Zondag 16 februari, 2020, van Marrakech naar Taroudant. 300 km.

Niets veranderlijker dan de mens! Wijzelf in dit geval. Ook voor deze etappe heeft NKC een prachtige route uitgezet. De Hoge Atlas over via de R203, waarin de Tzi-n-Testpas is opgenomen. Alleen al 7 rij-uren. Te lang naar ons zin. 2 dagen rijden met een overnachting op of bij de 2100 m hoge pas trekt ons ook niet. Het wordt dus de tolweg. Marrakech uit, duurt behoorlijk lang. We nemen een afslag te vroeg en komen op de N7 noord west terecht. Bij een verkeerslicht voelt een jongeman in oud autootje zich op de machoteentjes getrapt. Hij wil ons rechts passeren. Dat lukt niet. Daarna komt hij tot 3x toe ons voorbij scheuren en gaat  dan op de rem staan. De 4e maal ook nog met opgestoken vinger uit raam. Toen heb ik m maar duidelijk op de foto gezet.

           

De tolweg strekt zich als een grote leegte voor ons uit. Evenals het landschap rondom. Af en toe een auto/respectievelijk een gedoetje. Later wat olijven en tuinbonen teelt.

       

        

Langzaam gaat het omhoog. De Hoge Atlasbergen komen wazig dichterbij.

Bij Imin-Tanoute rijden we erin. Hard  land. Prachtige kleuren en reliëfs. Mooi om te zien, maar zwaar om er te wonen.

Tijd voor thoffie.  De stijgingen vallen mee. De snelweg maakt het vloeiend. De N8 kronkelt parallel, dan links, daarna weer rechts.

        

Kilometers lang 5 a 6% dalen. Vrachtauto's doen het zéér voorzichtig.

Vlak voor de afslag naar Taroudant de tolhokjes. We betalen MAD 135. Geen geld voor zo'n afstand.

Nog een uurtje landelijk naar Taroudant. Heel veel truckjes en dockers komen ons beladen tegemoet. Al op de terugweg van de souk?

            

           

        

In Taroudant  negeren we Tomesita die de kortste pad dwars door de met kilometerslange vestingmuren omringde Medina wil. Wij blijven buiten de poorten,  de muren volgen. Driekwart rond bij de souk afslaan. Vlak voor de stadspoort daar, zien we een woud van witte satellietschotels uitsteken. Na 4 uur bestemming bereikt.

            

         

Pff! Dat ziet er vol uit. Een belegen hippie Duitser net voor ons is zo bang, dat wij eerst een plekje  zullen vinden, dat ie midden op het  pad parkeert. Ik mag eigenlijk niet eens meelopen met hem en de jonge gardien El Mahdi. Ich erst, bijt ie me toe. Hij wijst 4 plaatsjes af en neemt de laatste. Wij de eerste mogelijkheid. Bij terugkeer snauwt ie Leen toe, dat ie achteruit moet om hem te laten draaien. Nou Moe! Die heeft vast last van de hitte. Het is hier 30%.  

Wij staan nu zeer naar ons zin in het uiterste hoekje. Zo privé als maar mogelijk is op zo'n volle CP. Siësta!

CP Bab Lakhmiss, MAD 50 Taroudant.

             

Maandag 17 februari, verkenning van Taroudant, 6,5 km.

Ondanks, dat de zondagsouk vlakbij was, zijn we gister bij de camper gebleven. De  voor ons plotselinge 30+ hitte slorpte al mijn energie op. Van een afstandje genoten we van de muziek die van het kermisje ook direct achter, kwam. Op gezette tijden gemengd met de oproep van de muezzin. De moskeeminaret waakt over ons.

Gisteravond koelde het gelukkig af. Vanmorgen verfrist opgestaan. Voordat het weer te warm wordt lopen we de stad in. Een straat met ambachtelijke zaakjes en allerhande winkels. Half 10 is het er al een fikse drukte. Heel Taroudant fietst, loopt, crosst door de stad met scootertjes, auto's enz.

