Zondag 22 februari 2020, van Plage Aglou naar Sidi Ifni 65 km.

Gisternamiddag begon het te waaien en werd het iets beter te harden, maar nog 30°. Beneden ons stond de parking vol met auto's van families, stelletjes en vrienden. Ook voor de Marokkanen is het weekend. Ieder chillt op eigen manier. Ook vannacht is het warm gebleven. 20°.

9 uur en het is nog heerlijk rustig. Op het veldje voor de moskee wordt gevoetbald. Ook hier wordt tegenwoordig aan sportieve beweging gedaan is ons al eerder opgevallen. Leen loopt voor vertrek nog even naar het winkeltje beneden. Een niet te lange etappe staat op t program.

De kustweg is mooi. Zand stuift over de weg. Ook af en toe zo'n droge  rolstruik.  Projectontwikkelaars zien hier kansen. Apartementencomplexen schieten als paddenstoelen uit de grond. Voor wie?

In Sidi-bou-Ifedaïl een mooi moskeecomplexje. Thoffie op een plateau boven zee.

          

        

Mirleft is best groot. Er wordt aan de weg gewerkt. Campers staan beneden bij een inham.

           

        

Gewaarschuwd door NKC zijn we gespitst op een natuurfenomeen, de Arches de Legzira. Bovenop een klif zien we de boog over water in de diepte liggen. Even later nemen we de ingetoetse steile afslag. Vanaf de P loop ik langs de cafeetjes. Een prachtige ruige plek. De boog helaas verscholen. Ik zie de toegang naar het strand niet. Vind het ook genoeg. Het is goed zo.

          

          

          

       

10 km verderop kunnen we over de nieuwe brug, het stadje ligt boven ons. Daar is camping Gran Canaria. Tjee, wat waait het hier! Een hartelijke ontvangst. De camping staat goed vol met voornamelijk (overwinterende) Fransen. Op een hoekplekje installeren we ons. Kont naar de zon. Gauw ramen en luiken ietsje open. Dat duurt niet lang. Met een heftige windvlaag klapt ons dakluik boven bed uit de sponningen en eindigt kaduuk op het dak. Niks relaxen. Willie Wortel gaat meteen aan de bak. Met de eigen klem, doorzichtig plastic en ducktape weet Leen het dakluik voorlopig stevig terug te plaatsen. So far so good. Het kan ook nog open. Al gauw blijkt dat er met deze wind geen enkel klapraam of luik veilig is. Bovendien verzamelt dat in no time lagen zandstof in de camper. Hèhè, wat een aankomst!

         

      

           

 

Camping Gran Canaria MAD 75, Sidi Ifni.

            

Maandag 24 februari, wandelingetje Sidi Ifni.

Gistermiddag een paar uur wat luwer, waardoor het mogelijk was nog even buiten te zitten. In de avond ondanks windvlagen toch Lubach kunnen zien. Ook vannacht stond ons Libby regelmatig te schudden op de wieltjes. De ramen moesten dicht. Dus een warme 25° nacht. Geen dekentjes nodig. Logischerwijs wat onrustig geslapen, temeer ik nog steeds niet hersteld ben. Wel heb ik de vermoedelijke oorzaak gevonden. De kans bestaat dat de supermarktbekers yoghurt Raib bled  een natuurlijke fermentatie  ondergaan hebben met niet gepasteuriseerde melk. Niet best voor mij. Voorlopig gebruik  ik alternatieve ontbijtjes. De maagpijn is weg, nu de rest nog.

Langzaam op gang gekomen lopen we de camping uit naar het strand vlakbij. Een heen en weertje over de strandboulevard onder camping el Barco.

         

Daarna via trappen omhoog. Mooie uitzichten.

         

Dit deel van de stad is op deze maandagmorgen superrustig. Veel groene parkjes en een paar mooie officiële gebouwen.

      

Langs de doorgaande weg dalen we weer af. Het echte centrum hebben we zo links laten liggen. Dat komt later.

Camping Gran Canaria, Sidi Ifni.

           

Dinsdag 25 februari, nog een dagje Sidi Ifni.

Gister ging al vlug de wind liggen. Wat er overbleef waaide vanaf zee. De temp niet boven de 25°. Veel aangenamer. Ook vannacht bleef het onder de 20°. Gisteren werd er geflyerd voor ecolaundry Ait Baamrane in de stad. Een kmtje lopen. Beladen met was lopen we omhoog. Het is zoeken.

