Zondag 29 maart 2020, van P. Ksar Sguir M naar Port Tanger-Med M. 5 km. Ferry naar Sète Fr.

Vroeg op natuurlijk. Ontbijt. Wc legen. Broodjes en hapjes halen. Inpakken. Voor de 3e X gebruiken we de opvouwbare Ikea reistassen. Kleding, verzorging medicijnen en zo veel mogelijk houdbaar eten. Straks uit de koelkast wat klaar. We willen net even uitpuffen. Oproep allen naar voren. Paspoorten en tickets ophalen. Chaos en dringen daar, ondanks dat de Franse ambassade zich de keel schor schreeuwt: Distance, distance.  Alle nationaliteiten door elkaar. Alleen de Duitse consul staat apart met de D. paspoorten op zijn blitse kar. Ik sta een half uur te kleumen, tot dat Leen me aflost. Het helpt. Voor ik terug ben heeft ie de tickets! Een volgnummer voor het rijden en een 4persoonshut warempel! Happy happy, so happy! MARHABA = WELKOM.

           

          

       

13.30 uur (Marokko) 14.30 uur (Nl Zomertijd). Wachten wachten wachten. Gelukkig voor ons. Iedereen kan mee. Maar van een aantal zijn de papieren niet in orde of heeft de  creditkaart niet voldoende limiet. Dat is heel vervelend  en lastig te verhelpen op zondag. Het geeft veel stress voor de betrokkenen. We duimen nog steeds voor hen.

Inmiddels groeit de file campers, ook personenauto's inmiddels, voor de ingang. Niemand mag op de P,  tot deze groep weg is. Onze Engelse Ceutabuurtjes blijven voorlopig. Tickets, hut en maaltijden voor 6 personen is wel erg duur. Ze bekijken het per dag. Bij onze Duitse overburen duurde het ook erg lang, maar die hebben het inmiddels voor elkaar. Gelukkig!

Leen heeft op Vesselfinder de Napoles van Balearia in zicht. Een onbekend schip de afgelopen dagen. Net aangelegd in de haven. Wie weet?

Net klinkt de oproep voor het middaggebed vanaf de minaretten uit de omringende dorpen. Zo behorend bij Marokko, maar nu hoop ik toch dat het hier inshallah de laatste keer is deze reis.

15.00 uur. De brutalen gaan opstellen. Poos later mag een groepje van 20 campers in konvooi onder begeleiding van politieauto en motor met sirene vertrekken. Dan wordt het wie het eerst komt.... Wij rijden en wachten, rijden en wachten enz. Het stropt tot de politiebegeleiding de 12 km Retour Port Tanger-Med, er weer is. Dat kan nog wel tijdje duren, met alleen dat ene politiekonvooi. Dat zijn we niet gewend van de meestal strakke organisatie hier. Toch zondag vrije dag? Er heeft zich nog geen politiebobo laten zien. Andere dagen wemelde het ervan.

15.00 uur. We gaan zigzag over het terrein. Soms op eigen houtje, want een stel femmes XL (met aanhanger) duwen zich overal, een beetje te assertief, tussen. Inmiddels staan Wobbie en Wim achter ons. Nu komt er ordening. De Franse (Marokkaan) consul van Tanger, een  geweldige man, heeft zich ermee bemoeid. Hij loopt al dagen de benen vanonder zijn lijf. Blijft lachen en positiviteit uitstralen. We zijn inmiddels weer terug achter bij onze plaats aanbeland.

15.30 uur. Het staat al een half uur volkomen stil op de P. Het zal wel druk zijn aan de haven. Daar wachten ons ook nog allerlei formaliteiten.

16.00 uur. We staan eindelijk met 2x10 camper vooraan in de startblokken. De volgende rit is voor ons. Daarna nog de allerlaatste 10 en dan is het klaar op de P. Die is nu voor de remainers en nieuwkomers. De voorstelling voor het publiek is hiermee beëindigd!

      

We zijn los! In vliegende vaart achter de sirene aan. Shit. De koelkastdeur vliegt open. Weer eens vergeten te zekeren. De schade valt mee.