           

        

Het blijft wel gezellig. De mensen lachen,  wanneer we schrikken van een onverwachte manoeuvre. Ook worden we regelmatig aangesproken. Van giechelende schoolmeiden tot een meneer die wil weten waar we vandaan komen.

       

Hij vindt het heel goed, dat wij kijken, kijken  en wél kopen. We verzamelen hier een paar ons sesamzaadjes, daar een pondje sperziebonen. Niet duur. Inmiddels zijn we op een overdekte souk aangekomen. Ook daar is het druk en gezellig.

Op zoek naar het Paleis Salam, daar moet een mooie tuin bij zijn, slaan we aan het dwalen.

            

We belanden in de buurt bij een poort. Campers overnachten er. Tegenover pauzeren we een poosje in een rustig park.

     

We willen door een ander poortje naar binnen, dat blijkt privé. Voor het Paleis moeten we weer met een boog verder. Misschien morgen.

Ik ben nog niet echt fit. De terugweg blijkt heel kort. Bij de poort nog wat brood, yoghurt enz. Leen heeft er sinds gisteren al zijn vaste adresjes. Leuk! Ook de betonvlechters bij de ingang naar de CP  herkennen hem al. Ze zijn bezig voor een nieuwe moskee, net aan de andere kant van de muur, vertellen ze.

Tijd voor lunch, sani en huishoudelijke karweitjes. Daarna is het in de schaduw goed uit te houden. Er lijkt iets meer wind te staan.

            

 

CP Bab Lakhmiss, Taroudant.

             

Dinsdag 18 februari, Op zoek naar de tuinen van Palais Salam.

Nieuwe dag, nieuwe poging. Weer dwalen we door bedrijvige straten.

Door een stadspoort en weer terug. We belanden bij de gesloten achterdeur van het paleis. Terug en weer in  en uit de Medina. Na meerdere malen vragen en een kijkje bij het Kasbah complex arriveren we weer buiten de Medina bij de hoofdingang. Tegenover het park waar we gisteren pauzeerden. 

Het paleis dient als hotel. We mogen binnen, maar moeten wel een consumptie nemen, zegt de portier.  Geen bezwaar. We lusten dadelijk wel wat. 'T is wel een beetje vergane glorie hier en daar, maar wat een ambiance! Imposante tropische bomen en struiken. Interieur in duizend en één nachtsfeer. We dwalen heerlijk ongestoord rond. Er is verder niemand. Klimmen ook nog omhoog.

          

            

           

        

Tot slot genieten we bij het zwembad van een zjuutje a MAD 15 pp.  Mission completed! 

            

Buiten  ook nog pracht zicht op de muren. Bij de tenten ervoor wordt verkeersles  gegeven aan klassen schooljeugd. Net als gister kost t ons geen enkele moeite de terugweg te vinden. De dagelijkse boodschappen zijn weer vers verkrijgbaar bij de poort.

         

          

CP Bab Lakhmiss, Taroudant.

            

Woensdag 19 februari, van Taroudant naar Aourir. 150 km.

We twijfelen. Nog een dagje in Taroudant en tegen zonsondergang de stadse drukte opzoeken of richting kust. Het laatste idee wint. Deze keer maken we weer wel gebruik van de NKC toeristische route. Zo volgen we de buitenmuur, om de stad te verlaten.

        

Tot voorbij de snelweg, ook dezelfde route  P1708.

            

Nog 15 km noord omhoog over de N8. Dat is al mooi.

Dan eindelijk linksaf richting  Vallée du Paradis. Volgens NKC een 60 km lange prachtige tocht tussen heuvels (naar ons idee meer bergkammen)  en langs rivieren.

         

Een steeds veranderend landschap. Een groene vallei door de palmbomen en kleine oases.

          

Tomesita is het er absoluut niet mee eens. Ze blijft maar zeggen dat een andere route 58 minuten sneller is. Op een gegeven moment vindt ze blijkbaar dat er naar haar geluisterd is, want ineens krijgen we dat uur cadeau.

        

Hier en daar een Berberdorp. Een magnifiek landschap.

