Zondag 2 februari 2020, Wandeling door Chefchaouen, Marokko.

We slapen heerlijk. Ook nadat vanaf de verschillende moskees de ochtendoproep heeft geklonken. Chefchaouen is een heilige stad en heeft  er meer dan 10. Marokko heeft de wintertijd afgeschaft, daardoor is het al half 10, voordat de zon vanachter de berg piept. We draaien de camper, zodat we met voorruit en deur naar de zonzijde staan. Dat is fijn 's morgens. We hudderen de ochtend door. Luchten de boel eens lekker en verder de dagelijkse klusjes.

Na de lunch lopen we de berg af én door de poort het stadje in tot de bron Ras-el-Ma. Vooral Marokkaanse dagjesmensen brengen een gezellige zondagse drukte. Het is er ook behoorlijk toeristisch geworden met verkoop van allerlei prullaria en zelfs staan er een struisvogel en een paar pauwen op de brugmuur over de Wadi Laou, waarmee je op de foto kunt. We zien prachtig aangeklede vrouwen uit de Rif. De 2 broers met respectievelijk sinaassap en een kioskje met sigaretten, snoep en zelfgebrande cd's staan er nog steeds. De CDbroer speelt nu D-jay. De muziek schalt over de rivier. Een 3e broer bemant de kiosk. Nadat we allebei van  een groot glas versgeperst sap a MAD 7 hebben genoten, willen we een CD kopen van de zangeres, die net klonk. De hele voorraad wordt 2x doorgespit, maar nét die zangeres is niet te vinden. Uiteindelijk nemen we op zijn aanraden  een 2020 mix-cd mee. Voor 10 MAD, nog geen Euro, kunnen we ons daar geen buil aan vallen We hebben m inmiddels beluisterd, niet onaardig, maar wij willen die zangeres (klinkt als Gereif)!

           

          

              

 

          

             

               

Ook in de straatjes is het gezellig. Er lijken nog meer winkeltjes gekomen. De Maroc Telecomwinkel om een simkaartje aan te schaffen was dicht. We zijn dan helemaal aan t eind van t stadje  beneden beland.

             

Een heftige klim terug tot de camping. Behoorlijk puffen, want t is 25 plus vandaag en de zon is fel.

Camping Azilan, Chefchaouen.

          

Maandag 3 februari. Chefchaouen. Was, Maroc Telecom en Soek.

Om 9 uur loop ik met de wasdame mee. Helemaal achteraan de camping in een gebouw zit de wasruimte verstopt. Er staat een wasmachine zoals wij bijna 50 jaar geleden in ons 1e huisje zonder waterleiding hadden. Ik mag de was erin doen en dan gaat met de slang het koude water erbij. Dat draait een half uur. Water eruit. Alles overhevelen naar de centrifuge ernaast en zo vaak je wilt spoelen en centrifugeren. Dit alles verzorgd door de dame. Na een uurtje brengt ze de schone was bij de camper. Dit alles voor MAD 30. Bij het bedankje krijg ik een abrazo toe. Zodra de was aan de lijn hangt vertrekken wij via een steil pad met lange treden naar de stad. We voelen onze kuiten.

Zigzag naar Maroc Telecom naast het postkantoor. Het duurt even voor alles geregeld is. 2 supervriendelijke dames helpen. MAD 20 voor de Simcard en MAD 300 tegoed voor 3 maanden, Ondertussen schrijf ik vast dit stukje.

        

           

          

Daarna kopen we op een kleine soek achter het postkantoor  groente bij een oude dame. Ze heeft moeite met optellen en roept assistentie in. Voor een habbekrats bloemkool, knolletjes en een courgette. Adios amigoes, zegt ze, maar fotograferen mag niet. Misschien wat verder weg, toch gelukt.

De grote soek, waar we de vorige keer steeds van eigen teelt kochten  missen we helaas. Zin om nog helemaal terug te lopen hebben we niet, dus kopen we in een klein zaakje een heleboel fruit. Wat duurder, maar ook leuk. Deze man heeft een rekenmachientje.