Aankomst in het havengebied. De ene stop met controle, na de andere. O.a.: Nummerplaat,  nationaliteit, geel formuliertje mee, geel papiertje weer inleveren, nogmaals controle en administratie. Nog een  kaartje. Volgende stop weer inleveren en stop opzij. Controle  van de camper. Een agent filmt ons voor t nageslacht. Best bijzonder, zo'n complete camperferry.

Kaartje terug gestempeld. Bonne route. Stop voor de scan. 5 tegelijk eronderdoor.

Weer duimen omhoog en bonne  route.  In de volgende rij. Vlak voor boarding. Nogmaals nummerplaat en paspoorten. Tig keer wordt de camper ontsmet. 3x loopt een drugshond rond de camper. Onze temperatuur wordt gecontroleerd. Dan tickets afscheuren en we mogen verder.

17.00 uur. Echt aan boord. Op het laatste moment ipv naar het bijna volle steile bovendek,  kunnen we rechts beneden oprijden. Makkelijk draaien en heel nauw parkeren. Millimeterwerk. De  spiegel raakt een Franse camper. We staan. De mensen kijken of er schade is, maar vertrekken zonder commentaar. Gelukkig.

Het staat zo nauw, dat een medewerker ons zigzag tot de trap moet brengen.

Boven gekomen krijgen we als eerste een maskertje aangereikt. Dan melden we ons bij de receptie. Ongemerkt is het bye bye Marokko geworden. Balearia is Spaans. Al het personeel ook. De voertaal begint met Spaans, Duits, Engels Frans. Dat alles met handschoenen aan en maskers (heel wat degelijker dan die van ons) en overal worden we tot afstand gemaand.

We krijgen zonder problemen de sleutel van onze hut en de wificode voor 48 uur. Een stewart brengt ons erheen. Bofkonten zijn we met onze ruime airco 4persoonshut, douche, wc en tv. Later horen we dat het een soort loterij is geweest. De hutten/cq stoelen lijken willekeurig toegewezen. Alles voor dezelfde prijs. Onze overbuurtjes met baby Matis hebben ook € 1400 betaald voor hun volkswagenbusje. Er is geen hut voor hen. (Slecht) geregeld door de Duitse consul. We weten niet of het inmiddels opgelost is.

Op verkenning stuiten we op het restaurant. Het menu wordt bijna automatisch opgeschept, inclusief toetje voor € 12,95 pp. Het is bootvoedsel. Een lauwe hap, maar ok. Wobbie en Wim schuiven aan. Gezellig.

Nog even buiten. Een poosje relaxen  en op tijd naar bed. Half 10 ligt de boot nog steeds. We merken t vanzelf wanneer er beweging komt.

22.30 uur: De boot trilt. We varen! Morgen een nieuwe dag. Hopelijk al een eind op zee.

Baleária ferry: Napoles, hut 47.

        

Maandag 30 maart 2020. Ferry (T-M - S). +- Almeria tot +-

Naar omstandigheden redelijk goed geslapen. Mindere punten:

1. De binnenveringmatras voelt als een afgeknot spijkerbed. Gelukkig ontdek ik tegen de ochtend, dat het laken plus deken breed genoeg is om dubbel te vouwen en er tussen te gaan liggen. Weg drukkende spiralen. 

2. De luchtverversing/airco blaast recht in mijn nek en geeft een aanhoudend lawaai.

3. Het gestage getril en gegrom van de boot werkt zowel storend als slaapverwekkend.

Wat zijn we blij met de meegenomen ontbijtspulletjes. Lekker ons eigen yoghurt (koeltas), fruit en haverontbijt. Leen ziet land en de zonsopgang over zee. En passant haalt hij koffie en heet water voor mijn thee  in de thermosbeker.

We zijn allebei onze shampoo vergeten. De Arabische bio desinfecterende zeep blijkt ook verzorgend en schuimend. Doucht perfectZelfs de haren voelen zacht en volumineus. Tezamen met het sterk gechloreerd water beginnen we de dag geheel ontsmet ;-). Fris en fruitig gedoucht.

De gratis WiFi werkt schoksgewijs. Meer niet, dan wel komt een bericht door. Antwoorden (alleen tekst) vertrekken  net zo ongewis. Website bijwerken lukt niet.