          

De laatste 30 km zien we tekenen van toerisme, zoals  enkele excursiebusjes bij een  restaurant.

             

We dalen en dalen. Nu pas de paradijselijke vallei in. Normaal gesproken een groene palmenoase. Door de langdurige droogte is het vooral erg stoffig en weinig water in de rivier.  Hier staan de toeristenbusjes  bij het startpunt van een wandeling door de vallei. Vrij massaal lijkt ons. We stoppen even verderop bij het riviertje.

           

         

         

Het dal ruim uit, maar nog in het binnenland,  passeren we camping Aourir. Het is er niet overdruk.

Het dorp Aourir daarentegen wel. De wekelijkse souk is aan de gang. Heel veel bedrijvigheid dus.

         

           

Na een paar km op de N1 nemen we de afslag op zoek naar een OP waar Thole en Everdien - (www.camperreisverslagen-thole-everdien.nl/) een paar weken geleden stonden, maar weg moesten omdat de koning op bezoek kwam. Op een parking met surfdudes verwijst een man ons door. Hier mogen we niet 's nachts staan. Verderop geen probleem volgens hem. Bij de vissersbootjes staat één campervan. Daar installeren we ons. Ook volgens  een local is dit een prima plek. Verderop voorbij een zaakje staan nog enkele campers. Druk is het niet. Wij vinden het helemaal ok.  De golven slaan luidruchtig op het strand. Rechts een rotspartij. Surfers in het water. 2 'waak'honden voor de deur. Ze zijn gepaaid met kattenbrokjes.

           

              

           

OP Plage Tamraght, Devilsrock, Aourir.

          

Donderdag 20 februari, van Aourir naar Sidi R'bat. 90 km.

We slapen uit. Bij het wakker worden schijnt de zon al bijna. Gisteravond stonden we met 2 campers. Er blijken nog 3 busjes bij gekomen. Bij de bootjes is wat activiteit. Om 9 uur gaat een groepje mannen de poort van de ruime splinternieuwe visafslag (pas geopend door de koning) door. We vragen ons af of dit gebouw alleen voor de paar bootjes,  die hier liggen is.

Even later komt er een trekker naar buiten. 3x brengt ie een bootje naar het strand. Deze vissers zijn de echte surfhelden, zoals ze over de golven klappen om in rustiger vaarwater te komen.

            

Ook de kamelen (eigenlijk dromedarissen) beginnen al aan hun werkdag. Helaas ook die stomme quads. Marokko wil meer ecologisch toerisme. Wat mij betreft kunnen de quads aan stranden en in de woestijn in het verdomhoekje.

Door Aourir rijden we nu de N1 zuid. Agadir is niet ver. Net op de rondweg een snerpend geluid. Ons gasalarm! Verrek, ik ben vergeten het gas dicht te draaien, zegt Leen. Dat gebeurt vaker en nog nooit alarm daarvoor gehad. Een doordringende lucht komt de camper in, zodra de deur opengaat. Dit is niet van ons. Het  komt van buiten. Heftig hoor!

          

          

Bij  de kruising N8 - N1 is de super Atacodao ingetoetst. Lekker makkelijk op de route, bovendien vonden we het eerder een fijne no nonsense winkel. Helaas. De winkel is volkomen gestript. Er komt nieuwbouw. Dan maar naar de Marjane! Meteen druk stadsverkeer. Temeer daar Tomesita ons achteraf een volkomen zinloos extra rondje over een drukke souk laat maken. Bij de Marjane is het lastig parkeren. Gelukkig is er yoghurt en kaas, maar wat betreft groente en fruit vinden we het een waardeloze winkel.

        

De stad uit gaat verder probleemloos. Sidi-Bibi, een druk pleisterplaatsje, door.

            

          

Voor het gewenste fruit en groenten kunnen we terecht na de afslag in het dorpje Massa. Heel gezellig. 2 oudere mannen zitten aan weerszijden van de deur. Een zeer traditioneel muziekje klinkt. De verkoper is even elders en wordt met een luide brul van één van de mannetjes opgetrommeld. We mogen proeven van een klein soort gele sinaasappels (ik dacht tot hun hilariteit, dat het citroenen waren) en van de verschillende olijven. Veel leuker dit, verser en niet duurder dan het verlepte spul bij de Marjane.