Bepakt en bezakt lopen we tot de bron. Het is er een stuk rustiger dan gisteren. Vandaag wordt er  ook gewassen bij de overhuifde bakken. Sapjesbroer en kioskje/CDbroer kunnen het weer met zijn 2en af. We worden door beiden  als oude bekenden begroet. Terwijl we genieten van de handgeperste (geen elektriciteit vandaag) zjuutjes, haalt CDbroer zijn hele kiosk nogmaals  overhoop om de gewenste zangeres te vinden en laat en passant klassieke berbermuziek horen en iets moderner. We kiezen nog 2 cd'tjes uit met moderne Arabica.  Voorlopig hebben we genoeg om te luisteren.

       

         

           

           

Bij de poort proberen we 2x een lunch te scoren, maar deze leuke terrassen hebben  alleen ontbijt en koffie/thee. We moeten terug naar het grote plein. Dat doen we niet. Buiten de poort, puf puf, superheftig  omhoog in de brandende hitte tot de stadsmuur en dan heerlijk in de schaduw tot de volgende poort, niet ver van de camping.

              

Daar kunnen we uitpuffen. Het is heet vandaag.

Camping Azilan, Chefchaouen.

          

Dinsdag 4 februari, van Chefchaouen naar Kalah Iris, west van Al Hoceima 200 km, inclusief verdwalen.

Het was een heerlijk verblijf op camping Azilan. Ook Chefchaouen was weer mooi en gezellig. Over de doorgaande weg tranquil door het centrum langs de Medina.

Er buiten vervolgen we de N2 linksaf richting Al Hoceima. Wat een landschappelijk prachtige route aan de noordzijde van het Rifgebergte. De mensen uitermate vriendelijk. Uitbundig zwaaien, brede lach met brokkeltanden. De weg is redelijk tot goed. We doorkruisen  verscheidene dorpen en bedwingen enkele bergpassen, dus snel gaat het niet. De barrières de neige (slagbomen, die de weg  bij sneeuwval afsluiten) staan  allemaal omhoog. We boffen echt met het zonnige weer, want ook met regen, rijd je liever niet hier.

          

            

           

        

Op de grens van de provincies Chefchaouen en Al Hoceima (denk ik) staat een bord: excuus voor het slechte wegdek. Nou dat is niet voor niets. Regelmatig grote gaten en/of diepe sporen in het wegdek. Het landschap is hier ook wat ruiger en we zien wat sneeuwresten tegen de berghelling. Eindelijk bereiken we het stadje Ketama. Hier staat weer een bord. Nu met opschrift: Bedankt voor uw begrip.

           

          

Daarna is het wegdek inderdaad in betere staat. Echter na 12 km wil Tomesita de afslag naar El-Jebha. Te vroeg, volgens mij. Dan moet er een doorsteek volgen die niet op de kaart staat. De asfaltweg is smal gerafeld, maar met brede grintbermen. Zo kronkelen we omhoog. Ook hier zwaaiende mensen  en joelende kinderen. School is net uit. Dan 3 lefgozertjes, die midden op de weg blijven staan om ons tot stoppen te dwingen. Ze eisen  wat. Wij rijden door en horen een kei tegen de achterwand klappen. Leen bovenop de rem en stapt uit. De boys weten niet hoe hard ze weg moeten rennen. Tegelijkertijd komt er een oudere man vanaf de helling scheldend  naar de jongens gerend. Hij gooit ze ook met keien na. Goed bedoeld, maar of dat nou het goede voorbeeld is? Afijn, wij krijgen een brede zwaai van m  en rijden verder.

             

              

           

Afslag naar rechts.  Daar is de naamloze weg. Kilometers op en neer over nog smaller geasfalteerd, hevig dalend. We rijden wel in een fantastisch Arizona-achtig landschap. Cactussen en agaves in terra colorada. Mensen met koeien, geiten of schapen. Een enkele auto. Op ezeltjes. Boeren zijn bezig het land te bewerken met een door muilezels voortgetrokken ploeg aan een lange houten steel. Bijzonder.

            

             

           

Uiteindelijk komen we op een brede asfaltweg. Zoeven we net lekker, doet Tomesita het weer. Ze stuurt ons een binnendoor op. Leen blijft de (eigen)wijsdame vertrouwen. Dit is  onverharde piste. Begint redelijk, maar weldra steeds bonkiger  8 km lang zelfs. We komen niet uit op een asfaltweg, maar eindigen doodlopend aan zee. Even ervoor was een zijweg, onverhard en steil de berg over. Nog slechts 7 km naar de camping. Nou, nu is het uit!