Nog even over het gister plotsklaps van Marokko in Europa (Spanje) belanden. We stonden klaar voor de muil van de boot. De muezzin (oproep avondgebed) schalt door de luidsprekers over het haventerrein. We worden de boot in gewenkt naar het benedendek. Dit is Spanje met Spaans personeel. Boven direct Euro's nodig. Geen dirham meer te spenderen.

Na het ontbijt thoffie met Marokkaanse croissant.

Daarna doen we een rondje buitendekken, met tussenstop restaurant. Bij de automaat bekom ik weer een supervolle thermosbeker heet water. Op het voordek ontmoeten we Wobbie en Wim, en oh blijfschap, hun vrienden Ria en Frank (B). Ze zijn gisteravond laat als één van de laatsten nog aan boord gekomen. Geen hut meer voor hen, maar op een stoel tussen de honden en klappende wc-deuren. Wanneer je het zo op t nippertje nog  redt, is het vervelend, maar kan t je geen barst schelen, denk ik.

Het valt ons op hoe nonchalant en onverschillig nog steeds  een deel van de passagiers reageert op de herhaalde verzoeken van het personeel voor maskers en distance. Het irriteert me en maakt me bang. Vanaf het begin van de Coronaperiode is onze beslissing bij de dilemma's, die langs kwamen steeds prioriteit nr. 1 geweest, buiten grote mensenmassa's te blijven. Zeker samengepakt uit de grote steden/alle delen van Marokko. Toch zijn we door de ontwikkelingen daar steeds dichterbij gekomen. In Ceuta was er voldoende ruimte en frisse lucht. In Ksar Sguir in principe ook. Daar werd het echter al moeilijker op afstand van anderen te blijven. Hier op de boot, ondanks de rigoureuze maatregelen en oproepen, staan nog steeds mensen ineens letterlijk in je nek te hijgen. Wij, en ik vooral willen het graag gezond tot in Goes houden. Ook daar zal het moeilijk zijn. Het virus is nog lang niet uitgewoed.

Terug in de hut is de captain speaking. Nogmaals meertalig het verzoek: Blijf zoveel mogelijk in je hut. Wanneer  met reden buiten,  houd dan afstand aub. Duidelijker kan toch niet.

Even later klop klop op de deur. Van afstand wordt een flesje water naar binnen gestoken. Een paar minuten later weer geklop. Een dame en 2 heren. Allen uiteraard met stevige maskers en handschoenen. De jongeman (bootpersoneel) klopt en is Spaanstalig. De (medische) dame neemt de temperatuur op, de 2e man doet de administratie. Hij noteert de temp bij onze naam (zelf invullen) en nationaliteit. Vanaf nu doen we, zodra er geklopt wordt,  ook snel de maskertjes voor.

Lunchtijd. Uit eigen voorraad brood, kaas en rauwkost in de hut. Zo lukt t aardig in het mij bekende en noodzakelijke voedings en drinkpatroon te blijven. Een gezondheidsvoorwaarde voor de lichamelijke situatie, waar ik mee moet leven.

De dag gaat snel voorbij. In de hut ontsmet ik  deurkrukken, wastafel, wc-bril enz. De bedden opgemaakt. De hut geschoond. De tassen uitgemest en geordend. Dat geeft overzicht. Tis net een camper, zo'n hut. Af en toe is er ook tijd en concentratie  om een stukje  te lezen. Voor mij een creepy, superspannende thriller: Echo van Thomas Oldeheuvelt. Leen leest van Robin Hobb een dubbele fantasyserie over de Levende Schepen. 

13.00 uur. Leen loopt rondje. We varen op dit moment (mapsme) ter hoogte van Murcia. Na berekening komt Leen op aankomsttijd morgenochtend 10 à 11 uur. Hopelijk rijden we dan om 12 uur. Flink doorkarrend, zou het moeten lukken vrijdagnamiddag thuis te zijn.

Samen siësta. Uurtje donker. Leen slaagt erin een dutje te doen.