We zijn nu voorbereid voor een volgend verblijf aan de kust. In een klein dorpje aan de rand van het Parc National de Souss Massa.

             

Tegenover een Auberge zijn 2 plateautjes met uitzicht op zee. Hier staan een stuk of 8 campers. We passen er makkelijk bij.

            

Leuk hier. Net iets minder rollende golvengeweld en een geweldige view! Er komt net een dame met brood langs. Goed om te weten voor morgen!

CP Auberge La Dune, MAD 40, Sidi R'bat

           

Vrijdag 21 februari. Strandwandeling naar en door Parc National de Sous Massa.

Perfect plekje hier. Naar beneden tot het strand. Eén van de campinghonden heeft zich opgeworpen als onze gids. Het water is redelijk laag. Af en toe is het toch pittig door het zand.

           

       

We lopen de droge lagune in. Er hangt een lijntje overheen en een man fluit naar ons. Het blijkt de gardien van het park. Hoger loopt een zandpad. Van daaruit kunnen we de vogels observeren, die foerageren in achtergebleven plassen.

De gardien loopt met ons mee tot zijn hutje/huisje bij de ingang van het park. Het is veel te droog, vertelt hij. Erg jammer.

Vanuit het uitkijkpunt spotten we o.a. flamingo's, reigers, aalscholvers, pelikanen en steltkluten. Helaas geen bedreigde ibis chauve (heremietibis), die hier normaal gesproken een toevluchtsoord vinden. We moeten het doen met een foto op het inlichtingenbord.

       

 

Qua fauna zien we o.a. een plant die erg lijkt op 'onze' zwinbloemen (lamsoor), alleen de bladeren zijn anders van vorm en veel stugger. Dat geldt ook voor een mimosastruik. De bloemen komen overeen, de bladeren niet. Verrassend ook de geranium plantjes. Ook aangepast aan het klimaat?

Ik heb het zwaar. Heb al 4 dagen last van maagdarmproblemen. Behalve, dat ik me belabberd voel, vreet het energie.

Op een gegeven moment draaien we om, blijven het pad volgen en lopen door het dorp terug.

           

Bij het éénkamerwinkeltje is het een gezellige drukte. Het brood net op. Dat blijkt ook verkrijgbaar bij de Auberge. Toch 2 uur gelopen!

CP Auberge La Dune, Sidi R'bat.

       

Zaterdag  21 februari, van Sidi R'bat naar Plage Aglou 45 km.

Gistermiddag is de wind flink aangewakkerd. Het stuift op ons plateau. Sani,  afrekenen en weg!

Vanaf Massa langgerekte lintbebouwing. Langs de droge, maar groene rivierbedding liggen  akkertjes. De P 1016 naar de P1909 is erg slecht. Verbetering komt eraan.  Er wordt aan gewerkt.

            

          

Verder door dor en droog gebied. Het is een smalle weg met best veel verkeer. Om de haverklap moeten we de rafels af en weer op. Een grote kudde schapen steekt de weg over. In de buurt een paar nomadententen.

           

Het laatste stukje over de P1909 is een brede baan, zo Aglou Plage in.

We eindigen op een P boven zee tussen een aantal andere campers. De moskee vlakbij. Prima hier. We blijven!

            

Gistermiddag leek ik op te knappen, maar mijn yoghurt-fruit ontbijt valt weer als een betonblok in de maag. Ik lig een poos op bed. We maken toch een korte wandeling over de heuse boulevard. Het blijkt bloedheet. Dit strand ligt in de luwte.

           

Gezellig is het wel  met weekendtoerisme. Kneuterig. Er worden skelters en elektrische autootjes verhuurd voor de kinderen. Een paar kamelen en een paardje op het strand. Een dappere mevrouw gaat, volledig gekleed, min of meer toevallig, kopje onder.

            

OP Devant Hotel Aglou, 20 MAD.

          

verder naar week 9