Zondag 1 maart 2020, wandeling 12,5 km, Tafraout, Marokko.

Kwart over 9 starten we op. Het is nog fris, maar dat gevoel zijn we snel kwijt. Het dorp door. Het is nog rustig. Bij de taxiplaats is al reuring en ook in de ambachtelijke werkplaatsen wordt al gewerkt.

          

We twijfelen. Eerst links, dan toch maar rechts van de weg de rivier volgend. Leen heeft een wandeling gedownload van www.keizersreizen.nl (zij moeten hier ook staan). Het gaat dus meteen al mis. Geeft niet. We lopen in tegengestelde richting, soms in de bedding, dan weer links of rechts erboven. Wat stil, wat mooi hier!

          

     

Terug op de straatweg  komt een bekende berg in zicht. Onmiskenbaar de Hoed van Napoleon.

            

           

Daar voorbij zien we links  ineens wit geverfde stenen de berg op leiden.

Die volgen we. De witte stenen stoppen, maar wij stijgen verder. Het is onze weg zoeken tot helemaal boven. We voelen ons klimgeitjes, maar dan wel van de heel voorzichtige soort ;-).

         

          

Nog een stukje op en neer. Wat een grillig gesteente hier. Daar is een duidelijke ijsbeer.

     

Hèhè. We zien een weg lopen beneden. We kunnen omlaag. Nu zijn we glad van t padje, gelukkig alleen letterlijk. Moeizaam afdalen. Voetje voor voetje onze weg zoeken.

          

          

Eindelijk bereiken we de vlakte. Weer volgen we een (andere) rivier. We horen een apart geluid. Het zijn kikkers. Dan moeten we bijna bij water zijn. Boven een dammetje houden we pauze. Beneden ons een natte oase. Water welt hier op. Mooi!

         

Verder lopend komen we nog een paar maal langs van die welletjes. De kikkers duiken van de kant het water in.

           

              

Nog even verder een grote kudde geiten. Heel veel jonkies erbij. Leuk speels.

           

Een duidelijk pad en niet veel later zien we de bebouwing van Tafraout.

Na drie en een half uur lopen  lusten we wel wat. Halverwege het dorp volg ik een reclamebord een steegje in. Er zit een binnenplaatsje achter. Een Frans groepje zit aan de tajine. Ook wij kunnen eten. We mogen komen aanwijzen in het keukentje.

Terwijl we daarmee bezig zijn komt er een Hollands stel binnen. Het blijken Wobbie en Wim. We hebben elkaar  al eens in Portugal ontmoet. De wereld is klein! We schuiven samen aan een tafeltje. Al kletsend krijgt het eten misschien  niet de aandacht, die het zou moeten hebben.

De rekening is  schrikken. MAD 25 voor mijn tajine, MAD 10 voor de omelet van Leen. Dan heeft Wim nog op t water getrakteerd ook!

Buiten wijzen WenW ons de pindaman. Dwz zijn karretje staat er afgedekt. De pindaman zit waarschijnlijk in de moskee.

Dat betekent nogmaals een loopje dorp voor Leen. Hij smacht naar zijn dagelijkse portie pelpinda's.

 

OP keteldal MAD 15, Tafraout.

       

Maandag 2 maart, van alles wat dagje, Tafraoute.

De kilometers van gister nog in de benen, doen we rustig aan. Muziekje aan, wat opruimen en  de bedden luchten. Ondertussen is ons dagelijks broodje afgeleverd en dient de 1e handel zich aan. De arganman komt langs. We kunnen onze lege plastic flessen kwijt aan een jonge man. Zo is er iedere dag wel wat nieuws. Gisteren bijvoorbeeld de kapper, een mecanicien voor de auto en een mevrouw en 2 kindertjes met onder haar doek verstopt heerlijke hartige pannenkoekjes.

Op t gemakje naar het dorp.

We hebben al een vast groenteboertje. Daar vullen we de versvoorraad. Een eindje verder heb ik eerder een man met naaimachine gespot. Even wachten tot de hoody van een jongeman is gerepareerd. Daarna naait ie eerst de gescheurde zoom van een dekbedhoes en daarna neemt ie de schouderbanden en zijnaden van mijn jurkje in. Prima geregeld en dat voor MAD 20 (nog geen € 2. Vlakbij is een vrolijke man bezig pinda's en zonnebloempitten te roosteren. We nemen een pondje pinda's.

             

In het kleine supertje aan de rand van het dorp slaan we nog water, yoghurt en zout in. Ik wil graag bouillonpoeder.  Poeder? Voor de soep, verklaar ik. Hij laat me van een lepel kruiden  proeven. Nee, dat bedoel ik niet. Uiteindelijk komt hij met 1 verpakt bouillonblokje, denk ik. Vlees of kip staat afgebeeld. Ik neem de kip om te proberen, kosten MAD 1.