14.30 uur. Net voor middagsluiting resto snel gemaskerd koffie en heet water halen. We varen rond de punt bij Denia en vangen vanuit de lounge GSM-netwerk. Dat gaat ineens lekker. De reacties stromen binnen. We kunnen een uurtje whatsappen tot we weer buiten bereik van de zendmast zijn. We zien baby Mattis met zijn ouders. Ze hebben toch nog een 2persoonshut gekregen door vrienden die samen  in een hut gegaan zijn. Gelukkig!

16.00 uur. Terug in de hut. Beetje gymnastiek en lezen.

Vroeg naar het restaurant. Zo mogelijk voor de grote drukte uit, is het plan. Dat lukt niet. Het wordt (Spaans) half 8 voor t weer open gaat.

18.00 uur. De lounge en gesloten barruimte zitten vol keuvelende mensen. Het is duidelijk. Zodra het restaurant opent ontstaat er een run van opeengepakt mensen. Gaan we niet doen. We hebben nog brood, edammer kaas, smeerkaaspuntjes, vegetarische paté en rauwkost. Dat eten we. Later op de avond nog een keer thoffie en klaar zijn we. 

20.00 uur. We halen een frisse neus op het zijdek, maar dat is niet prettig. Geen kust te zien. Stevige golven doen de boot akelig schommelen. Het voelt naar, beetje zeeziek. Bah. Geen pillen bij natuurlijk. Nog een temp meting volgt. Dat is ok.

21.00 uur. Het schommelen soms heftig. Allebei misselijk en belabberd. Rustig op bed lijkt het beste. 2 uur later worden we wakker. Veel minder deining. We voelen  ons weer goed. Het tassen pakken komt morgen wel.

23.00 uur. Tanden poetsen en de nacht door, in de hoop dat de Napoles vroeg aanlegt, zodat we eenmaal in de camper, de douane en evt  Coronacontroles gepasseerd,  flink kunnen doorkarren.

Ferry Napoles, Baleária, hut 47.

 

Dinsdag 31 maart. Ferry naar Sète Fr. Vandaar naar Varennes-Changy. Dag 1: Camperisolatie vanaf 10 uur.

4.00 uur. Allebei wakker. Zeer goed geslapen.

4.45 uur. Leen gaat uit bed. Ik ben ook wakker, lig nog lekker, maar volg half uurtje later. Douchen en ontbijt. Leen is al buiten geweest en heeft zichzelf aan de automaat van warm water bediend.

6.30 uur. Tassen gepakt. Niks vergeten? Nog tijd om te lezen.

7.00 uur. Leen kan nu koffie kopen en krijgt nog een keer heet water. Perfect voor mijn vochthuishouding. Het restaurant nog net niet open voor ontbijt. Er vormt zich al een lange rij.

          

Oproep van de kapitein. Bijna boarden. Mensen begeef je naar de lounges, wacht op instructies en houd afstand aub. Nou mooi niet. Wat een waanzin van een deel passagiers, mede camperaars. Nog steeds onverschillig en arrogant. Lullo's! (Citaat vriendin G.B.) Er wordt geduwd, voorgedrongen. Ruzie! Geen ontkomen aan. Ik duik steeds verder achter mijn dubbele masker en sjaal. Steek mijn tassen breed uit.

Hèhè. We zijn bij de camper. Kunnen net de bagage binnen smijten. Zelf zitten en we rijden. Vele eersten zullen de laatsten zijn. Omgekeerd geldt nu voor ons.

Verschillende controles. Check gezondheid, paspoorten en autopapieren bij de douane. Vragenlijsten invullen. Even verder inleveren. Een drugshondencheck. We krijgen nog een doorgangpermissie voor onderweg uitgereikt.

Dan als laatste van (de 1e ) 10 campers rijden. Voorop een politiemotor met zwaailicht. Achter ons ook. In politiekolonne de stad uit. 10.15 uur. Haha. Vele laatsten zullen de 1e zijn!

        

Samen met voorbuur verlaten wij het konvooi naar de D2 bij Gigean. Motoragent rijdt door, dus ok. We rijden nu op onszelf. Lekker in ons eigen mobiele coconnetje.

Echt zuiderse dorpjes. Het landschap in lentetooi. Mooi. Zo fijn hier te rijden.

