Zondag 27 oktober 2019, fietstochtje tot de 1e uitkijkpunten boven de Plitvička Watervallen, Kroatië.

Volgens de Meteo wordt  ons nog een laatste nazomerse dag gegund. Inmiddels weten we dat het dit weekend zo uitverkocht druk is om het NP te bezoeken, omdat vanwege het zoveeljarig bestaan de toegangsprijs 'slechts' 40  ipv 80 Kuna (€ 5 ipv 10) is.

De wintertijd houdt mij wat langer op bed, terwijl Leen de gaskachel aandoet. Helaas. Even een oplichtend geel en dan niks. Na het ontbijt is hij een uurtje vergeefs  bezig alles na te lopen. Hij repareert eea.

Het vermaledijde ding doet gewoon niks meer. Dat wordt rillen op de terugweg en vroeg naar bed. De TV heeft het vorige week ook al begeven, maar daar kunnen we zonder.

Na een gezellig kletspraatjes met onze achtergebleven buren (Nl en GB) fietsen we weg. Hooguit een halve km over de drukke weg en dan rustig kronkelend omhoog. Nog een flinke klim.

            

           

Bij de Vieuwpoints wemelt het van de meertalige borden dat je alleen met ticket het park in mag. Hier hadden we niet op gerekend. We dachten boven het park te zijn en nog verder te kunnen fietsen. Willen ook niet clandestien binnen. Zo lopen we te voet naar de 1e Vieuwpoints en nemen de gewenste foto's van buitenaf. Het is echt indrukwekkend, maar ook krijgen we de kriebels van het slingerende lint bezoekers beneden ons.

             

          

Net voor het park voert een pad een stukje omlaag en ook daar hebben we mooi zicht.

     

Inmiddels zijn ook de Engelsen op hun e-tandem gearriveerd. Zij weten te vertellen dat je echt niet verder het park in moet. De boetes zijn hoog.

We draaien om, dalen en nemen halverwege een zijroute. We hebben van de camping een mooi kaartje met fietsroutes. Wanneer het onverhard wordt draaien we om. We vinden het welletjes voor een rustdag. Nog even inkopen doen bij de super en dan is hef tijd voor een late lunch en relaxmiddag.

          

           

     

 

Autocamp Medjev Bear € 18,75 (all in), Rakovica, Kroatië.

           

Maandag 28 oktober, van Rakovica Kroatië) naar Podgrad (Slovenië).

De zomertijd zit nog in het systeem. Na afscheid van de buurtjes rijden we al om 8 uur. Het is nog erg rustig op de weg, maar bij de Park- entree is alweer genoeg reuring. Erg benieuwd hoe het de buren vergaat vandaag. We rijden boven het meer met een paar keer een glimp van een watervalletje. Leen ziet ze. Ik zit nog te suffen.

Het blijft superrustig op de weg. Ook na de afslag richting kust. Onder het park langs. Veel campings en pensions. Fiets en wandeltoerisme hier.

         

Herfstkleuren alom. Zon, afgewisseld met mist. Op de hogere gedeelten rijp op het gras. De buitenspiegels beslaan door een temperatuurdip. 

          

Otočac is dan een ineens een druk centrumstadje. Er is zelfs een Lidl. Al lang niet gezien en toch rijden we er voorbij ;-)

         

Na  Melnice de laatste pas. Een fort boven en dan.... zicht op de Adriatische Zee met voor de kust het eiland Krk.

           

Een lange afdaling door dennenbos en een nauwe kloof tussen steil oprijzende rotshellingen. 700 m dalen, da's mooi, maar  best heftig.

          

          

Senj  is een gezellig vestingstadje aan zee.  

De kustweg noord rijdt erg rustig  in dit seizoen. Nevel boven zee. Van 5 naar 18°. Wat lekker!

        

            

In Novi Vinodolski  Lidlen we dan wel. Tussen kerk en haventje. Leuk dorp.

          

Ruim voor de uitgestrekte stad Reijka dirigeert Tomesita ons de snelweg op. Tolvrij er omheen en weer noord tot bijna aan de grens. De laatste kilometers in Kroatië doen wat Italiaans aan. Niet alleen door de opschriften, maar ook qua bebouwing en tuinen.

       

           

De grens met Slovenië stelt weinig voor. Even de paspoorten inzien. 2 vragende vingers op. Jazeker, 2 personen. Op onze blauwe ogen: doorrijden maar! Meteen groen. Dat is voor ons altijd weer de overheersende kleur hier.