           

We doen dit niet en hobbelen de 8 km weer terug. Daar zoeken we via Google Maps. Over verharde weg is het 26 km tot de camping! Het is niet anders. Die verdwijnen  vanzelf onder Libby's bandjes. Dit hele verhaal had een stuk korter gekund. Tja. Soms gaat dat zo.  

We rijden recht op de kust af én in de zeemist bereiken we de camping met idyllisch uitzicht. Maar nu ff niet. Volgens Rachid, de campingeigenaar blijft het nog 3 dagen zo. Het valt mee. Af en toe lukt het de zon zelfs wazig door te breken. We staan samen met een Duits en Frans koppel op een klif boven zee. Het is hier zeer rustig. Helpt om weer volkomen Zen te worden ;-) Morgen zien we verder.

          

          

Camping Amis de Cala Iris, MAD 120 (goedkoper na 1 nacht), Kalah Iris, 50 km west  van Al Hoceima

             

Woensdag 5 februari. Van Kalah Iris naar (10 km voor) Taza, 200 km.

Vannacht is de mist opgetrokken, maar het blijft grijs, hier boven zee. Jammer! Niet een dagje actieve rust met wandelen, maar rijden. Fijn is wel dat we uitzicht hebben bij het ontbijt. De vissersbootjes  komen de haven binnenvaren.

Terug naar de N16. De 1e politiecontrole voorbij. We worden vriendelijk doorgewuifd. Bij ieder dorp zowat is er zo'n controle. De zon breekt steeds regelmatiger, ietwat wazig, door. De abnormale hitte is naar het noorden vertrokken en zorgt in Frankrijk en verder voor botsingen met de kou. Hier wordt t een 17°, wat normaler voor de tijd van het jaar. Tomesita wil weer binnendoor over wegen die niet op onze kaart staan. We negeren haar en volgen de N16 tot we voor Al Hoceima weer op de N2 terechtkomen.

            

        

Onderlangs Hoceima tot ruim voorbij de airport en Imzouren. We rijden gezapig dubbelbaans door stedelijk gebied.

          

           

           

De N2 blijft dubbelbaans tot we bij Kassita de R505 opdraaien. Om het spannend te houden toch enkelbaans slalom de hoge pas over. Geweldig!!

      

        

         

Om  Taza  te bereiken moeten we de oostelijke Rif over. Ook de R505 blijkt van kronkelige gele route geëvolueerd tot splinternieuwe (er wordt nog gewerkt) dubbelbaans. Evengoed veel bochten omhoog/omlaag,  maar meer vloeiend. Aangezien er nauwelijks verkeer rijdt kunnen de bochten ruim genomen. Ook opvallend is dat er weinig mensen lopen, zitten, fietsen enz.

          

          

Toch blijft er genoeg te zien. Indrukwekkende natuur. Hier en daar straatverkoop. Allemaal met hetzelfde assortiment. Pinda's, amandelen, olie enz. Af en toe een dorp. De Oueds (droge) rivierbeddingen talrijk.

           

          

10 km voor Taza bereiken we ons (hopelijke) doel. Een café restaurant met ruime parking, rechts van de R505. P4night geeft deze plaats aan als s nachts rustig én heerlijke grillgerechten.  2x voluit si! Youssef, de kok, spreekt vloeiend Spaans. De broer wat Frans.  We kunnen overnachten en eten. Top! We mogen kiezen. Het schaduwterras aan de weg (best fris op de wind) of een plekje zoeken in de olijvengaard achter.

          

Dat laatste doen we. Daar zitten we heerlijk met rondom ons een schaap met haar lam en een paar kalfjes aan een touw. De hier en daar neergesmeten volle poepluiers hebben we buiten zicht gelaten ;-)

Broer  ober rent zich de benen vanonder zijn lijf voor ons. Eerst het tafeltje met stoelen plaatsen. Dan water en brood. Een schaaltje met tomaten-uisalade naturel, een paprika-tomaat-koriander-olieprutje en een schaaltje olijven per persoon. Dippen en smullen maar. Dit is al een maaltijd op zich. Daarna worden van die overheerlijke versgebakken frietjes en gegrilde pavo (kalkoen), gebracht. Yum yum zeg, wat lekker! Tot slot ook nog een appeltje voor ieder.