         

De A75 bij Clermont-Herault. Opruim, thoffie en lunch op de bekende Village-Étape de Caylar. Voornamelijk vracht- en militair vervoer. Wobbie en Wim komen erbij. Ook zij kwamen vrij laat op de ferry. Evenals Frank en Ria, die inmiddels ook onderweg zijn. We nemen afscheid. Wie weet ooit,  in betere tijden een weerzien.

        

Wat een organisatie. Te beginnen in Marokko. Wat een mensen opgetrommeld, daarna op de boot en nu ook in Frankrijk, om ons te controleren, van de juiste formulieren te voorzien etc. Zo bekeken is die € 1400 een schijntje.

De hoge tolbrug bij Millau € 13,30. De P met camperservice afgesloten.

Land van de causses. De afgeplatte vulkaanbergen.

Ook in Frankrijk zijn er reisbeperkingen. Toch rijdt er meer, dan we verwachtten. We zien campers onderweg en op de aires.

Vanaf Sète naar huis is een dikke duizend kilometer. Vanavond om 10.00 kunnen we er zijn, zegt Tomesita. Da's dan wel zonder stoppen, 130 km per uur. Dat gaan we niet doen. Wel dromen we stiekem van morgen al thuis komen. Voor Marvejols flink dalen naar de Lot.

          

De Cevennes door. Passen tot 1100 m. Het door Eiffel gebouwde Viaduc du Garabit prachtig in beeld. 2e thoffie (uitzicht viaduc) op de gelijknamige parking. 14.00 uur. Zonnig en fris 10°.

          

De vulkanen van de Cantal. St. Flour. Mooie historische stad.

3°. Ijzig koud. Sneeuwresten. Hier willen we niet overnachten. 

Issoire. Puy de Dôme. Montpeyroux, Clermont-Ferrand met pracht zicht op de besneeuwde P-d-D west.

           

         

15.30 uur. De A71, péage naar Paris. Nog 769 km tot  thuis. Op de eerste P is het invalidentoilet als enige open. Brandschoon. Zo laat Leen het ook achter, na de cassette te hebben geleegd.

Département d'Allier. Het waait hier 12°.

Op de doorgaande routekaart zien we de opgepimpte N79 (E62 ernaast in aanleg) naar de A77 om Moulins heen naar Nevers. Daar begint de tolvrije A77 tot onder Parijs. Goedkoper en korter. Doen we dus. Eerst € 10 tol betalen. De N79 is soms dubbel,  dan weer enkelbaans.

          

Na een kwartiertje; Paris, suivre Moulins A7 autoweg. Nog een thoffie. 17.07 uur. We moeten fit blijven.  In de berm een gesneuveld reetje. Net als in Nl. Minder verkeer.

Even van de weg af voor de Atac in St. Pierre le, Moutier. Nog ff een déviationnetje dwars door het authentieke dorpje en daar is de Atac super en tankstation. € 1,345 ltr.

        

18.00 uur. We rijden om Nevers heen. Alweer een bekende stad met mooie herinneringen. Van vouwwagenvakantie op het ouderwetse municipalletje tot veel later andere verblijven aan de Loire.

Door Sancerre wijngebied in avondzon. Péage € 5,10 bij Cosne-Cours-sur-Loire. We hopen te overnachten op de eerstvolgende aire met pompstation.

19.00 uur. Het duurt best lang. Het is steeds rustiger geworden. Absurd. Een lege snelweg. 140 km onder Parijs.

Hèhè. Daar is de enorme aire vol trucks. De camperparking helemaal aan het eind en leeg. Dat duurt niet lang. Een vrachtwagen vindt dit ook een prima plaats. We moeten het ermee doen, want het is echt genoeg geweest voor vandaag en dan nog het stressvolle inschepen erbij. 652 km gereden. Morgen minder dan 500 te gaan.

We staan trouwens best goed. Rustig aan het uiteinde van de enorme aire. Normaal met Starbucks, eten en drinken. Nu gesloten. Geen personenauto's, wel veel trucks.