Uiteindelijk na 2x vragen vinden we het helemaal boven in de Avenue Med Ben Abdellah. Reuzenwasmachines (10 en 20 kg) en drogers 17 kg. Weldra draait de was. Onze 2 tassen (normaal 2 machines) passen er helemaal in.

In het halve uurtje, dat we hebben kopen we water en in een overvolle winkel van sinkel een nieuw voetenkrukje voor mij.

Ook de droger draait een half uurtje. Ondertussen helpt Leen een man zijn grote gewassen tapijt vouwen en kletsen we met de komende en gaande man/vrouw. Voor MAD 50 verdwijnt alles schoon en gevouwen terug in de tassen.

Vandaag voel ik me eindelijk echt goed. We hebben honger. Ik durf t aan. Bij restaurant Ere Nouvelle tegenover het politiebureau eten we een verrassende 'plat', die meer op een compleet menu lijkt. Te beginnen met een salade van o.a  tomaat, komkommer, biet en wortel. Daarna een mini linzensoepje, te eten met een theelepel.

Ook bij de bestelde kip, een enorm borststuk komt nog meer groente, zowel op het bord als in  een schaaltje met gekruide botersaus. De kip is wat droog, maar verder smaakt het prima. De aangeboden koffie en thee slaan we af. Voor de  MAD 35 pp een prima maal.

Nu de maagjes gevuld zijn lopen we de Avenue verder helemaal tot beneden. Daar belanden we op de dagelijkse souk. Groenten en fruit past er nog bij in de tassen.

Via de trappen boven het strand lopen we bepakt en bezakt weer terug. Dat een wasochtend zo leuk kan zijn. 

          

Net terug op de camping raken we ons vrije uitzicht kwijt. Er manoeuvreert zich een  reuzen Euromobiel achter de tafel met stoelen,  die daar verlaten stonden.

Camping Gran Canaria, Sidi Ifni.

            

Woensdag 26 februari, van Sidi Ifni via Guelmim naar Bouizakarne, 100 km.

De NKC route bevalt ons.  De te rijden afstanden en het tempo waarin dat gebeurt minder. De N12 voert meteen prachtig langs de rivier en daarna omhoog.

          

Onherbergzaam land vol schijfcactussen. Dan maak je van de nood een deugd en gebruik je ze als prikkeldraad rond een akkertje.

Verderop zijn ze uitgeplant voor de vruchten. Wel een crime om die dingen te oogsten. Dat heb ik op Curaçao maar 1x geprobeerd. Nog dagen zaten mijn handen vol gemene kleine stiekeltjes. Net engelenhaar, blijft irriteren!

Door een stadje en 10 km verder een brede poort, waarachter de 4baans stadsavenue begint. Opletten. De politiecontrole komt eraan.

Tomesita stuurt ons dwars door inmiddels druk en nauw Guelmim naar de Marjane. Altijd levendig en opletten in zo'n stad.

        

         

In de Marjane slaan we deze keer uitgebreid in. Zoveel, dat het passen en meten is in de koelkast. Nog ff tanken (er wordt geflyerd voor de campings in Oase Tighmert). Wij besluiten nog een stukje verder te rijden.

Via een, ons Tomaatje onbekende,  splinternieuwe rondbaan bereiken we de N1.  Au revoir Police en door de Koninklijke gemeentepoort.

Een kale stenige hoogvlakte, een dorpje en dan zijn we in Bouizakarne.

           

Hier is het weer erg levendig. Het lijkt of de markt voor morgenmiddag en vrijdagmorgen vandaag al opstart.

        

       

Wij doorkruisen het dorp, negeren Tomesita en volgen  het campingbordje de onverharde weg op. We zien al een paar campers opduiken. Druk is het niet. Volop keuze. Het duurt niet lang of we staan helemaal naar ons zin.

De camping  is een groene oase met wijds uitzicht en prima voorzieningen met zonne-energie. Elektriciteit ontbreekt vooralsnog. De plaatsen tussen bloemen en planten aangelegd. Een gastvrije meertalige ontvangst. Toppertje hier!

Camping Tinnougba MAD 60, Bouizakarne.

         

Donderdag 27 februari , dagje Bouizakarne.

