Zondag 15 maart 2020, van Foum Zguid naar Agdz, 146 km.

Tja! Wat is wijsheid in deze vreemde tijden. De wereld staat op zijn kop. We kunnen Marokko voorlopig niet uit. Spanje gaat dicht. Enz. Toch maar weer een stukje rijden. De alternatieve NKC route. Niet rechtstreeks over de nieuwe N12 via Zagora naar Mahmid, maar met een ommetje. We zijn geen kilometervreters.  We delen het traject in brokjes. Vandaag de R111 en R108 tot Agdz. Het was een warme 21° ietwat bewolkte  nacht.

Foum Zguid door meteen mooi. De hele route is groen gearceerd op Mr. Michelin.

          

Voor het plaatsje Allogoum: een prachtig opgeknapte Riad el Faya met camperplaatsen en piscine. Het dorp zelf ook in ontwikkeling van vervallen tot nieuwbouw.

Schitterend!  De grillige bergreliëfs. Af en toe een Palmeraie. Oude pisé dorpen, maar ook armoede.

          

       

Thoffie voor een net niet droge Oued.

Op 70 km ra de R108 op, een kloof naast de Oued Tamsift, in. De weg wordt bovenlangs omgelegd.

        

     

We zien een mijnschacht: Mine de Bouazzer. Mineralen o.a. Bouazzerite.

Boven op een pas begint de Provence de Zagora. Links aanhouden. Wat een smooth wegdek ineens op rode aarde.

Tasla, een dorp bij een palmeraie heeft ook een camping.  

Aït-Semgane ziet er mooi uit. Even verder de oude Kasbah.

Stukken in cultuur gebracht voor groenteteelt.

De jeugd voetbalt. We zijn er bijna.

         

Op de rotonde rechts en meteen links de camping op.

Dat ziet er leuk uit. Een vriendelijk welkom. We zijn de 1e vandaag. Zoek maar uit!

Keurige plaatsen. Nieuwe groenaanplant. Het zwembad leeg. Simpel sanitair, maar wel met regendouchekop!

Lunch en relaxen. Net de stoelen buiten pakken zich donkere wolken samen. Het rommelt, af en toe een bliksemflits en zelfs een paar druppels.

Één van de 2 boys, die in het groen bezig zijn, maakt graag een praatje (in het Engels). Hij biedt een handvol tuinbonen aan. Leen kan ze niet waarderen, maar ik vind het heerlijk. 

Er vallen zelfs meer dan een paar druppels. Gezellig binnen met een muziekje en pinda's. Ons Libby huilt bruine tranen. Het is te weinig voor een flinke spoelbeurt.

Camping Agdz Café MAD 70, Agdz.

         

Maandag 16 maart, Van alles wat, in Agdz.

Gisteren in de vroege avond regende het toch enkele uren gestaag door. Waarschijnlijk slechts een druppel op de gloeiende plaat, maar goed voor het dorre land. We zijn daardoor de camping niet meer af geweest. De temperatuur daalde drastisch tot slechts 16°. Na een droge koele (7°!) nacht, schijnt de zon. Nog voor het ontbijt verplaatsen we de camper naar de overzijde, waar de zon om 8 uur al de camper in schijnt, ipv om half 10 een beetje. We zijn de enige gasten gebleven.

Even pas op de plaats. Deze camping is simpel, maar prima. De wifi over het algemeen goed. We melden ons via het contactformulier bij Buitenlandse Zaken aan. Ook vragen we advies over hoe verder te handelen. Met de nodige voorzichtigheid verder reizen of pas op de plaats maken tot nader order. Zelf hebben we al bedacht in ieder geval in het zuiden te blijven. We twijfelen of we nog tot Zagora gaan. Het is bij BZ  uiteraard druk met vragen betreffende Corona, dus antwoord kan een dag of 5 duren. Het gaat er ons vooral om, daar bekend te zijn en mee te gaan in de algemene adviezen betreffende in Marokko verblijvende campers.

