Zondag 13 oktober 2019. Van Agios Panteleímonas, Macedonië  Griekenland naar Struga aan het meer van Ohrid, Republiek Noord Macedonië.

Terwijl wij ons klaarmaken zingt de pope zijn boodschap over het dorp. In de mist staat de pier vol vissers.

10 km terug naar de doorgaande weg richting grens. Op de 3 afwisselend nevel en zon. Ruim om Florina heen en over een volkomen verlaten snelweg tot de grens. Daar is het superrustig. Bij de Griekse grens paspoortcontrole. Dan een taxfree shop in Niemandsland

         

De Macedonische controle verloopt  ook zeer relaxed. Er scharrelen pauwen rond. Paspoorten plus groene kaart aub. De volgende vraagt: Etwas zu deklarieren?  Nein. Ok. Urlaub? Wohin? Ohrid? Ah Super! Viel Spasz! Zo makkelijk kan het gaan.

9 uur en we zetten de eerste stappen op de bodem van Republiek Noord Macedonië. Verschrikkelijk slechte weg tot Bitola.

Dat komt over als een rustige groene stad. Veel straathandel.

         

Bovenlangs 2 nationale parken en over 2 passen 1900 m plus. Prachtig landschap en inmiddels goed asfalt. Er wordt fruit geteeld. Vooral appels.

         

Een thoffiestop bij een verstopt kerkje.

Door de dorpjes is het weer rammelen. Ook in de buitenwijken van Ohrid is de doorgaande weg slecht. De  algemene indruk is dat het nog geen welvarend land is. Nieuwbouw en wegen zijn echter wel in ontwikkeling.

We tanken erg goedkoop diesel (€ 1,01) en gas (€ 0,46), net  buiten Ohrid. De bediening supervriendelijk.  We kunnen er weer tegen.

Dan komen we aan de noordkant van het Meer van Ohrid. We rijden door Struga, grote vakantieflats en hotels. Niet echt mooi.

We nemen lekker niet Camping Rino, bekend van 'We zijn er bijna!'  en KCKgroepen. Al kilometers tevoren staan er  reclame en pijlen. Nee we installeren ervoor op een klein leeg campinkje met toegang tot privéstrandje.

Bijna klaar stopt een auto en worden we door Oom in het Duits begroet en neef in het Engels. Allebei even hartelijk. We zijn welkom. De camping is nog open tot eind van de maand, maar ze zijn niet meer de hele dag aanwezig. Over 2 dagen gaat neef zelf op vakantie. Daarom zijn we van harte welkom én is alles gratis. Geen € 10, wel elektra, sani, sanitair en wifi.

Het cafeetje gaat even open voor een welkomsthoffie en gezellige babbel in Engels en Duits. We leren dat zij Albanezen zijn (30% van de bevolking hier) en dat binnenkort de Euro als betaalmiddel gehanteerd gaat worden. Het schijnt dat er 18 oktober a.s. door de regering over beslist wordt. Ook verwachten (en hopen) ze dat N- Macedonië en Albanië binnen 5 jaar volwaardig lid van de Europese Unie zullen zijn. Leuk welkom zo.

Tijdens de lunch worden we begeleid door het gezang van 2 Imams. De ene komt van de moskee van Struga. De andere waarschijnlijk van Kalista.

Wij houden de rest van de dag ons gemak en genieten van het privé strandje. Niet veel later komt de volgende klant aan. Warempel, een Hollandse Chausson.

        

Camping Sunrise (€10), Kalista-Struga, Rep. N-Macedonië.

           

Maandag 14 oktober, op de fiets langs het meer van Ohrid.

Leuk kletsen met de NL buren, ook op de terugweg. Zij rijden verder. Wij fietsen op instignatie van het NKC e-boek Ongerepte Balkan richting Albanese grens. Het is hier werkelijk het ene Autokamp, camping hotel bed en breakfast na het andere. De tocht pakt uit als een waar kerkenpad. Meteen in Kalista al de 1e bij het kerkhof.

We fietsen Via Egnatia, een oude Romeinse Heirweg. 

De doorgaande weg gaat omhoog. Wij blijven laag langs het meer en fietsen door een poort. Wauw! Een kloostercomplex. In de kerk wordt gezongen. Achteraan een kleinere kapel en achter een deur blijkt de toegang (€ 2) tot een 14e eeuws rotskerkje verstopt.

        

         

       

Aan de andere kant door de poort een stukje onverhard. Verder fietsend komen we langs een paar enorme campings, vol ouderwetse huurcaravans. Een Oostblok erfenis lijkt ons. Onderweg nog een kerkje aan het water. Ook mooi.

