, toen we net in Spanje waren. Onderweg passeren we nog een mijntoren.

Door de Sierra de San Just  gaat het tot 1408 m hoog. Nog een puerto, iets lager. Het blijft boven de 1000 m.

        

          

Nog 50 km naar Teruel. Op de akkers wordt geëgd.

De mist in. We rijden naast een oud spoor. Het lijkt een Via Verde geworden.

           

            

               

Boven Teruel langs, een stukje snelweg en de afslag naar Albarracin. Nauwelijks verkeer tot hier.  Een airport vol gestalde vliegtuigen. Coronacrisis?

In Gea de Albarracin merken we al dat we in toeristisch gebied komen. Ook door het vele tegemoetkomende verkeer. Een grote groep Hollandse caravans en campers e.a.  komen ons tegemoet.  Albarracin loopt leeg!

           

 

Door  indrukwekkend landschap. Boven de weg zien we een groepje berggeiten/steenbokken. Wauw!

          

           

 

Het dorp eindigen we niet op de camping, maar op de P bij Dinopolis. Ook hier vertrekkers. Het 3e plekje is de beste voor ons. Kont omhoog, neus in de zon. Een Dino als bewaker!

 

De vorige keer waren we hier op zondag en zijn we  van ellende doorgereden, zo vol was het op de camping en overal elders.

Ik wilde graag  terug, want Albarracin is geklasseerd als één van de Las Bonitos Pueblos de Espagne. En dat temidden van adembenemende natuur.

Na thoffie het wandelpad bij de camperdeur op. Wat een schitterend pad om Albarracin te bereiken.

          

 

      

De Turismo señorita verschaft ons een plan met rappe uitleg. Ook op de plattegrond zoveel uitleg, dat we onze ogen goed de kost geven.

Omhoog tot de muren, door nauwe trapstraatjes, langs palacios e.a. monumentos.

         

          

       

Een rondje hoog buiten de poort. Veel uitzicht.

         

         

       

Weer omlaag tot de kathedraal. Pas over anderhalf uur weer toegang, alleen gegidst. Hoeft voor ons niet. Wij doen het met een rondje bij een open zijingang met een kleine fotoexpo over de restauratie.

     

        

Over het kleine Plaza nog lager en we staan weer buiten.

In  een minisuper scoort Leen zijn gewenste  mandarijnen. Nog nieuwe oogst ook.

 

Op de P zijn de overnachters vertrokken. Eén nieuw campertje heeft zich bij ons geplaatst. Een superrustige plek doordeweeks. Dinopolis ook dicht. Hiernaast is men trouwens bezig met de aanleg van, wat een splinternieuwe CP met voorzieningen en electra lijkt. Dat zal beslist aan en behoefte voldoen. Wij weten hoe druk bezocht dit stadje kan zijn.

Avondwandelingetje bij de camper.

         

Àrea Dinopolis € 0, geen sani, Albarracin, Teruel.

         

Donderdag 6 oktober 2022. Van Albarracin naar Calomarde 19 km, Aragón.

Superstil vannacht op de OP met het schitterende uitzicht. Niet ver vandaag. Op zoek naar informatie over onze volgende stek kwam ik op een Spaanse camperblog terecht. De beschrijving en foto’s van een wandeling waren zo wauw, dat ik iets kreeg van ‘Moekokdoe’. Leen gaat dan verder op internet en stuit op een splinternieuwe CP met sani en alles.  Prima, niet alleen wandelen, maar gewoon een nachtje blijven. De route erheen is al spectaculair. Albarracin uit en meteen een kloof in.

           

                

Onderweg nog een stop bij een waterval. Ook geweldig.

              

Het dorp door, 500 m voorbij de miniP bij de start vd wandeling komen we dan op de CP.

         

Speciaal aangelegd om de camperende wandelaar te plezieren, meldt een bord.

Onder de thoffie maken we ons klaar.

Door het dorp tot de toegang.

Het begin is breed, met bankjes en verlichting. De kloof al duidelijk

Bovenop de rotsen ontdekken we een paar loerende vale gieren. In vliegen nog geen zin.

           

          

Een splitsing. We kunnen hoog of diep langs de rivier. Wij besluiten hoog te beginnen. Wow! Da’s pittig hoor.

       

Nogmaals een splitsing. Steil omlaag of nog ademstokkend hoger. Doen wij natuurlijk ;-). 

Hier even geen foto's. We hebben elkaar hard nodig om ons op de hoge rotsen te hijsen. Daarna blijft het opletten, maar is het goed te doen. Hierboven is het rustig, zeg maar verlaten. Echt indrukwekkend. Beneden zien we meer mensen lopen.

          

           

Wanneer de routes over het riviertje weer samenkomen, beginnen we aan de terugtocht.

Ook de benedenroute door de kloof pakt adembenemend uit. Vaak over loopvlonders boven de rivier, voortdurend van de ene kant naar de andere, soms ook heel provisorisch.

           

         

       

        

         

        

          

Bijna weer in het dorp worden we nu begroet door zwevende vale gieren. Echt geweldig deze wandeling, met dank aan de onbekende Spaanse camperaar.

 

We vinden, dat we wel een menu del dia verdiend hebben. Dat lukt niet in het pension-restaurant, maar een paar simpele schotels wel. Water, een wijntje en ijsje toe. € 16,50. Daarbij de vriendelijke bediening van de Colombiaanse caféhoudster. Het maakt ons dik tevreden.

        

Inmiddels is het drie uur, eer we na 8 km terug bij ons Libby in de vriendelijke vallei zijn.

Nog tijd voor  relaxen in de zon, die zich uiteindelijk toch nog regelmatig laat zien.