Daarna eerst maar boodschappen.  Agdz blijkt een drukke doorgangsstad. Direct buiten de camping zien we een Hollandse camper geparkeerd. De eigenaars zitten op een terras aan de jus. Het blijken begeleiders van een NKC-groep, onderweg van Zagora naar Skoura. De groep moet eigenlijk 30 maart over. Voorlopig reizen ze gewoon door. Fez staat nog als enige grote stad op het programma. Waarschijnlijk vervalt dat. Ook zij hopen dat de ferries open gaan voor vertrekkers uit Marokko. Volgens hen mag je in een ruk over de snelweg (niet verlaten) door Spanje reizen (!??).

De supermarché tegenover blijkt heel speciaal.  Vanachter een loket wordt voornamelijk sterke drank en fris, sigaretten,  wc- en keukenpapier verkocht. Dus heb je gebrek? Aan de rotonde tegenover de camping in Agdz!

Wij worden verwezen naar de winkels verderop. Eerst komen we aan een pharmacie. Ik wil extra ORS,  voor het geval dat. Kennen ze niet. Tea tree olie, ook niet, maar wel een heleboel andere essentiële oliën. Ook bio Lavendel. Nog wat extra paracetamol erbij. Alles voor onze begrippen heel betaalbaar.

Daarna de groenteman en de bank. We kijken even bij de souk. Ons te toeristisch qua spulletjes. De sfeer is hier best wel opdringerig. Niet in de winkels, maar op straat staat er al snel een (zgn) gids bij je. Het wemelt er ook van de schoolkinderen. Nu allemaal vrij. De boodschap - blijf zoveel mogelijk binnen en houd afstand - is hier nog niet aangekomen. Er wordt ook nog druk gekust enz. Dus of dat sluiten, nu zo'n goede maatregel is?

           

Op de terugweg treffen we ook nog een keurige slager, met het vlees in de koeling. 1 kg dinde en warempel een kilorond edammertje. Perfect! Inmiddels hadden we alleen maar smeerkaaspuntjes.  

          

Allerlei karweitjes in de middag. De dindeblokjes worden gebraden. Een wasje gedaan. We vegen en poetsen wat aan de camper. Het is weer zonnig, 26°. Aangenaam. We staan hier bij een strook groentetuin en een arganboom. Het stikt er van de vogeltjes.

Nog even iets heel anders. Deze middag komt Leen ineens tot de ontdekking, dat hij sinds december jl., waarschijnlijk toen de site beveiligd is, geen bericht ontvangen heeft, dat er berichtjes voor het gastenboek klaarstonden. We vonden het al zo rustig ;-( Sorry mensen. De komende tijd zullen alle berichtjes geplaatst en beantwoord worden en hopelijk blijven jullie reageren. We vinden dat altijd heel leuk.

Laatste nieuws van de Engels sprekende campingboy: volgens niet bevestigde Marokkaanse FB berichten moeten  vanaf 18 uur vanavond alle horeca  en campings (voor nieuwe gasten) sluiten! Plus blijf zitten waar je zit!

Ook hebben we ons op advies van Thole geregistreerd bij het camperforum en de daar gemaakte groepsapp voor camperaars momenteel in Marokko.

Het wordt steeds meer een coronaverslag, maar helaas is dat nu onze realiteit.

Camping Agdz Café MAD 70, Agdz.

   

Dinsdag 17 maart, another day around the campground ;-)

We worden wakker met een bericht van de NKC: Camperaars kom naar huis! Geen woord over al vastzittende camperaars tot nu toe. Gister had ik op hun vorige FB bericht over - even niet camperen, maar lekker lezen in het nieuwe blad - opgemerkt dat ik de NKC daarin zo stil vond.  Prompt antwoord: we werken eraan. Wij hebben zelf gister al besloten hier voorlopig te blijven, tot er een regeling is richting ferry en doortocht Spanje en Frankrijk mogelijk. Het dorp heeft veel goed gesorteerde winkels en ligt op een kruispunt van wegen. De camping zelf ligt daar ook, dus enig verkeerslawaai. Het sanitair is minimaal, maar functioneert. Daar tegenover staat de hartelijkheid van de campingfamilie.  Ze bieden ons alle hulp. Willen zelfs boodschappen voor ons doen. Het bijbehorende café restaurant (en alle horeca in Marokko) is vanaf gisteravond idd gesloten voor buitengasten,  maar wij kunnen er nog steeds eten cq een drankje doen.  De camping zelf blijft vooralsnog met half geopende poort tbv evt nieuwe gasten.