Een feestelijke dag voor ons. We kunnen het zelf niet geloven, maar het is echt al 50 jaar! Later in het jaar hopen we dat te vieren met al onze geliefden. Vandaag maken we er een leuke dag van.

Na 10en lopen we over een stenig pad achter het hospitaal en de kazerne langs. Zo arriveren we bij de drukke rotonde met groentekraampjes ed. We kopen hier nog niks.

             

             

             

            

 

Op zoek naar de souk, zijn we een straat te vroeg ingeslagen. Door een brede poort tussen militair hospitaal en huizen lopen we de Medina (oude ommuurde stad) binnen. Deze dwaaltocht door origineel Marokko maakt onze dag. Overal worden we vriendelijk begroet en welkom geheten, te beginnen met de zich vervelende militairen op wacht bij het hospitaal. Er loopt tussen muurtjes een stromend watertje. Op verschillende plaatsen wordt gewassen. Giechelende dames willen wel op de foto, maar de durfal die ja zei, duikt tot hilariteit van de anderen zelf weg. In deze wijk komen geen auto's, alleen voetgangers, een enkele fiets of brommer.

            

            

         

Ook een man met een oudere dame begroeten ons uitbundig. De dame geeft me eerst een hand en dan een omhelzing. Ook van Leen wil ze een kus. Wanneer ik zeg dat hij bang is om een  vreemde dame te kussen, schatert ze het uit. Hier word je vanzelf vrolijk.

         

Bijna eruit zien we in een kamertje dames noten pellen. Ik denk dat het pinda's zijn  maar het zijn argannoten.  Heel goed voor de huid, gebaren ze al Arabisch pratend en gepaard met veel gelach.  Je kunt het geen winkeltje noemen. Op een plank staan een paar flesjes. De prijs cinq, 50 ct voor een olietje cosmetique? 'T is een klein flesje, maar dat kan niet kloppen. Uiteindelijk bedoelen ze vingt-cinq. Dat lijkt me beter. Veel gegiechel en gelach voor de vrouw die 5 zei. Ook hier mag ik een foto maken. 1 vrouw blijft zitten, ze kijkt nu naar beneden en doet  ff haar sluiertje wat omhoog. Met veel goede wensen en een nog bredere lach verlaten we de ruimte.

We zijn uit de medina geraakt en warempel bij  de wekelijkse soek. Eerst struinen we over de 2e hands markt. We hebben nog geen toerist gezien vanmorgen, ook nu niet en ook hier is het één  en al vrolijke begroeting. Bij een paar jongens koop ik een bling ringetje  voor 10 Dh. Geen  zilver, maar gewoon omdat ze zo aardig zijn. Souvenir de Maroc, zegt hij.

Uiteindelijk verdwijnt er toch  van alles in de rugzak.  Wat groenten en fruit. Pinda's en aardappelschilmesjes. We dachten 1 mesje, maar de prijs van 13 Dh (€1, 25) blijkt voor het hele bundeltje van 7 stuks en ook nog loeischerp. Ineens ziet  Leen bij een winkeltje dezelfde draagbare gasstelletjes, zoals wij van de Action hebben. En ja, hij heeft ook navul gasbusjes. De prijs duurder dan van Action. De man verontschuldigt zich ervoor. Import. Maakt niet uit, we kopen er 4. Kunnen we weer vooruit.

Inmiddels half 1 lusten we wel wat. We zien eigenlijk alleen thee/koffiehuizen. Aan de drukke verkeersweg passeren we café restaurant Alwaha. Het blijkt meer een snack, maar ook hier supervriendelijk en welkom. We kunnen kiezen uit de vitrine. Het wordt een plat met salade vooraf. De gekruide kalkoenspiesjes gaan op de grill.  De frietjes spetteren in de frituur, terwijl wij aan de salade beginnen. Er wordt nog een tafeltje bijgeschoven. Daarop komen de bordjes met de frietjes en de spiesjes op een bedje van sla. Een mandje brood erbij, een groot glas sinaasappelsap. Mmm, simpel,  goed bereid. We smullen, terwijl de eigenaar enthousiast foto's neemt met het toestel van Leen. Heel feestelijk, dit maal. De prijs voor dit alles  MAD 84 (€ 8)  voor ons samen.

Het half uur terug naar de camper in inmiddels brandende hitte valt ons zwaar. We blijken bijna 10 km te hebben gelopen.