     

           

             

Het dorpje Radožda heeft het ene visrestaurant na het andere. Nu erg rustig komt het authentiek over. Ieder groet vriendelijk.

Nog wat verder, steeds meer verlaten en helaas veel gedumpt afval, eindigt de weg voor een militair complex. Dit is de Albanese grens. We zien over het meer, het dorpje Lin, waar we de vorige reis klemreden op zoek naar het Autokamp.

Omgedraaid klimmen we omhoog naar een kerkje. Hier oogt de straat en de  bebouwing  vervallen  en naar onze begrippen primitief.

Aan het eind van het dorp vinden we het laatste restaurant met terras boven het meer wel erg leuk. Gastvrije ontvangst. We eten er heerlijk en super goedkoop. De poes snaait mee. Een Macedonische salade met uiteraard Macedonische (feta)kaas vooraf. Een Macedonische hamburger, gevuld met een andere, maar  uiteraard ook Macedonische  kaas en toe een Baklava van honing en noten. Alles Macedonisch. Trots volkje, dat er van geniet dat we het waarderen.

         

             

Tegen de rotswand beëindigen de bouwvakkers hun werk. Ook zij komen op het terras voor hun middaghap. Even later ontdekken we in de steil oprijzende wand het zeer oud rotskerkje, dat NKC noemt. Daar klimmen we niet meer heen.

Terug fietsen we de heuvel op. Prachtige vergezichten. Zo komen we via de landzijde weer terug aan het allereerste kerkje in Kalitsa. 18 km gefietst door zeer verrassend landschap.

             

Autokamp Sunrise, Meer van Ohrid, Kalista-Struga, Rep. Noord Macedonië.

       

Dinsdag 15 oktober, fietsbezoek (40 km) Ohrid.

Het fietstochtje gister beviel zo goed, dat we nog een dagje blijven. Terwijl ik een wasje doe vervangt Leen het laatst in Griekenland getankte water. De thee smaakte er vies van en mijn maag reageerde niet goed. Daarna komen Oom en Neef. We moeten pauze houden voor thoffie met hen. Zo gastvrij. Oom is een internationaal georiënteerde man, is goed op de hoogte van de huidige Euro ontwikkelingen. Hij weet dat NL tegen is, maar neemt het ons niet kwalijk.

Het is 20 km  over de vroegere Via Egnatia naar Ohrid. Eerst door toeristisch Struga.

            

Gelukkig kunnen we een heel stuk voetpad, cq oude weg langs het meer fietsen. Het laatste stuk is opletten. Niet alle auto's hebben zin om even te wachten bij een tegenligger. Goed  in de spiegeltjes kijken. Voor je het weet scheuren ze de vouwen uit je broek! Mits we die hadden  ;-)

         

           

In Ohrid rijden we door een moslimwijk tot het centrum. Op korte afstand zo al 4 moskees.

Op de rand van het oude centrum steil omhoog tot de stadsmuren.

         

Door de Boven Poort zien we links door een volgende poort het complex met de oude kathedraal.

Mooi, heel mooi en overal toeristen. We laten de fresco's en iconen binnen maar. Betalen, niet fotograferen en groepen mensen met gids. We hebben er geen zin in vandaag

              

Voor het Romeinse theater dalen we ook niet af naar de ingang. We blijven boven en kijken zo tegen het kasteel aan en beneden ons  het antieke theater.

Voorzichtig verder fietsend over de ongelijke, wat gladde  stenen bereiken we een archeologisch complex. Het zijn de opgravingen en herbouw van de Sveti Kliment i Pantelejmon of Plaošnik. Ook hier kijken we alleen van buitenaf. Al wil de gidse best op onze fietsen passen.

Rustig verder omlaag laverend door nauwe steile straatjes vol mensen, passeren we nog een paar kerkjes (Er zijn er heel veel) tot we beneden aan het water geraken.

          

Daar is het pas echt een drukke boel. Tot hier komen de bussen en vertrekken de rondvaartboten.

Op het plein  imposante bronzen mannen. De Nederlandse schrijver Den Doolaard moet hier ook ergens staan, maar kunnen we niet ontdekken of herkennen.

Door de volle winkelstraat,  die steeds soukachtiger wordt,  hebben we nu driekwart van de stad omcirkeld.

We schieten zigzag  achter een kordate dame tussen de voetgangers door tot we weer in de rustige moslimwijk zijn.