Gister is er met al het geapp en bellen, niet veel meer van poetsen en wassen terechtgekomen. Daar beginnen we dus mee. Alles handmatig, maar dat geeft niet. Lekker even lichamelijk bezig.

            

We bestellen alvast onze lunch. Kan op het terras of bij de camper. Eerst de straat op langs een paar winkeltjes. Het beeld vandaag is drastisch gewijzigd. Het verkeer rijdt nog gewoon, maar er zijn veel minder voetgangers.  Mensen gaan opzij, wanneer we er aankomen. Vrouwen houden de sluier op. We zijn verdacht, lijkt het. Toeristen (vooral de Fransen) brengen het virus is het verhaal hier. In de 2e apotheek wordt nu met maskertje en handschoenen bediend. Ook hier geen ORS. Gelukkig heb ik nog voorraad. De souk oogt verlaten. In de super hebben ze ook maskers voor. Bij de groente maken ze grapjes met ons. 'T is goed dat we al vanaf februari in Marokko zijn. Hier is het rustig zegt iedereen. De slager verontschuldigt zich, wanneer  hij plots moet niesen en verdwijnt direct achter om zijn handen te wassen.

         

           

       

          

 

Terug op de camping krijgen we de lunch geserveerd buiten straatzicht op een plekje achter het restaurant. De omelette Berbère met toebehoren smaakt heerlijk.

      

Er komt een 2e Franse camper bij (gisteren ook 1). Daar gaat na een half uurtje een volgeladen dienblad heen.  Zo heeft de familie toch nog wat inkomsten.

Ondertussen geeft NKC de tip, dat er donderdag van Transavia  een vliegtuig gaat van Marrakech naar Eindhoven. Daar moeten ook de afgebroken campergroepsreizen mee mee. Zonder verder commentaar. De berichten volgen elkaar op. Morgen een vlucht voor camperaars van Agadir naar Amsterdam. Niet haalbaar voor ons, bovendien lijkt ons dit alleen iets voor uiterste nood. Volgens de kranten is het al een gekkenhuis met kortverblijvende toeristen, die terugwillen. Wij bewegen even niet, blijven hopen op een vrijgeleide voor campers om met vrachtferry mee te mogen. Op een manier dat niet iedereen tegelijk moet verzamelen op hetzij airport of ferry. Dat lijkt ons vragen om problemen. Afijn. We houden  alle berichten goed in de gaten en het hoofd koel, terwijl we er het beste van maken. Er valt best nog te genieten hier.

Camping café Agdz, Agdz.

      

Woensdag 18 maart, Agdz.

Gisteravond  hoorden we een auto met luidspreker door de wijk rijden. Uiteraard wisten we nog niet wat er omgeroepen werd. We namen aan, dat het met corona te maken had. Inderdaad. De oudste van de 4 broers en campingbeheerder vertelt ons, dat er tot  voorzichtigheid en hygiëne opgeroepen wordt. De mensen worden gemaand thuis te blijven. Slechts 1 persoon om de boodschappen te doen en  thuis, alleen met het gezin te eten. Ook vanmorgen wordt deze boodschap weer omgeroepen. Leen doet het dus goed. Terwijl ik de rest van de grote was wegwerk, is hij is alleen op stap naar de inmiddels bekende winkeltjes. De kleine super heeft zijn toonkasten  dwars voor de deur gezet. Geen zelfbediening meer. Op straat zie je minder groepen mensen. Een enkeling nam (verstandig) afstand. Overal  werd hij vriendelijk bejegend.

Nu we geen wandelingen meer kunnen maken, zijn we blij met de ruimte, de gastvrijheid en de info op de camping.

Ik begon de dag met een opname van Nederland in Beweging. We kunnen wassen en poetsen. Ik ga me op het zelf vervaardigen van mondmaskertjes werpen. De koelkast zit bomvol. Ook verder nog voldoende voorraden. Voorlopig kunnen we ertegen.