          

We kunnen het bij lange na niet op, dus halen we wat bakjes uit de camper en hevelen e.e.a. over. Onder het gezellig gekeuvel van 4 mannen, die naast ons onder de met riet overdekte P zitten te snoepen,  buiken we uit. De kosten voor deze overdadige maaltijd, samen MAD 105, net geen € 10. Na het gedwaal van gister was dit een smooth relaxte rit. De hele route  goed, vaak splinternieuw wegdek.

P4night Café Restaurant Navarra, 10 km voor Taza.

       

Donderdag 6 februari, van Taza via Bab Boudir naar Sefrou 170 km.

Gisteravond kwam eigenaar Youssef aan de deur kloppen. Hij had een fotokopie van ons paspoort en entreestempel/nummer nodig voor registratie aan de politie. Modern met telefoonfoto. Muchas gracias. Buenos  noches. Het terrein flink verlicht en bewaakt en vanaf een uur of 8 ook erg rustig. Heerlijk geslapen dus. Prima stopover.

Taza is druk. Het is er  souk. Parkeren bij de Marjane blijkt ondergronds en de straat is vol.

           

          

We rijden de stad uit. Brokkelasfalt. Buiten de bebouwing is de R507 een stuk beter. Een  pas brengt ons pittig omhoog en omlaag. Het Nationaal Park Tazekka in. Prachtig landschap. Rechtsaf langs de Grotte Friouato. We rijden er voorbij. We zijn niet meer zo van de grotten. We weten niet of bezoek al mogelijk is, na renovatie.

        

          

          

          

          

Na 12 km wauwlandschap bereiken we het plaatsje Bab  Boudir. Hier mag overnacht op of bij het voetbalveld. Er staat een soldaat op de rotonde, die ons vriendelijk groet. Verder totale rust. Het is pas kwart over 10. We besluiten niet te blijven. Een wandeling op eigen houtje zonder verdere info (gesloten) lijkt ons niet zo verstandig. Een meneer klopt op de camper. Hij wil ons registreren. Hoeft niet meneer. We zijn zo weer weg.

         

        

Kronkelen door groen, meer open landschap.  Daarna kms door  kale rotsvlakte Het oogt  arm. We zien hier en daar herders met schapen, een paar  koeien of wat  geiten. Een smalle weg, bijna geen verkeer. Op t gemakje goed te doen.

         

         

            

45 km verder bij Ighzrane rechtsaf en omhoog door Ribat-el-Kheir. Dit is de R504.

            

       

Via El Menzel en door een indrukwekkende canyon bereiken we Sefrou.

      

          

Alle stadjes zijn drukke pleisterplaatsen, maar Sefrou spant vandaag de kroon. We moeten er dwars doorheen om onze ingetoetste P4night bij watervallen te bereiken.

          

          

        

Dat gaat prima tot vlakbij. We negeren op bevel van Toma een rechtsaf bordje naar de cascades. Zelfs wanneer de asfaltweg stopt rijden deze oenen nog verder. Nog 300 m omlaag. Daar horen we beneden ons water stromen, maar is de harde zandweg ook smal met diepe geulen geworden. Bibberdebibber! Het lukt net op een verbredinkje te draaien. Weliswaar met een paar keer steken en vast zitten in de geul. Nog een keer achteruit en daar gromt ons  Libby, op de staart getrapt door Leen, de berg terug op. Pffft! 500 m verder volgen we wel het tussen de klimop verstopte bordje. Ook een smal weggetje, een tegenligger duikt zowat de berm in, maar verzekert ons dat we goed zitten. Inderdaad. Een toegangshek wordt voor ons opzijgezet, een kaartje afgescheurd a MAD 7 (65 ct). Voor dit reuzenbedrag mogen we overnachten.  Hèhè.  We staan! Eerst maar lunchen. De politie rijdt langs en groet vriendelijk. We voelen ons senang hier.