Onze parking loopt in snel tempo vol trucks. Leen heeft wat fastfood gekocht in de boutique en een rustige parking vlakbij tankstation en voor de Starbucks ontdekt. Fijner. Het is 20.00 uur.

Aire du Jardin des Arbres, A77, Varennes-Changy, Loiret. Fr.

      

Woensdag 1 april, van Varennes-Changy Fr. naar Goes. 500 km. Dag 2: Camperisolatie tot 14.20 uur, na opruimen thuisisolatie.

Zelden zo rustig geslapen op een aire bij de snelweg. Ook nog op de P van de Starbucks! Het is helder en koud. -3°.

7.30 uur rijden we. Rond de Aire een wit berijpt landschap (te laat voor foto). Weldra 0° en alles groen. A77, Autoroute des Arbres.

Samen met de A6. Autoroute du Soleil. Op naar Parijs! Ochtendspits tijdens Corona. Surrealistisch, zo leeg!

       

8.30 uur. Einde péage € 13,80. T is drukker nu. 1e thoffie voor de gesloten Macdo.

De A86, oostelijke rondweg Parijs is goed te doen. Gevuld met auto's en vrachtverkeer, maar niet te vergelijken met de, voor kort, normale situatie.

          

            

9.30 uur. Op de A1 naar Lille.

10.00 uur. Thoffie met croissant. Weg van de trucks, die kunnen de bocht naar dit stukje natuur niet nemen. De vogeltjes fluiten. Een roodborstje koestert zich in de zon. De madeliefjes bloeien. Even een oase van rust.

Op deze Autoroute du Nord vrijwel alleen vrachtverkeer. Vandaag nog geen camper gezien. Na het ticket trekken tbv de péage, worden we gezien door een politie controle. Geen enkele reactie.

11.00 uur. 3e thoffie ter hoogte van Amiens.

Licht heuvelend. Akkerbouw. Vlaamse stad Arras. Leuke CP bij het centrum. De laatste péage Arras Nord € 24,30.

         

         

12.00 uur. Bedrijventerreinen voor Lille. We rijden de korte route N356/A17 door Lille (geen 3,5 ton+) naar Gent. Geen milieuzone.

       

12.20 uur. België. Op de grens een politiefuik. Vriendelijke Vlaamse begroeting. We hoeven niets uit te leggen. Hij vermoedt zomaar, dat wij op weg zijn naar huis;-).

13.00 uur. Snelle lunch op rustplaats Nazareth. Geraas van de A14. Best druk. Ook nu is duidelijk dat België een transitoland is.

Rond Gent en over de R4 naar Zelzate.

        

        

13.45 uur. De Nederlandse grens. Dubbelbaans de  Tractaatweg op. Geen enkele belemmering of politie controle. Wel weer België in. Zeeland zit dicht voor toerisme. Recreatieovernachtingen verboden. Benieuwd of de camper gespot wordt.

De Axelse kreek ligt er fel blauw bij. Recht op de Sluiskiltunnel af.

De Westerscheldetunnel, nog 1x tol. Met T-tag € 4,50.

Naar de A58 tot de afslag Goes.

Bekende landmarks. De tv-toren en de  molen. De nieuwe flats met AH eronder. Het Werfje, volkomen leeg. Alle bootjes weg ivm groot onderhoud.

         

14.20 uur. Thuis! Een warm welkom, op afstand, in de buurt. Zwaaihugs. Een prachtig boeket van de buufjes

Dan in sneltreinvaart de camper leeg. Grote schoonmaak volgt later.

15.30 uur. De camper gaat naar de stalling. Even uitpuffen en zorgen dat de kamer leeg komt.

Genoeg tijd de komende weken voor een evaluatie van deze Marokkoreis, die zo mooi begon en zo bizar eindigde.

Op dit moment overheerst de blijdschap thuis te zijn.

Op honk. Goes, Zld. Nederland.

           

Donderdag 2 april, Goes. Dag 3: Thuisisolatie.

Heerlijk, maar nog kort geslapen. Lekker douchen. De vele welkom apps en mailtjes lezen tijdens het ontbijt. Tegelijkertijd met van alles en nog wat bezig. Nog wat warrig, merken we. De 1e was in de machine, de groepsapp, die nu om de achterblijvers draait, waarvan een aantal met de ferry die vandaag vertrekt meegaat. Misschien kunnen we nog goede tips voor onderweg geven. We voelen ons nog zeer betrokken.