In de buurtsuper kopen we wat fruit en een paar hartige happen voor de lekkere trek.

Een eind op de terugweg verorberen we deze broodjes aan het water. Een sesambroodje gevuld met zoute witte kaas en een karwijbroodje met een topping van wat flauwe gele kaas. Smaakt best, al half 2 inmiddels.

De laatste Macedonische  levar, gisteren van de Hollandse buren overgenomen , spenderen we in een supertje in Struga. Ohrid is  zeer mooi,  Unesco erfgoed, maar daarom ook erg  toeristisch. Terwijl het niet eens hoogseizoen is. Eigenlijk vonden wij de rit gister richting Albanese grens veel leuker. Authentieke dorpjes. Kleine kerkjes met ook mooie frescos en iconen en hartelijke bevolking. Dat is de indruk die we meenemen uit Macedonië, want morgen rijden we Albanië in.

Camping Sunrise, Kalista Struga. Republiek Noord Macedonië.

         

Woensdag 16 oktober, van Struga Macedonië naar  Fushë Krujë   Albanië.

Nevel over het meer. Een mooi afscheid.

We rijden 8 km omhoog tot de grens. In een oogwenk Macedonië uit. Ciao zegt de douaneagente en weg zijn we. Bij de Albanese grens duurt het iets langer. Ook niet meer dan 5 minuten.

We donderen de berg af. Wat waren we hoog! Bij Lin, waren we in 2016,  rechtsaf en weg van het meer.  Het blijft maar dalen en dalen. Wat een landschap!

        

Af en toe een dorp. Dit herinneren we ons. Al die lavash, jongens met een waterslang (komt ongelimiteerd de bergen  afstromen) proberen zo een boterham te verdienen door auto's te wassen. Verderop zien we ook een tapijtwas.

            

Het straatleven is interessant. Veel mensen lopen of wachten op vervoer. Ontelbaar veel bussen, busjes en taxi's voorzien daarin. Veel verkoop van van alles en nog wat. De auto's vaak Mercedes Audi enz. statussymbool. Paard en wagen of zelf gefabriceerde bromkarretjes functioneren ook nog steeds prima. Het doet aan Marokko denken. Regelmatig een moskee. Het lijkt totaal islamitisch. Geen orthodoxe kerken meer.

           

           

Verderop heel veel fruitstalletjes.

        

Bijna aan de Adriatische  zee kunnen we omhoog over autoweg.

Voor Durrës rijden we vlak aan zee.  Alleen zien we slechts in een flits wat blauw tussen de hoge flats door. Niet getreurd. We hebben een camping bij zee, iets  noordelijke uitgezocht.

Druk druk rond Durrës. Er voorbij wil Tomesita ons af laten slaan, 8 km rechtstreeks tot de camping. Echter er is geen afslag! Pas een stuk verderop en dan moeten we terug. Doen we niet. Weer wijziging van plan. Volgende keuze wordt het Autokamp bij een hotel 20 km verder.

Onze verwachtingen zijn niet hoog gespannen. Bij de samenvoeging van wegen uit  Durrës en Tirana. We horen idd het verkeer en de koeling van het hotel en bouwvakkers werken aan verbeteringen, maar we staan verrassend goed. Lekker achteraan op een grasveldje. We worden uiterst vriendelijk ontvangen. Sani en elektra voor ons Libby. Wijzelf  mogen gebruik maken van zwembad, sauna, douches en toilet van het hotel.

Terwijl wij aan de lunch zitten komt de receptioniste aanlopen met een bordje lekkers. Warme toastjes met pittige kruidenkaas en een paar gekruide gehaktstaafjes. Wat gastvrij weer. Toppie!

Hotel Camping Nord Park € 17, Fushë Krujë, Albanië

       

Donderdag 17 oktober, van Fushë Krujë naar Shkodër, Albanië.

Een korte rit vandaag over een drukke route. De Albaniërs gaan nog steeds voor de nr 1 van de slechtste en meest gevaarlijke verkeersdeelnemers in Europa. Het maakt niet uit of ze autorijden, fietsen of lopen. Ieder doet zijn ding en let niet op ander verkeer. Een soort fatalisme wat ons niet aanspreekt.

Halverwege komen we door het stadje Lezhë. De bakermat van de staat Albanië. Hier slaagde Gjergj Kastrioti, Skanderbeg, erin de verschillende Albanese clanhoofden te verenigen, zodat ze niet langer elkaar bevochten, maar gezamenlijk tegen de Ottomanen optrokken. Boven de stad torent nog altijd het kasteel. In het straatbeeld is de dubbelkoppige rode adelaar dan ook overal te zien.