           

         

       

Daarna wandelen we de paar honderd meter tot de cascades, die gestaag  naar beneden storten. Even terug naar de camper, een thoffietje en dan naar de Medina wandelen. Ook maar een kwartiertje lopen.

Nauwelijks binnen stopt er een politiebusje bij ons. Een vrolijke begroeting van een drukke agent. Hij heeft echter de boodschap dat we hier niet mogen blijven. Heel gevaarlijk vannacht. Dan komen de profiteurs en voleurs (dieven). De gardien woont vlakbij de OP,  maar nee, we moeten weg, want de commissaris (1e auto) had ons zien staan en hen gebeld. Bevel van hogerhand!

We moeten naar de camping. Die is toch gesloten, zeggen wij. Nee  echt niet. De police zal ons voorrijden. Vlug alle afwas  in het aanrecht geflikkerd. On y va! Achter het busje aan eindigen we op een verlaten camping. Er loopt een ezeltje te grazen en er komen een paar halfwas pups aangedrenteld. Trots zegt Monsieur Police: Dit is onze provinciale camping en hier hoor je te staan. Hij loopt mee naar een soort sloophokje met erachter compleet verdwenen sanitair, slechts de muren staan er nog. Op zijn  roepen komt niemand. Plus tard vast wel. Hij laat ons achter.  We bedanken de police met een doosje Franse amandelbonbons (van de Colombianen).

Even later een man. Het 1e wat ie zegt: Welkom, maar we zijn eigenlijk gesloten. Want er is geen sanitair en ook de elektriciteit bij de plaatsen ligt open. Het panorama op de stad en rust kan hij ons wel bieden en via  een snoer uit dat hokje ook nog elektriciteit. Een poosje later rijdt hij weg. Benieuwd hoe bewaakt we vannacht zijn. Nou dat valt mee. De gardien familie woont er blijkbaar. Een vrouw hoedt schapen.

        

Geen wandeling naar de Medina meer. We nemen onze rust. Het was weer een veelbewogen dag.

Camping Provinciale MAD 50, Sefrou. Sani gesloopt. Prachtig uitzicht. N 33.82018, W 4.84297.

            

Vrijdag 7 februari, van Sefrou naar Azrou. 80 km

Superrustig op de camping. De familie slaapt in het huisje naast ons. De familie Hond ligt rond de camper. Af en toe hoor je ze. Gelukkig geen doordringend geblaf. De kindertjes vertrekken 1 voor 1 naar school.

Wij bollen de berg af tot de R503 en zo rustig de stad uit. Rotsig land: Le Massif du Kandar. Naaldbomen (ceders?) tegen de hellingen. Op de open stukken wat akkerbouw. We zien de typische langwerpige 'broden', waaronder,  tussen stenen en stro en weer stenen, de uien opgeslagen liggen. Verder ook veel fruitteelt. De bomen worden gesnoeid. Ik kan nog niet zien, wat t is.

          

Na 23 km nemen we een binnendoor richting Ifrane. Eerst smal rafelig wegdek.  Bij de splitsing nemen we de beste route. Dat pakt goed uit. Prima asfalt verder.

          

           

            

Thoffie bij een droog stuwmeer. We blijken al vlakbij de N8. Meteen komt een camper ons voorbij. Dit is route Fes-Marakesh. De afgelopen dagen reden we volledig toeristloos.

Ifrane ziet er uit als een Franse Garnizoensstad. Nu Marokkaans Militair.

          

 

Het vliegveld van Azrou voorbij een stop bij zo'n overvol winkeltje. Leen verovert  er de  2 laatste miniyoghurtjes naturel. Even later draaien we het megalomane camping/verlaten hotelcomplex op. Hier hebben we de 1e reis ook overnacht.

        

T is half 12. Bijna rustdag! Leen loopt naar beneden en vlakbij een paar winkeltjes, waar hij fruit, groente en pinda's vindt.

Er staat een fris windje boven op het terras, waar we staan. Met een vestje aan toch lekker. Rond 1en beginnen de imams van verschillende kanten door elkaar hun vrijdags sermoen te zingzeggen. Couleur locale.

Camping Emeritas MAD 75. Azrou.