In de middag rijdt Leen ons Libby naar de sani. 2 pleetjes en het grijs water worden geleegd. Kunnen we weer een dag of wat vooruit.

Vanwege de iedere middag opstekende wind, draaien we de camper, zodat de deur meer in de luwte komt.  Later  borrelen we  0%, maar zeer gezellig, de middag uit met Everdien en Thole.

Campervallei MAD 15, Tafraout.

     

Dinsdag 3 maart, wandelingetje en markt Tafraoute, 5 km.

We lopen langs de vrachtwagencampers tot de bergrug. De nomadententen laten we links liggen.

       

Langs 2 begraafplaatsen. De meest linkse moskee is ons oriëntatiepunt.

           

Precies daar kunnen we door nauwe overdekte steegjes het dorp in.

De brug over begint de markt.  Meteen ziet Leen een pindaman. Hebbes! 1 kg, da's een grote zak a MAD 40.

            

        

Op de overdekte markt zoeken  we tussen de mooi geklede Ammelnvrouwen onze groente en fruit bij elkaar. Wat een keuze en alles supervers!

     

Bij een praatgrage sieradenverkoper bezwijk ik voor een halsketting. Hij overvraagt schromelijk. Waarschijnlijk heb ik nog niet genoeg afgedongen, maar ik ben er blij mee.

Deze keer een zjuutje bij café restaurant Tammount. Ook hier gezellig tussen een groep Ameln. Ze zijn afkomstig uit de gelijknamige vallei hier vlakbij. Volgens Capitool hebben ze een reputatie als scherpzinnige handelaars. Als kooplieden in kruiden hebben ze zich door het hele land verspreid en ook daarbuiten. De vrouwen dragen zwarte kleding met gekleurde randen versierd en soms met prachtige sieraden, zagen we vanmorgen.

        

Net terug op honk brengt Leen de vuilnis weg en komt in het toeterende waterwagentje terug. Er rijdt hier ook een grote waterwagen rond. Die zagen we vullen in een bron op de rand van het dorp. De kleine zegt water van een bron in de vallei te halen. Iets duurder (MAD 30) maar deze is naar onze zin.

Tjee, wat een rust weer de rest van de middag, slechts verbroken door o.a. een honingverkoper en  een flessenjongen, die meteen het groente en fruitafval meeneemt voor de geitjes.

Keteldal Tafraout.

          

Woensdag 4 maart, wandeling Oud Tafraoute en markt, 8 km.

Gisteren werd het 30° en ook vandaag belooft het een warme dag te worden. Al vroeg wandelen we het pad, waaraan we staan verder af en zo achterlangs de camping. Meteen weer in magnifiek landschap.

          

             

Aan de overkant van de R104 ligt de OP, waar we de vorige keer stonden. Nu treffen we er onze vertrokken NL caravanburen. Hier staan ze meer windvrij en met schaduw van de palmen.

Wij lopen zo het oude Tafraout binnen. Voorbij het leuke berbermuseum, dat we in 2015 bezochten.

       

          

Aan de andere kant van het dorp draaien we  zowat tegen de bergrug aan, richting  het dorp.

            

             

           

Gisteren was het slechts de aanloop. Vandaag is de echte markt. Nog meer kraampjes, nog meer bezoekers.

         

           

          

       

Beladen met tasjes vinden we rust op het terras van café restaurant Panorama. Bijna 12 uur nemen we maar een 'plat'. Het is weer de moeite waard. Een 'dinde' (kalkoen) voor Leen en een 'mixte' (kalkoen, worstjes en met komijn gekruide gehaktballetjes) voor mij. Een rijke garnituur van groenten en rijst plus voor elk een mini frituurpannetje frietjes erbij. Plus een grote fles water komt de rekening op MAD 70. Geen geld voor goed eten en vriendelijke bediening. We zitten zowat onder de moskeeminaret en dus vlakbij de luidspreker.

Gelukkig zitten we  tijdens de oproep voor het middaggebed al uit te puffen bij de camper.  Ik heb de schaduw opgezocht onder het amandelboompje. Met de parasol erbij een heerlijk plekje, waar een briesje voor verkoeling zorgt.

Thole komt langs met de nare boodschap, dat alle festivals afgelast zijn. Dus ook het 10e Amandelfeest dat morgen geopend zou worden. Ook het muziekfestival in Mahmid,  over een paar weken,  mag niet doorgaan. Gister werd de 1e coronapatiënt (Casablanca) van Marokko bekendgemaakt. De overheid laat er wat maatregelen betreft dus geen gras over groeien. Wel heel jammer, wat betreft de festivals. Verder kregen we vanmiddag een aanbod voor een buitenraamhoes a € 90, uiteindelijk € 70 en nog weer later kwam Mohammed de garagist langs. Hij wil Libby's bladderende voorgevel  aanpakken. Met  alle zijplekken er nog bij voor € 120. Allemaal zeer acceptabele prijsjes, maar wij hebben nu andere plannen. Onze bakker Mohammed: Macaron- Macaron! (heerlijke kokosmakronen) verblijden we met een strooien hoed. Cowboy boulanger verklaart hij. Nog later vleit de camping hond zich bij ons in de schaduw neer. We douchen bijna te warm, in flessen op het dak solar opgewarmd.  Weer een luie middag voorbij.  