Tegen de middag komen onze vrienden uit Middelburg aangereden met tassen vol boodschappen voor ons. Net als gister bij de bezorgchinees, wordt alles voor de deur gedeponeerd. Zij trekken zich terug. Wij openen de deur, gauw de spullen binnen. Nog meer tulpjes. Wat een verwennerij. We kunnen even zwaaihugs uitwisselen, een kort gesprek en weg zijn ze weer.

Ook de middag verloopt nog zo. Van t één in het ander. Toch hebben we  tegen de avond de zaken aardig op orde.

Ik maak de op de ochtend van vertrek nog gekochte, superverse, Marokkaanse sperzieboontjes klaar. Onderweg helemaal niet aan toegekomen.

Tijdens quarantaine zullen we het verslag, zolang er nieuws is betreffende deze reis en of van de achterblijvers, voortzetten.

          

Vrijdag 3 april, Goes. Dag 4: Thuisisolatie.

Ook vandaag begint de dag vroeg. Toch staan  we iedere ochtend meer verkwikt en tot rust gekomen op.

Nog steeds worden we overstelpt met hartverwarmende reacties. Via de app, mail en telefoon. Ook het gastenboek is de afgelopen weken volgestroomd met lieve  en complimenteuze steunberichtjes. Het heeft ons echt geholpen onderweg en doet enorm goed.

Een, niet ter zake (duimpje omhoog) doende bijkomstigheid: Leen is 5 kg afgevallen. Ik 2 kg.

Gisteravond had Leen contact met Abdelghani van camping Agdz. De 3 Franse campers staan er nog steeds. Ze willen blijven tot 15 april en dan naar het noorden reizen, omdat hun visa en retourtickets de 25e april eindigen ???. Alsof er niets aan de hand is, denken wij dan!

Leen is al sinds gister bezig af en toe foto's bij het staccatoverslag van de reis te plaatsen. In omgekeerde volgorde, te beginnen bij onze aankomst thuis, tot het ongeplande vertrek vanuit Agdz in het zuiden.

Ook heeft hij het totaal aantal gereden kms, deze reis gereden,  verzameld: 7.281 km.

       

Gister heeft Leen, met de (inmiddels gewoon) nodige moeite, ons af kunnen melden bij Buitenlandse Zaken, Nl Ambassade in Marokko. Daartoe was  een nieuw contactformulier aanmaken nodig. Ook heeft hij van de gelegenheid gebruik gemaakt een zeer kritische noot te plaatsen, wat betreft het totaal ontbreken van bemoeienis tbv Nl camperaars bij repatriëring vanuit Ksar Sguir, Marokko. De ambassades cq consuls van Frankrijk en Duitsland waren positief dominant aanwezig. Ook onze Engelse vrienden hadden contact, terwijl Vlaamse camperaars mbv de Belgische ambassade er op de valreep in slaagden de problemen op te lossen, zodat ze als op 1 na laatste de ferry van zondag op konden.

       

De afgelopen (terugreis) tijd had Leen steeds prettig appcontact met Mieke Scharloo van de NKC. Bij thuiskomst vroeg ze of een interview op korte termijn mogelijk was. Waarop Leen, vanwege vermoeidheid en emoties, verzocht heeft, zelf een verhaal uit de website te halen en verder aub alleen appcontact. Gister had ik nog eens onze website voor de achterblijvers op de groepsapp gezet, met het idee dat de camperaars, nog in Marokko, iets aan onze ervaringen zouden kunnen hebben. Ene Martijn heeft dit geliked. Die blijkt ook van de NKC. Dat was mij in de hectiek ontgaan. Gisteravond werd ik gebeld door een andere dame van de NKC. Ik heb haar hetzelfde verteld. Ons hoofd is nog te druk voor telefonisch interview. Zie antwoord en afspraak Mieke Scharloo. Daarbij het verzoek een afschriftje te sturen vóór publicatie. Het moest vrijdag de deur uit, dus wel graag snel reactie, verzocht ze dringend. Dat heb ik beloofd. Het is nu 17.30 uur. Ik heb nog niets gekregen van deze op haast aandringende NKCdame. Geeft een beetje kater.