         

           

Op de camping krijgen we nog een verrassing. Gisteren hadden we de puf niet voor de dagelijkse theeuitnodiging. Vandaag wel. Het is in de bouwkale ruimte, waar het restaurant moet komen.

Er blijkt  live muziek.  Beheerder/zoon verzorgt de thee.  2 copains van hem met  gitaar, een campinggaste probeert hen bij te houden, spelen, zingen en stampen  1 uur lang met veel enthousiasme en plezier. Arabisch, af en toe een Frans liedje  en hier en daar ook nog Engels er tussendoor. Wat gezellig,  wat leuk!  We voelen ons feestelijk en dankbaar.

Camping Tinnougba, Bouizakarne.

     

Vrijdag 28 februari, van Bouizakarne naar Tafraoute 125 km.

We hobbelen het pad weer af en slaan in Bouizakarne linksaf de P1919 op.

In het dorpje Ifrane Ais kan water gekocht.

         

         

De P1919 is smal en rafelig. In de  laagte oogt het groen. De lemen huizen worden steeds meer  vervangen door een betonnen exemplaar. Logisch toch. Men begint te bouwen en doet er jaren over. Ondertussen woon je al droog.  Hogerop kale bergen, die warm goudkleurig glinsteren in de zon.

         

        

          

        

Wauw! Wat een landschap. Thoffie boven een droge rivier.

Kleine groepjes schapen met een herderin dwalen tussen de rotsen.

        

           

          

De laatste 40 km begint met een brede baan. Druk, druk is het door Ida Oussemlal. Grillige rotsen doemen op aan het eind van het dorp.

           

Nog een laatste thoffie stop. Er waait een bergwindje.

Vanaf 20 km voor bestemming is de weg weer smal en rafelig. Er wordt gewerkt aan verbreding. De rotsformaties steeds grilliger. We zijn er bijna.  

           

        

Op de camperplaatsen rechts  van de weg, waar we 5 jaar geleden stonden is nog volop ruimte. We rijden verder, omdat we graag wat dichter bij de bebouwde kom staan deze keer. De schrik slaat ons wel enigszins om het hart. Wat een drukte met campers en een enkele caravan op deze wildcamping. Gelukkig is er achteraan volop ruimte. Het kost wat moeite om aanvaardbaar waterpas (niet echt dus) te gaan staan, maar dan is er tijd voor rust. Terwijl de muezzin oproept voor het vrijdaggebed,  lunchen wij en installeren ons verder.

        

           

     

In het keteldal MAD 15, Tafraoute.

           

Zaterdag 29 februari, Tafraout.

Pikkedonker hier en rustig. Gister weer hondsmoe van het rijden en bochten lig ik vroeg op bed en slaap lang. Tafraout ligt volgens Capitool op 1200 m hoogte. Het kan dus erg koud zijn 's nachts. Nu blijft het in de camper een zeer acceptabele 14°. Om half 9 al vangen we de 1e zon. Geen kachel nodig dit jaar.

Op weg naar de stad verkennen we de vrijplaats vol campers. Verspreid over de vallei staan wel een paar honderd kampeermiddelen. We vinden de plek waar Thole en Everdien staan. Leuk elkaar weer te zien. We hebben hen 5 jaar geleden voor t eerst  ontmoet, ook in Marokko en later nog in Spanje. We volgen hen al jaren op hun interessante website www.camperreisverslagen-thole-everdien.nl. Niet alleen vanwege de - wil ik ook heen- verhalen, maar ook vanwege de plaatselijke nieuwsaktualiteit, die Thole nauwgezet bijhoudt en becommentarieert.

Buiten de CP bekijken we het  nieuwgebouwde sanistation, waarin de gemeente voorzien heeft. Een goede zet met al die campertoeristen die hier verblijven en geld in t laatje brengen voor veel bewoners hier.

Daarna dwalen we via de welvarend uitziende nieuwbouw en parkjes tot de oude souk.

       

          

Hier is t ouderwets gezellig en doen we onze inkopen. Op een terras een glas jus d' orange en door de vlakte terug.

     

Nog een lekker luie middag wacht ons, beter gezegd mij. Leen gaat nog een keer op stap. Hij wil pinda's in de dop. Vanmorgen hoorde hij, dat hij tot vanmiddag moest wachten.

Wildcamping Keteldal Tafraout.

          

verder naar week 10