Nog steeds 'Van Valley'  (Engelse benaming), Tafraoute.

        

Donderdag 5 maart, wandeling door de Ammelnvallei 15 km.

Half 10 lopen we vanaf de camper weg, recht op de bergrug af. Tussen de nomadententen door en dan omhoog. Het is niet zo ver. Boven een pracht zicht beide valleien in. Terugkijkend het keteldal van Tafraoute, voor ons de Ammelnvallei.

            

          

De afdaling duurt een stuk langer. Dit dal ligt veel dieper. Halverwege maken we een praatje met 2 Hollanders en hun gids, die ons tegemoet komen. De gids zegt ons, dat we niet helemaal tot het dorp Tirgut hoeven, maar dat er nog  voor de straatweg een pad rechtsaf naar Tafraoute leidt.

           

            

Beneden op piste aangekomen houden we dan ook rechts aan langs de rivier.

Het begint goed. We moeten een paar vieze groene blubberstroompjes oversteken. Het open riool van Tafraoute? Er liggen stapstenen, dus geen probleem.

           

We lopen een stuk op en in een droog irrigatiekanaaltje. Nog verder moeten we over een dam balanceren.

Het dal wordt nauwer. Het pad is opgehouden, maar we zien nog steeds af en toe voetstappen in het zand en een heleboel geitenkeutels. We moeten regelmatig over rotsblokken klauteren en onderdoor scherpe palmbladeren.

          

Inmiddels zitten we in een nauwe canyon, grote granieten schuine stukken. Rechts of links van het riviertje. Springen van steen naar steen. We hopen nog steeds op een uitweg, maar eigenlijk is dit gekkenwerk. Nog een keer links en dan rechts en dan zijn we bij de weg, ziet Leen op Mapsme. Uiteindelijk, na een dik uur ploeteren lopen we toch vast. We kunnen alleen nog door de rivier. Het ziet nog steeds zo smerig. Omhoog de bergwand op, wordt m  ook niet. Omkeren dus. En dan is het zoals vaker. Terug gaat veel gemakkelijker en sneller.

Weer op piste volgen we nu het pad door de hier droge rivierbedding. Daar komt ons een vrolijke berber op zijn brommertje tegemoet gecrost. Hoera! Het was een prachtig, adembenemend traject. Dat wel, maar wat zijn we blij weer in de bewoonde wereld te zijn.

Nog eenmaal wijken we af van de piste. Dwars over een keienveld komen we bij een bushalte  uit aan de PR105.  Recht tegenover 'de 'Leeuw', weer zo'n bijzonder uitgesleten rotsfenomeen.

We zitten een poosje uit te puffen in het bushokje. We hebben er 4 uur zwaar wandelen opzitten. De bussen zagen we wegrijden toen we op het veld liepen. We besluiten langs de weg te gaan lopen. In ieder geval tot de bebouwing een eindje verderop. Hopelijk is daar een restaurant. Net weer op pad,  komt er een oude peugeot-stationwagon aan. Een groepstaxi. Hij stopt en we kunnen mee. Voorin zit al een man. Wij proppen ons naast een tienermeisje. Dat is mazzelen! Voor MAD 10 brengt ie ons naar Tafraoute, maar eerst rijden we bij het restaurant met de Leeuw het dorpje Ammelne binnen. Daar wachten we 5 minuutjes tot 2 meisjes verschijnen. Zij mogen nog achter ons in de kofferbak op een inmiddels uitgeklapte bank.

In Tafraoute stappen we uit net voor onze groenteman. Het is bijna 2 uur. In het  supertje nog wat yoghurtjes en dan strijken we weer maar neer op het Panoramaterras tegenover het feestterrein. Het van de week opgebouwde podium is weer afgebroken en ook in de leuke tentjes is al een opening gekomen. Ook de ober bevestigt het. Geen feest meer. Helaas! We zijn na 4 uur zwaar wandelen uitgedorst en uitgehongerd. Bij Leen is het zo erg dat hij de bijna lege flessen water opslurpt, die een groep vertrekkende Fransen achterlaten. Ook de bij het eten bestelde grote fles gaat schoon op. Idem wat ons eten betreft. Voor Leen een calzone Panorama met vlees, kip en vis. Voor mij een dinde schotel. Inmiddels is het drie uur. Op de camping lopen we langs Everdien en Thole om afscheid te nemen. Morgen trekken wij verder, zij blijven nog even. Het was leuk elkaar weer te zien en wie weet treffen we elkaar nog ergens.