Even later ziet Leen op de NKC website dat Wobbie en Wim een interview hebben gegeven. Prima. Goed gedaan WenW! Voor mij wel fijn, wanneer ik nog even een reactie gehad had van de laatste NKCdame. Ik had express het geluid aangezet en mijn telefoon de hele dag meegesleept en gecheckt.

          

De dag is vergeleken met gister beduidend rustiger verlopen. We blijven de ontwikkelingen voor de achterblijvers met spanning volgen. Er is nu sprake van 2 ferries naar Genua in Italië. Op 7 en 24 april as. Duimen maar!

De avondmaaltijd:  een visovenschotel,  nog steeds met groentjes uit Marokko. 

         

Zaterdag 4 april 2020, dag 5: Thuisisolatie, Goes.

Wakker met de vogeltjes. Fit aan de slag. Leen fietst kwart over 7 over de  volkomen verlaten kades naar de ook leeg ogende en zeer ruim opgezette levensmiddelenmarkt. Het aantal klanten nog uiterst beperkt (nr 2). Het is goed gereguleerd bij alle kramen met afgezette 1-persoonsstukjes per 1,5 mtr. Aldus poolshoogte genomen, beslist hij veilig voor ieder, contactloos in te kunnen kopen. Daarna gauw weer naar huis!

De ochtend besteden we verder aan desinfecterend het sanitair poetsen en door het huis stoffen, zuigen en dweilen.

Het wordt een heerlijk lenteweekend. Het tuinmeubilair verhuist van de zolder naar buiten. Fijn relaxen tussen de tuinwerkzaamheden in de middag.

De ferry van donderdag heeft rond 8en aangelegd in Sète. Ook deze camperaars kunnen nu op huis aan.

Over de Italiaanse ferry naar Genua is nog veel onzeker. Volgens ons lijkt het erop dat de maatschappij vast een voorschotje neemt op evt toestemming later. Echt boeken is nog niemand gelukt.

Van de Duitse app komt het bericht dat een gezinnetje erin is geslaagd te boeken voor 20 april (€ 800+). Autorisatie van Marokko? Nog onbekend.

12.30 uur. 2 Nl campers hebben kunnen boeken voor 20 april. Het is een hoopgevende stap. Nu de doorreisautorisaties nog! Natuurlijk blijft het afwachten. Wij hadden ook een extra ticket Baleária gekocht voor 23 maart Ceuta Algeciras. Ook ons nog open retourticket Mediterrannea is ongebruikt. Proberen we terug te vorderen. Vooral het Baleária ticket maakt kans.

16.00 uur. Geen bericht van de ontschepers. Geen bericht is goed bericht, denken we maar.

Voor relaxen in de tuin is weinig tijd geweest vanmiddag. De tuin is mijn afdeling. Nu de schutting met buren rechts provisorisch staat, deelt buurman links mee, dat hij maandag een nieuwe schutting plaatst. We komen tot overeenstemming, maar nu is het nodig dat mijn 2 klimrozen en de witte clematis montana, op het punt van bloesemen, drastisch terug gesnoeid worden. Ik vind het niet erg. Had vd winter al zover mogelijk terug gesnoeid. Bovendien is dit super hoofd leegmaken arbeid.  Dit alles bij een heerlijk temperatuurtje.

Het restant van de clematisbloemetjes staat nu op de tuintafel. Super tevreden. Ik ben letterlijk en figuurlijk geaard! De avondmaaltijd: een tortilla gevuld met de laatste Marokkaanse groente.

20.00 uur. Bericht van de camperaars, die vanmorgen in Sète aankwamen. De ontscheping is aan boord meer georganiseerd verlopen. Dat verbaast ons niet, want het Spaanse personeel was beslist niet gecharmeerd van het slechte luisteren naar hun aanwijzingen. Ook vandaag waren er nog steeds mensen, die onbeschermd vlakbij andere passagiers gingen staan. Sommigen zijn erg hardleers .

        

verder naar week 15