Gister hebben we ook onze verzekering op de hoogte gesteld en zijn we geaccepteerd op een groepsapp van Nederlandse camperaars op dit moment in Marokko. Zo houden we elkaar op de hoogte van ontwikkelingen en ervaringen. Ook het lokale, het Marokko en wereldwijde nieuws bijhouden kost de nodige tijd. Al met al zijn we druk met deze zaken en vliegen tot nu toe de dagen om.

Zag het vanmorgen wazig rond de berg van ons uitzicht. In de loop van de ochtend werd de lucht grijs en stak een vlagerige wind op. Volgens de chef is er een zandstorm in de woestijn. Wij krijgen er slechts een staartje van mee, denkt hij.

Vanmiddag langdurig gesproken met Abdul, de jongste van de 4 broers, die na het overlijden van hun vader nu de camping/restaurant runnen. Hij is leraar Frans in een ander dorp. Nu dus thuis, omdat de scholen gesloten zijn. Hij vertelt dat morgen  waarschijnlijk de laatste grote weeksouk is, maar raadt ons sterk af  er heen te gaan. Te groot, te druk. Khalid is de oudste broer en beheert de camping. Mohammed gaat over restaurant en café. Dan is er nog een 4e broer, die ook meedoet, maar een baan bij de gemeente heeft. Ze zijn bezig een en ander op te knappen. Er is al veel groen aangeplant. De plaatsen zijn ruim gemaakt. Het zijn moderne mensen, die weten wat er in de wereld speelt en boven alles zeer gastvrij en meedenken met ons. De poort staat nog steeds half open voor beperkt aantal campers erbij.

Camping café Agdz, Agdz.

             

Donderdag 19 maart,  voorbereiden vertrek Agdz.

Tot nu toe voelden we ons, zij het wat onzeker voor de toekomst, prima. Echter  door de nieuwe maatregelen en de rondrijdende omroeper merk je een bewustzijn bij de bevolking, maar ook angst naar 'vreemdelingen'. Aan je neus kunnen ze niet zien of je pas of al lang in Marokko bent. Daarnaast blijft het onzeker of er een totale lockdown komt en hoe lang dat zal duren. We hebben nog een maand, maar dan wordt het ook voor mij penibel qua medicijnen. Mocht ik het virus krijgen ben ik zeer kwetsbaar vanwege FAP (erfelijke mldziekte) met alternatief spijsverteringskanaal. Dus ja. Wat is wijsheid? Blijven in een (nu) nog vrije coronaregio of toch de drukte in? Het blijft een (enigszins beredeneerde) gok. We gaan rijden. Morgen  richting Péage. We hopen te komen tot het bewaakte station boven Marrakech.  waar Th en E vannacht stonden. Daarna over de tolweg verder noord. Nog een tussenstop  en dan hopelijk zondag of later bij Tanger Med/Ceuta ticket voor ferry.

De ochtend wordt besteed aan grote schoonmaak en vertrekklaar maken. We bestellen kefta aan huis bij Mohammed.

De lieverd komt ook nog 2 maskertjes brengen. We zijn er hartstikke blij mee. Vooral voor symbolisch gebruik naar anderen, want qua tegengaan Corona zijn ze erg simpel.

Terwijl er gewerkt wordt aan verbetering van de camping komt Mohammed met een lunchblad aan. Eerst voor de Franse buren. Le Midi eh. Wij daarna. Terwijl een regenbuitje op het dak klettert, smullen wij. De verse koriander uit de tuin maakt het af.

           

          

Er komt nog een camper binnen. Vrienden van onze buren Jean-Luc en zijn vrouw. Zij willen samen verder reizen.

Even later breekt de bui echt los. En daarna nog zo één. Moet niet gekker worden. Onweer en hagel op de rand van de Sahara.

Tegen 2en komt t bericht van de NL ambassade. Om 12 uur vannacht wordt alle verkeer stilgelegd in Marokko. Grens met Ceuta ook dicht. Er worden nog 2 dagen extra vluchten uitgevoerd, maar daar hebben we ook niks aan. Voorlopig is de boodschap. Zit je veilig, blijf zitten waar je zit.