Àrea de servicio y Aparcamiento € 0, Calomarde, Teruel.

        

Vrijdag 7 oktober 2022. Van Calomarde naar Medinaceli, Castilla y Leon, 165 km.

Gisteravond plannen zitten maken richting Portugal. We twijfelen noord of zuid om Madrid. Na Beseta, de bestemming voor vandaag. Toch de plannen weer veranderd. Niet eerst over de smalle hoge pas naar mooi stadje Beseta en erbij weer een kloof en grotten, maar toch meteen noordelijk.

Zo rijden we een stukje terug om voor Albarracin linksaf en omhoog te gaan.

          

Door een paar dorpjes klimmen naar 2 passen.

                

Thoffie bij een vervallen ermite. In de verte burlt een hert

            

Ineens is de weg heel smal. Gelukkig tot de top geen tegenliggers.

Nog steeds smal wat dalen. Overal auto’s van paddenstoelenzoekers.

De Reserva National de Montes Universales uit weer breder. Het Parque Natural Del  Alto Tajo in.

            

Weidser, we blijven hoog. Herfstkleuren mengen zich met het gebergte en de dorpjes.

         

Een laatste top en daar toont het ommuurde kasteel van Molina de Aragón zich in al zijn pracht.

Na de eenzaamheid is het gezellig bedrijvig in het stadje.

            

De rode N211 brengt ons nog verder noordwest. Is dat nou een huis van Gaudí? Daar in Rillo de Gallo,  één van de durpjes  van niks, waar we doorheen rijden.

     

Met alweer een zeer landelijke gele doorsteek bereiken we de snelweg.

       

Daaroverheen zien we onze dagbestemming al spectaculair liggen.

Tomesita brengt ons vanuit het dorp beneden al kronkelend omhoog. Ja, dit is bekend.

        

We zijn hier nu voor de 3e keer bij dit Pueblo Mas Bonita de Espagne. De Arco Romano (-1 v Chr), symbool voor alle monumenten in Spanje, voorbij.

De P is inmiddels gereguleerd. Wij nemen een plek aan de rand. Uitzicht op het stadje. Het kasteel zit er achter verborgen.  

Leen gaat meteen op zoek naar de rustieke bakker, waar hij de vorige keer een erg authentiek knoeterhard brood kocht. Hij komt terug met een gewoon knisperend Spaanse stok en een zoet boter/notenbroodje. (Leen dacht hartig ;-). Beide zeer goed te hachelen.

 

Volop tijd voor lunch en siësta, dan een wandelingetje.

Start vanaf de 3potige Arco Romano naar het kasteel.

Vanwege restauratie kunnen we net niet helemaal rondom. Buiten verder, ook de Puerte Arabe is afgesloten.

Uiteindelijk klimmen we moeizaam over een muurtje om weer binnen te geraken.

Langs de Ermite Beato Julian de San Augustin tot de Plaza Mayor.

Het grafelijk paleis nog steeds even vervallen.

 

Een rondje kerk met op het plein de geweldige breed uitwaaierende spar/den? Ook zetelt hier het ambachtelijke bakkerijtje.

Dan zijn we aan de andere kant van het dorp met het Convento de Santa Isabel. Ze verkopen via het gesloten draaideurtje nog steeds dulces (koekjes), maar die laten we deze keer aan ons voorbijgaan.

Over het voetbalveld terug naar Ons Libby.

         

Aparcamento y servicios de Medinaceli € 0, Soria.

         

Zaterdag 8 oktober, van Medinaceli naar Cuéllar, Castilla y Léon 220 km.

Terwijl wij met de gordijntjes dicht zaten, blijkt de CP in de loop van de avond aardig bezet geraakt. Allemaal weekendcamperaars. Langs de 3potige poort het stadje uit. Het was weer een aangenaam verblijf. Een stukje snelweg en dan een lange rechte weg (geel) over de hoogvlakte.

        

In het mooie Burgo de Osma waren we ook al een aantal keer. Nu nemen we er een pauze. Leen doet boodschappen in de super vlakbij en ik een fotorondje, want het blijft schitterend, dit Castelo.

         

                    

Verder over de N122/A11, snelweg in wording.

        

Aranda do Duero voorbij, steeds meer druiven tussen de akkerbouw. Dit behoort bij het uitgebreide wijngebied Valladolid. Grote Bodegas laten de welvaart zien.

         

                

Boven Peñafiel torent het enorme kasteel. Wij slaan hier linksaf en moeten nauw door het zaterdagdrukke stadje.

           

           

Over Carretera in mal estado rammelen we door een paar dorpjes tot onze dagstop.

          

            

Dwars door het stadje naar boven. We eindigen op een kleine P aan de straat onder de muren van het gerestaureerde kasteel. Vannacht moet het hier rustig zijn. We zullen zien. De keuze is niet reuze, zullen we maar zeggen!

         

         

Tegen half 4 vinden we onze siësta wel voorbij. De Spanjaarden echter niet. Die zitten nog massaal na te tafelen. Kasteel, turismo en kerken gaan pas om half 5 open. We dwalen wat binnen en buiten de muren van het kasteel.

        

Al zwervend belanden we langs diverse kerken, die zelfs dichtgetimmerd lijken, tot de Plaza Mayor. De bezienswaardigheden liggen best een eind uit elkaar. We vinden het genoeg.

         

        

In de voormalige Joodse wijk, ontdekken we niks oorspronkelijks meer.

Door een stadspoort verlaten we het behoorlijk vervallen historisch centrum en klimmen omhoog tot de CP.

          

Àrea Autocaravanes El Castillo € 0, Cuéllar, Segovia.

          

verder naar week 41