Het waait deze middag van  de andere kant en er is wat sluierbewolking. De 30plus hitte van de afgelopen dagen is weg. We zijn er niet rauwig om, al is het nu om 5 uur wel erg onstuimig geworden. De harira soepdame heeft deze keer een klantje (MAD 10). Ik heb nog geen honger. Zal morgen ook wel smaken.

Laatste dag keteldal MAD 15, Tafraoute.

        

Vrijdag 6 maart, van Tafraoute naar Douar Tarsouate Amanouze - Tafraout 25 km.

Wat waren we moe en voelden we onze spieren. Vanmorgen sta ik verrassend fit op. Leen minder. Door Tafraout tot de rotonde en rechtsaf de R107 op.

Smal en rafelig. Vrijwel geen verkeer. Op 10 km rechtsaf een naamloze weg op en even verder de scherp keiïge piste op. Na een goeie kilometer parkeren we. We zien al een paar felgekleurde rotsblokken. Er staat een Spaans campertje voor.

          

         

Verder lopen we. Bij mij gaat het lekker. Leen heeft meer last van naweeën. Op de heuvel kijken we neer op verschillende felgekleurde rotspartijen. Weg zijn de mooi vervaagde stenen uit 1984  van de Belgische kunstenaar Verame. Dit lijkt me een beetje overdone. Te fel, te grof. Er zijn er ook meer nu.

       

             

Een partij is nog maar half beschilderd. Één voordeel. De tijd zal de kleuren vanzelf vervagen.

          

Nog 12 km verder over de naamloze weg door prachtig landschap. Een aantal dorpjes, die Mr. Michelin niet het vermelden waard vindt en dan zijn we al in het dorpje van bestemming.

          

         

          

Dit is de middle of nowhere, maar het ziet er leuk uit. Ook de camping is  perfect verzorgd. Ik krijg meteen een rondleiding over het complexje, inclusief restaurantje, chambres d'hôte, leeg zwembadje en winkeltje. Alles is er. Elektriciteit, sani, douches MAD 20 en wasmachine MAD 40.

Vandaag klusjesdag. De wasdame in het keteldal gister gemist, dus flux wordt hier de machine gevuld. Nu we weer eens elektriciteit hebben, sparen we gas uit, kook ik elektrisch in het oventje, roostert Leen een zakje ongezouten pindas en  een nieuwe voorraad gemengde zaden en pitten voor in de yoghurt of salade. De boel kan weer eens flink opgeladen. De wifi werkt ook nog perfect. Helemaal goed hier. We komen de camping niet af.

De harirasoep, o.a. met kikkererwten, linzen en kip, pittig gekruid, smaakt heerlijk.

Terwijl de was opgehangen wordt en snel al weer van de lijn, klinkt langdurig het vrijdaggebed. De belangrijkste weekdag. De moskee links begint rond enen. De moskee rechts een uur later.

Camping La Vallée de Tarsouate  MAD 80, Douar Tarsouate.

       

Zaterdag 7 maart, Wandeling door en rond Tarsaout 4,5 km.

Na een stukje links op de R107 slaan we bij een waterkraan rechtsaf een zandpad op. Bij een stalen windmolentje weer rechts en zo het dorp in.

        

Nauwe steegjes. Een paar kwebbelende vrolijke dames wijzen ons de weg. Even later rent 1 ons achterop en leidt ons druk pratend verder. Heel erg chokran.

            

Nog een paar dames kijken om een hoekje en zwaaien ons na. Ze blijven ons van een afstandje volgen en zwaaien iedere keer, wanneer we opkijken. Wij zijn hier de bezienswaardigheid.

We lopen het dorp uit. Nu is er een Frans sprekende gesluierde dame, die zich afvraagt of we niet verkeerd lopen. Ah, jullie wandelen? Ok, dan is het goed.            

Aan de rand van de berg is het rustig en mooi . We passeren de derde moskee.

            

Voorbij de 4e en een groot particulier terrein met luxe huis en tuinen. Stenen muren met scherpe glaspunten bakenen hier vrij algemeen de eigendommen af.

           

           

Net buiten de bebouwde kom bereiken we de R107 weer. Hierlangs lopen we terug het dorp in. Maken een praatje met een paar belangstellende mannen en  kopen een broodje. Authentiek, gezellig en totaal niet toeristisch hier.

       

De campingchef wil ons graag in zijn restaurantje, maar vandaag is Leen's buik wat aan de rommel, dus helaas.

Het is hier zeer aangenaam, dus wie  weet blijven we nog een dagje en kan het dan.

Camping La Vallée de Tarsouate. Tarsaout.

         

verder naar week 11