         

Nog 10 km over de 7 en daar is onze CP al. Een echte Stellplatz en prima rustige stek achter het pension. Langzamerhand komen er meer wolken voor de zon. Vannacht komt er echt regen.

         

Camper Stellplatz Patrik € 12,50, Hrušica, Podgrad, Slovenië.

            

Dinsdag 29 oktober, van Podgrad (Slovenië) naar Treviso (Italië).

Grijs, 12°. Niet koud vannacht en slechts paar druppels regen. 20 km tot de grens. Onderweg tanken. In Italië is diesel minstens 20 ct/ltr duurder. Er zit  7% bio-diesel in. Het 1 heeft niets met het ander te maken.

Slovenië - Italië, een Eurogrens zonder douane. De snelweg voert ons hoog boven Trieste. Inmiddels regent het. Vandaag is het echt herfst. Niet alleen door de kleurenpracht van de natuur, maar ook qua temperatuur (14°) en het weer. De dikke sokken en thermohemdje, vanmorgen voor t eerst aangetrokken, komen van pas.

         

Van Moncalfone, het 1e Italiaanse dorp dat we op de SS14 doorkruisen tot Portogruaro hobbelen we zowat van het ene dorp in het andere.

         

          

De SR53 voert ons door de regio Veneto naar Treviso, onze bestemming voor vandaag. Heel veel druivengaarden hier en ook mooie wijnboerderijen.  Ik mag thuis graag een witte Veneto drinken. Hier zien we ook veel prosecco reclames. Dicht bij de Sloveense grens zagen we zelfs de afslag naar het plaatsje Prosecco/Prosek (2-talig tot voorbij Trieste).

      

          

De CP van Treviso is zo'n echt Italiaanse gemeentelijke. Een afgescheiden deel op een mixP met sani. Zeer ongezellig, maar wel praktisch. Volgens CC met elektriciteit, maar dat is een fabeltje.

          

           

Leen moet meteen weer aan de bak. Nadat eerst de televisie uitviel, daarna de gaskachel het begaf, viel vanmorgen de aan het begin van de reis nieuw geïnstalleerde waterpomp uit. Onder het rijden begon Tomesita ook weer kuren te vertonen. Wat is dat? Het lijkt wel of ene Murphy m/v/o ons zeer graag versneld thuis wil hebben. Gelukkig grossieren we nog in kleinere pompjes. We hebben weer water, zij het in een slap straaltje ;-)

Daarna kan ook  Leen lunchen. We hopen dat het straks droog wordt, zo niet komen de pluutjes uit de kast. We kunnen zo het historisch centrum inwandelen en dat gaan we doen ook. Een prachtige Venetiaanse stad is het, maar zonder dat het overspoeld wordt door toeristen of letterlijk wegzakt in zee.

        

             

         

Helaas komt Leen zowat niet vooruit. Een oude kwaal speelt op, zijn achillespees. Terwijl hij een koffietje neemt, dwaal ik met open mond van bewondering  door de stad.  Graag hadden we allebei er wat meer van gezien. We tellen echter onze zegeningen. Het was de hele tijd droog en echt koud is het ook niet.

              

 

        

            

             

            

            

Area Sosta Communale Treviso, Veneto.

         

Woensdag 30 oktober, van Treviso-Veneto naar Peschiera Del Garda- Adige.

Het kost ons dik 3 kwartier voor we ons ontworsteld hebben aan de loeidrukke ochtendspits in Treviso. Ook verder op de SR53 blijft het rustig aan door de vele dorpen.

         

           

         

De stad Vicenza gaat stapvoets, maar verder eigenlijk vrij soepel. Het valt ons weer op hoe gestructureerd het verkeer in Noord Italië is geworden.

        

Het blijft bebouwd, één en al bedrijven, met veel verkeer tot de stad Verona.

        

Daar blijkt de Tangenziale, parallel aan de snelweg, ons supergestroomlijnd en rond de uitgestrekte  stad te voeren. We zien niks van het mooie  Verona, maar gelukkig waren we er al een paar maal eerder.

Niet veel verder rijden we door Castelnova de Verona. De woonplaats van onze Italiaanse campervrienden Renzo en Renate.

Zij zijn de reden, dat we weer op de CP van Peschiera Del Garda aanmonsteren. Helaas weten we inmiddels, dat ze net gisteren voor 10 dagen naar Trento zijn vertrokken om hun kinderen te bezoeken. Heel erg jammer vinden we alle 4. We zijn de laatste keer zo door hen rondgereden en verwend, dat we hen graag mee uit eten hadden genomen.