Ook boven Shkodër torent nog steeds het kasteel, waarvan we 3 jaar geleden de legende leerden kennen. (Zie Griekenland 2016).

Op de camping, toen in opbouw, lijkt het of alle plannen van de ambitieuze kunstenaarsfamilie inmiddels zijn uitgevoerd. Bovenal het zwembad is er nu. De ontvangst van de mevrouw nog even hartelijk. Ik ben blij dat we staan. Na de maagdarmproblemen 3 dagen geleden, heb ik keelpijn opgedaan, inmiddels vergezeld door flink gesnotter en een dicht hoofd. Kortom een virusje te pakken.

          

Terwijl Leen in de stad wat boodschapjes doet, lig ik een poos op bed en hang verder de dag uit.

           

Camping Legjenda, Shkodër € 19,50  Noord Albanië.

Vrijdag 18 oktober, Shkodër, Albanië.

Nog een dagje op de camping en boodschappen.

           

          

        

          

Zaterdag 19 oktober, van Shkodër (Albanië) naar Polja-Mojkovac (Montenegro).

Redelijk opgeknapt blijven we toch maar niet nog een dag op camping Ljegenda om langs het meer te fietsen. Nieuw horizonten lonken. We volgen een scenic  binnendoorroute van NKC- Ongerepte Balkan.

Dwars door druk, erg opletten voor  onverwachts manoeuvres, Shkodër.

Daarna de doorgaande weg, richting Podgorica. Voor grensdorp Hani Hotit rechtsaf de SH20 naar Selcë-Gusinjs. Een prima weg. Rustig beginnen we te stijgen.  Een groot kruis staat op de berg gekalkt. Moeder Theresa komt hier ergens vandaan. Bij de kerk een beeld van haar.

          

        

Een nieuwe ruime  asfaltweg. Haarspeldbochten omhoog. Rustig en schitterend. Indrukwekkend.

         

          

Wauw wauw! Een stop helemaal boven en dan ook weer zigzag  omlaag.

        

Het gaat maar door. Één lange canyon. Ruig, weinig bewoond. 80 km door de Albanese Alpen. Bijna geen verkeer. We zien geloof ik meer koeien, schapen, paardjes enz. op de weg, dan auto's.

         

            

Verderop is het Indian Summer.  Prachtige herfstkleuren.

          

Dan ineens een afslag en we rijden smalle naamloze weg. Is dit wel goed? 2x een brug over en daar is ineens een grens.

Carina  staat erop het kantoortje. Gesloten slagbomen. Tsjechen willen Albanië in. Zij erin,  wij eruit. Het duurt niet lang. De slagboom wordt handmatig geopend voor ons.

Een eindje verder de Montenegrijnse grens. De douanier vraagt iets over een tank?? Ach, laat maar zitten gebaart ie. In het hokje worden paspoorten en autodocumemt minutieus gecontroleerd. Een stempel erin. Klaar. Dan gaat ook hier de elektrische slagboom open. Welkom in Montenegro.

Het landschap na de grens minder ruw. Liefelijker hier. Meer alpenweiden. Minder afgelegen. Het blijft landelijk, maar er is meer bebouwing en meer verkeer.

          

           

We besluiten nog een eind verder te rijden. T gaat goed zo. Lunch bij Andrijevica. Hier is t herfst. De blaadjes dwarrelen over de weg. In een dorp de RKkerk tegenover de moskee. Net als in Albanië gaat dat goed samen.

          

          

          

Voorbij het plaatsje Mojkovac (uitvalsbasis voor het Nat. park Biogradsko) rijden we nog 4 km langs de Tara tot de camping.

          

Een zeer gastvrij onthaal. We zijn de enige gasten. Mooi is het hier. Eerst wat bijkomen want het waren 200 prachtige kronkelige kilometers. Het is 23°, maar er waait een frisse wind op 1000 m hoogte.

Later lopen we richting restaurant. We kunnen de gastvrije uitnodiging niet weerstaan. Helaas. Misverstand. De kokkin komt pas om 6 uur terug. Dat vinden we te laat. Het is een beetje sneu voor de meneer, want zijn zelfgestookte sterke drank is ook niet voor ons vandaag. En vanavond lekker bij zij  houtgestookte kachel ook al niet. We zijn saaie mensen en vooral moe.

Camp Rabrovenic € 10, Polja (Mojkovac), Montenegro.

          

verder naar week 43