Ook dit bericht weer al achterhaald. Ja de grenzen gaan dicht met militaire bewaking. Niemand meer erin. Maar aan vertrek van buitenlanders wordt wel meegewerkt en rijden door Marokko blijft mogelijk, volgens Mohammed. We houden moed en  hoop! De camping is betaald. Vanwege de gastvrijheid en hulp van de familie geven we een paar cadeautjes om onze dank te tonen. Wij vertrekken met hun wens: kom, wanneer alles weer normaal is, inshallah in goede gezondheid  een komend jaar terug.

De berichten blijven elkaar opvolgen. Fingers crossed, dat we morgenochtend kunnen  en mogen rijden.

Nauwelijks een kwartier later komen tegelijkertijd  buurman Jean-Luc en Khalid bij ons. Jean-Luc meldt dat campervrienden op weg naar hier vanuit t zuiden al zijn tegengehouden. Mochten niet verder.  Khalid heeft  nu ook de boodschap,  dat er helaas vanaf morgen voor onbepaalde tijd niet gereisd mag tussen plaatsen. We mogen wel in t dorp boodschappen blijven doen.

Het ziet er naar uit, dat we toch vastzitten. We zijn op alles voorbereid en nemen t maar zoals het komt.

Blijkt achteraf toch alleen de vrienden van Jean-Luc te zijn en Khalid was zo vrij om deze boodschap naar ons over te brengen.

Even later komt Abdul de camping op en kunnen met hem in het Engels overleggen. Dan blijkt dat het nog niet verboden is om in Marokko te rijden.

Camping Café Agdz, Agdz.

        

Vrijdag 20 maart. Toch nog op de camping.

Kwart voor elf: update.

Voor 10en lagen we hondsmoe van klussen en spanning in bed. Voor 7en op. De nieuwskanalen melden  dat Marokko op slot gaat vanmiddag om 18 uur. Daarna politie permissie nodig. Wij vinden dat op zich geruststellend. We maken ons klaar, maar wachten met vertrek op campingbaas om permit te regelen. Wanneer ik het afwaswater laat weglopen klinkt dat nogal klaterend. De slang is los. Het water loopt zo in de uitschuifkast er onder.

Met de reparatie zijn we een uurtje zoet. Net vanmorgen is er nog steeds niemand van de familie te zien. We blijven in ieder geval nog een dag.

 

Om 10 uur is Khalid 'de Belg' er, Hij heeft een Belgische vrouw en dochter en 2 nationaliteiten. Hij belt direct met de politie. Inderdaad. Vandaag is rijden door Marokko tot 18 uur mogelijk. Daarna alleen met vanaf morgen te verkrijgen politiedocument. Khalid zal met ons meegaan naar het politiebureau. So far so  good!

De ochtend is weer omgevlogen met klussen, de dagelijkse karweitjes en heel veel appen, Facebook en nieuws bijhouden. We worden overspoeld met vragen, lieve berichtjes, virtuele bloemetjes, hart onder de riem enz. Heerlijk. Geeft echt steun, maar om niet steeds hetzelfde verhaal te moeten vertellen, hopen we dat onze website voldoet aan de vraag hoe het met ons gaat. Lieve volgers, allemaal bedankt voor jullie steun tot nu toe.

De middag brengen we weer eens in redelijke ontspanning door. Na de letterlijk en figuurlijk stormachtige dag gister, is het vandaag rustig en zonnig 23°.

Half 5 komt Abdul lachend aangefietst met een paar A4tjes in de hand. Yes! Het is m gelukt met het usbstickje het Spaanse en Franse doorreisformulier ergens te laten printen. Wat een topper!

Leen heeft ook een soort registratieformulieren van de Marokkaanse overheid gevonden, met recente vragen. O.a. bent u in China geweest? ed. Of het het juiste formulier is, weten we niet, maar het is gedownload om evt morgenochtend op het politiebureau te tonen/in te vullen.