Hèhè we staan. De klok slaat 12. Bijkomen van de toch weer inspannende rit en dan naar het Garda Meer.

Ook in de herfst is er reuring in het aantrekkelijke vestingstadje. Niet overvol bevalt het ons ook nu. We dwalen er rond op de ons bekende plaatsen. Aan het meer, langs het kanaal en over de vestingwerken. De Piazza met kazernes en kerk. Leen loopt heel voorzichtig. Er speelt nu ook nog een rugspier op. Tja...hphd-tjes. Pijntje hier, pijntje daar. Heel vervelend maar gelukkig niet ernstig.

          

     

          

          

         

15° en bewolkt.

Area Camper Peschiera € 18, Peschiera del Garda, Adige.

          

Donderdag 31 oktober. Van Peschiera del Garda - Adige naar Acqui Terme - Piemonte.

Gisteravond tot heel laat liep de CP vol. Het blijkt een lang weekend (Allerzielen heiligen).

Wij vroeg naar bed en vroeg op. We willen weer een km of 200. We rammelen weg van het Gardameer de Povlakte in.

             

In Pontevico boven Cremona komen we een Aldi tegen. Rustig struinen tussen heel veel Italiaanse bio en ander heerlijks. Bovenlangs Cremona en de lange brug over de Po.

         

          

30 km verder zuid Piacenza langs. Niet het mooiste landschap. Wel bezienswaardige dorpen met mooie kerk bijv. Castel  S. Giovanni.

           

          

Het wordt glooiend. Ook ineens weer vol bebouwd met druk verkeer. We zijn toe aan thoffie! Dat lukt pas op het eind van een Euro Spin parking. Hèhè, ff pauze.

         

Voghera voorbij is het steeds nevelige en grijzer geworden. Het begint te miezeren. We hebben voorbij Alessandria een leuke CP gevonden bij een vestingstadje. Te bereiken over een smal weggetje. Waarschijnlijk hoog gelegen. Dat wordt niks met dit weer. Morgen regent het. We wijzigen de bestemming. Kiezen de route naar de kust en vinden halverwege een CP met elektra. Mooie omgeving hier.

          

            

           

            

Half 2 en slechts 11°, dan is het elektrisch kacheltje wel een voorwaarde. De naam van het stadje zegt het al. Heilzame bronnen hier. We zijn hier al eerder  geweest of in ieder geval doorgereden, maar dat was nog met de caravan, denk ik. Blij dat we staan.  Bij  95% van de bereden wegen vandaag,  was de kwaliteit uitermate slecht. Één en al gaten en bobbels, dan gaat 250 km rammelen  je niet in de koude kleren zitten.

Acqui Terme blijkt het bekijken waard. Voor de brug nog een stuk Romeins aquaduct. Eroverheen door een groene laan zo het centrum in. Ook hier alles in het teken van de warme, super gezonde bronnen. Op het Piazza Bollente stroomt het 73° heet al stomend uit de bron. Ik voel en proef. Zout!

        

              

       

         

Area Communale  € 8, Acqui Terme, Piemonte.

           

Vrijdag 1 november, van Acqui Terme, Piemonte naar Diano Marina, Liguria

We rijden alternatief naar de kust. De bochtige maar scenic SS334. We stijgen met een snelstromende riviertje mee. Kleine dorpjes tussen het groen. Het is 10 °.

          

         

Sassello doorkruisen we. Af en toe is het nauw. Inmiddels zijn we in Piemonte. Nog een stukje stijgen. De bewolking wordt steeds lichter.

           

       

Na de top ineens de zon. Met vele serpentinas dalen we. De temperatuur stijgt.

        

Wauw wauw aan de kust. De SS1 op. Door Savona heen.

         

Echt adembenemend mooi deze kustweg langs de Italiaanse Riviera. We reden m eerder, maar het is weer als nieuw.  We doen 2 uur over 60 km. Dit wil je niet missen door de tolweg te nemen!

          

Het ene stadje volgt op het andere. Oa Finale en Pietra  Ligure. In Loano is het super druk. Marktdag!

          

Verder door Albenga (op de camping ooit), Alassio en meer.

        

Extra bekend Cervo, het hooggelegen stadje. In deze regio hebben we heel wat stapjes en trapjes liggen.