          

Zaterdag 8 februari, van Azrou via Ain-Leuh naar Ouaoumana, 180 km.

Heel koud, tegen t vriespunt op de campingberg (1200 m). T kacheltje moet aan. De baas komt langs met een gratis baguette. Wat een dierenboel loopt hier rond.

             

Door Azrou tot de afslag naar Ain-Leuh.

          

          

Dat is een bijzonder dorp. Nieuwe muren met grote bogen.

          

Het Parc Nacional de Khénifra binnen. Zwaaiende mensen.

         

Door een cederbos. Sneeuwresten. In de zon veel honden. Nee, het zijn apen! Ze zijn schuw. Moeilijk fotograferen tegen de zon in.

Uit het bos. Armoedige gedoetjes. Straatverkoop. Brood komt vanonder de doek. Sorry hebben we al. Maar ze heeft ook eitjes en melk of karnemelk? En boter. We kopen een fles (karne)melk.

       

Wat apart landschap hier.

         

        

De afslag naar de bronnen. Zigzag naar beneden en de brug van de rivier over. Hadden we de coördinaten niet gehad, waren we daar al omgedraaid, denk ik. Nu over erg slecht wegdek, toeristisch verder door het dorp en tot de P. Met een heleboel 'helpers' en 'gidsen'. Wij lopen zelf. Kraampjes met thee, brood (de oventjes roken) en zelfgeperste pindakaas. De bewoners proberen allemaal een graantje mee te pikken van het voornamelijk Marokkaans toerisme. In de hutjes over de stroom worden nog tapijten gelegd. Het is pas 10 uur.

          

            

         

Bijna bij de waterval wordt MAD 3 voor de passage van  een provisorisch  bruggetje naar de rotsen in de stroom gevraagd. Creatief van de jongeman. Hij moet er zelf om lachen. Leen klimt zover hij kan tot de waterval. De bron is nog wat hoger. Ik pas halverwege. Via de overzijde kunnen we terug. Niet toeristisch met moeilijke afdaling. We betalen de gevraagde MAD 10 aan de 'parkwacht'. Niet zeuren verder.

            

We kunnen vanaf hier doorrijden, maar dat zou erg slecht wegdek zijn. NKC adviseert daarom terug tot het kruispunt en dan linksaf. Dus hobbelen we dezelfde route door het dorp terug.

We komen een paar met kinderen overbeladen busjes tegen. Op weg naar huis vanuit school.

Verder eerst nog druk met toerennende kinderen, zodra voor hen de camper in beeld komt. Stylo, bonbon? Kushandjes en dan bedelhandje. Jammer toch. Volkomen uit de hand gelopen dit gebruik. Leuker zijn de gewoon zwaaiende en de overal knikkerende kinderen. Later wordt het rustiger. Wat een landschap!

Bijna geen autoverkeer op de weg, maar lopend of met ander vervoer volop.

         

        

Na een hele poos komen we een aantal kms voor Khénifra weer op de N8 uit. We rijden de uitgezochte OP bij Hotel Complexe Titrite voorbij, omdat we  in de stad de Carrefour willen bezoeken. We missen onze ontbijtyoghurt. Na veel zoeken kopen we 2 trays ongezoete yoghurtjes en nog wat kazen.

           

We eten een stuk van de gekregen baguette (blijkt zoet te zijn). We gaan niet meer terug door de stad. 50 km verderop ontdekken we nog een OP aan de N8. Daar gaan we voor.

           

Achter een vrachtauto sukkelen we  een bergpasje over. Zo zien we rechts een benzinepomp en links het restaurant. Het ziet er wat verwaarloosd uit. Er wordt verbouwd. De parking is voor de helft vers bestraat. Mannen zijn er mee bezig. Een dame wenkt ons verder en begroet in het Nederlands en verder met Engels. Zij is Fatima. Welkom. Wc, water, electra mogelijk en eten ook. Prima. We staan. Nu nog wat lawaaierig naast de N8, vannacht vast veel rustiger.

          

          

Fatima bereidt een heerlijke maaltijd voor ons en bezorgt in de camper. Wat een verwennerij weer.

OP restaurant TigminFatima aan N8, voorbij  Ouaoumana,  MAD 25.

           

verder naar week 7