17 uur komt er een verzoek van Buitenlandse Zaken tot herregistratie wereldwijd, indien je nu nog in een vreemd land verblijft. Dat gaat lastig. Al overbezet? Het lukt Leen  natuurlijk toch. Weer wat afgewerkt.

Oh ja. Ik heb deze ochtend ook gereageerd op NKCweb die nogmaals zeiden dat alle camperaars moesten stallen en vliegen, omdat er nergens ferries, zouden varen. Er ook op gewezen dat bij varen en door Europa huiswaarts rijden met camper volgens ons vorm van (thuis)isolatie is. Minder gevaar voor corona tijdens reis, dan vliegen. Meteen NKC reactie: Bedankt voor de info. Hoe werkt dat dan?

Een voldoening gevende dag. We zijn voorzichtig optimistisch, dat we komende week kunnen overvaren. Zodra we politiepermit Marokko hebben, boeken we ticket en gaan rijden.

Camping Café Agdz dag 6, Agdz.

           

Zaterdag 21 maart,Agdz. Laatste dag?.

Gisteravond 18 uur gingen de grenzen dicht. Niemand komt meer Marokko binnen. Het lijkt  of er nog regelmatig auto's rijden. Vanaf 19 uur horen we vrijwel meteen om de haverklap politiesirenes. Controle begint meteen. Vannacht horen we, zoals elke nacht de vrachtauto's over de straat rijden en de bussen achter ons in de ochtend vertrekken. We zijn in ieder geval vandaag nog hier.

Na de dagelijkse klussen, wandelen we samen het dorp in. De straat oogt leger dan eerst, maar er rijden gewoon auto's en fietsers. Ook hier en daar een voetganger. Wel is er politiecontrole.

            

In de ons bekende winkels worden we als vrienden begroet. We nemen hartelijk afscheid, want uit de groepsapp blijkt, dat hoewel vannacht de (vele) campers voor de Spaanse grens bij Ceuta door de Marokkanen naar een camping gestuurd werden om te overnachten, de campers met EU paspoort en ferryticket deze ochtend toch weer doorgelaten worden.

Op de terugweg komen we langs een bus soldaten en 1 gendarme. Zij weten zeker, dat de wegen voor ons als buitenlander, binnen Marokko open zijn voor onbeperkt verkeer. Wb de grens open of dicht voor vertrek worden we verwezen naar de Gendarmerie. Ook daar zeer hartelijke ontvangst. Meteen een oudere agent, iemand in burger en een paar jonge agentjes om ons heen. 1 Engelssprekende. Ook zij verzekeren ons, dat we ongehinderd door Marokko kunnen reizen (geen document nodig). Of de grens Ceuta open is/blijft, weten ze niet.

    

Rond de middag op FB een bericht van de Franse ambassade voor hun onderdanen: De grens Ceuta is nu open. Of dat blijft is ongewis!

Voor ons t sein om, zoals het nu lijkt, dan morgen echt te vertrekken. Eerst het ticket. Dat lukt bij de 2e poging. Het werkte met ingeschakelde VPN.

Het ticket staat op 27 maart, half 12. Dat geeft ons wat ruimte voor de reis (pech) tot de ferry. Tot nu toe rijd je toch gewoon aan en wordt naar datum niet gekeken.

Abdul staat weer klaar om voor een geprint ticket te zorgen. Geweldig, die jongen! Volgend jaar gaat ie trouwen met zijn Norah. We zijn uitgenodigd voor de bruiloft!

Er is ook nog tijd voor ontspanning. Samen met Abdul, die vandaag de bevloeiing van het groen verzorgt, planten we een uitgelopen stukje gember en een knoflookteen in een autoband. We staan inmiddels ietsje anders op onze plaats. Een van de Franse buren draaiden de camper en schoven naar de plaats naast ons. Zowat bovenop ons, minder dan een meter tussenruimte, terwijl ze ook nog  een lege plaats voor zich hebben. Weg lekker de camper doorwaaiend windje! Tja. La liberté van sommige Fransen houdt geen rekening met die van de buren, moesten we helaas al eens eerder constateren.

Camping Café Agdz dag 7, Agdz.

      

verder naar week 13