         

We zijn er bijna. Zigzag door Diano Marina. Niet naar de gelijknamige camping deze keer, maar naar Camping Oasi, er net achter. Het is 21°. Na een superzonnige ochtend komt er steeds meer bewolking. Morgen regent het. Jammer, geen rustdag dan, maar rijden. Voor 1 nacht zonder elektra worden we op het palmenveld voor de camping gezet. Prima voor ons. Volgens de commentaren op CC is het een beetje vervallen boel  tussen de vaste campers. Leen ziet echter dat e.e.a. keurig gescheiden is.

         

Ook zonder zon blijft de temperatuur op een aangename 19°. Het is maar een kippeneindje tot de boulevard. Met de Italianen  mee flaneren we er. Dat wil zeggen. Leen heel rustig aan en ik lekker doorstappen. Bij de pier ontmoeten we elkaar weer.

           

           

        

          

Door de gezellige winkelstraten terug. Ja Diano Marina blijft een fijn stadje voor ons. Je kunt in de omgeving  ook nog fantastisch wandelen,  fietsen en niet te vergeten heerlijk eten!

          

          

Camping Oasi € 15, Diano Marina, Liguria.

         

Zaterdag 2 november, van Diano Marino Italië naar Lus-la-Croix-Haute (Drôme) Frankrijk.

Gestage motregen. Diano Marina uit meteen omhoog de Capo Bertha op. Boven bij het wielermonument juichten we de Raborenners in de Milaan-San Remo toe.

Een laatste blik op de grijze Mediterrannea. Door de buitenwijken van Imperia kronkelen we tot de tolweg. Jaja! Vanaf nu reizen we iets minder en mag Libby huiswaarts koersen.

T is ff wennen. 80 km lijkt al heel hard te gaan. Bovenlangs San Remo (Madammen in bontjassen en zonnebrillen, zich koesterend in de zon). Ventimiglia, de prachtige subtropische tuinen.

        

Hier ook het Italiaanse tolhokje. € 10,60. Arriverderci, zegt de toldame. Dat hopen wij ook.

Frankrijk. Wauw mooi zicht op Menton. Hier bezochten we het citroenfestival. Dat alles met Renzo en Renate tijdens de maand verblijf op camping Diano Marina.

 

Franse tol. € 3,80 tot Cannes. We worden we opzij gedirigeerd door de militaire politie. Binnenkijken. Bonne route. Hé even zon! Monte Carlo,  Monaco en Nice. We zijn er in een zucht voorbij. Bij de afslag groen Digne- Grenoble nog weer dokken. € 2,10.

          

Noord langs de Var. Meteen eraf. Tanken en een paar boodschapjes bij de Intermarché.

            

Spectaculair. Route Train Jaune naar Digne. Ook dat deden we een aantal jaren geleden. T is genieten. De lucht felblauw tussen de witte wolken.

         

In Puget-Théniers staat een stoomtreintje op punt van vertrek. De 'moderne' gele er voor.

       

In Annot, stonden we met de Kipcaravan op de camping.

Entrevaux, Ville Vauban, indrukwekkend! We herinneren er ons niks meer van.

Weg van de Var. De Col de Routes Aures,  1120 m, over.

         

Een stukje langs de Verdon. Korte lunchstop.

St. André-les-Alpes, eigenlijk ons doel. Het gaat zo lekker en pas 11 uur. Voort! Het blijft schitterend landschap. Minder ruig.

Voor Digne-les-Bains, eindpunt van  het gele  treintje, linksaf.

Wat boffen we met het weer. Een cadeautje.  Er komen meer wolken. Niet veel later regent het toch,  gevolgd door zon.

Pauze. De benen strekken. Sisteron door. Nog een eindje tot het doel Aspres-Buech. Dit vinden we een erg sombere CP.

            

               

            

           

We rijden door. 20 km verderop  stuurt Tomesita ons weer eens onnavolgbaar door het nauwe dorpje Lus-la-Croix-Haute. De CP blijkt de helft kleiner gemaakt. De 3 plaatsen zijn bezet. Maar 2 vriendelijke mede autocaristas schuiven op. We staan op 1100 m hoogte. Dat wordt een erg koude nacht, zegt Leen en probeert de gaskachel nog maar weer  eens. Een wonder. Ineens doet ie t. Formidable!

        

         

Wat een aangename warmte. Een kleine 350 km gereden over een schitterende vloeiende route.  Na al het gerammel in Italië is dat een genot. Stik naar ons zin.

Aire de Campingcar Lus-la-Croix-Haute (Drôme) Rhône-Alpes.

              

verder naar week 45