Zondag 13 mei, Camping Holiday, Navodari, Roemenië 53 lei (€ 11,45).

Een prettig campinkje boven de kliffen bij Kavarna.  Vandaag volgen we buiten de doorgaande route om zoveel mogelijk de kustlijn noord.

Bij Kavarna rechtsaf tot Kaap Kaliakra. We rijden tot de parkeerplaats, waar we de resten van een oud fort vinden. Daar draaien we om. De hoge klifpunt, waar 40 maagden met de haren aan elkaar gebonden  in zee sprongen om aan verkrachting van overvallers te ontkomen, laten we aan de verbeelding over. Inmiddels arriveren de ticketverkopers. Gauw wegwezen.

        

Binnendoor verder. In Kamen Brjag moet bij de Memorial een eeuwige vlam branden. Er komt hier natuurlijk gas uit de grond. In ieder gat komen we wel één of ander gedenkteken tegen. Hier dus niet. 

Er verschijnen wel allerlei opslagtanks her en der in het landschap. Zou dat voor de minerale zwavel zijn, die hier ook te vinden moet zijn? Even verder ook verscheidene jaknikkers (in Bulgarije dus neeknikkers) in werking. Ook nog olie te vinden?

         

            

Voor we bij Sabla weer landinwaarts rijden thoffieën we voor de vuurtoren. Hier is zelfs een 4delig monument opgericht. Archeologisch, maritiem en nog meer. We komen er niet uit wat de verschillende onderdelen betekenen, want de tekst op het uitgebreide infobord is alleen in het Cyrillisch.

         

De stad Sabla door bereiken we de E87. Even wat minder rammelen. Voor Durankulak passeren we het gelijknamige meer. Een vogelreservaat met pelikanen, roerdompen en dwergaalscholvers, bovendien een grote populatie roodborstganzen. We passeren er te ver vanaf om ook maar een vogel te zien, laat staan te determineren.

Bij de Roemeense grens worden onze paspoorten en groene kaart ingenomen. Weer  wordt een kopie gemaakt. De Bulgaarse douanier wil ook nog even binnenkijken en dan krijgen we alles terug bij het Roemeense buurloketje. We kennen de procedure inmiddels.

Ook in Roemenië volgen we de Zwarte Zeekust zoveel mogelijk. Het is een tamelijk contrast. De wegen zijn beter, de bebouwing vaak wat fleuriger, maar dan meteen zo megalomaan.

Net als vlak voor de grens campers en caravans op het duinklif. Vama Veche het 1e dorp na de grens is volgens Trotter een paradijs voor studenten en overjarige rockers, die geen cent bezitten en hun tentje op het strand poten. Tegenwoordig zijn dat vaak oude caravannetjes of campers met een klein huisje of rieten afdakje, zien we.

        

De in de 20e eeuw met veel beton uit de grond gestampte badplaatsen zijn heel andere koek. Venus en Jupiter, ja zo heten deze agglomeraties echt, zijn alweer volgens Trotter, gericht op het gewone volk, familiebadplaatsen met het nodige kermisplezier. Het seizoen nog duidelijk niet begonnen. Het ziet er desolaat uit. Thoffie voor bar Curaçao.

           

           

            

Neptun  en Olimp richten zich op ander publiek. Ook hier betonnen kolossen, maar wel in een parkachtige omgeving. De badplaatsen voor de Nomenclatura. In Neptun  ontving Ceauşescu communistische vrienden uit de hele wereld, o.a. de elite van het Belgische en Franse communisme. En Marcus Bakker dan? Vraag ik me af. Olimp schijnt in trek te zijn bij Franse toeristen. Wij komen er idd een Franse camper tegen. Toeval of niet.

Terug naar de E87 en 'genieten' van de Roemeense rijstijl. Dat bereikt zijn hoogtepunt in de grote stad Constanța. Brede banen, 3 stroken, staan we 5 rijen dik. We worden rechts en links gepasseerd. Daartussen bewegen de bangerikken zich aarzelend en stapvoets en staan automobilisten knipperend stil op de rijbaan. Vele kilometers van zuid naar noord dwars door de stad. Opletten dus. Ik rij veel te veel mee en laat Leen soms schrikken in plaats van te helpen. Hij doet het overigens fantastisch. Zo bereiken we ongeschonden de uitgezochte camping op een rif tussen binnenmeer en zee.

          

          

        

Daar is het een drukte van belang. Zonder kijken betalen we voor één nacht. Geen sprake van dat we langer blijven om terug te fietsen naar Constanța. Dit soort toeristische kust is beslist niet ons ding.

De camping, omringd door hoge appartementenhotels, ligt eigenlijk heel idyllisch onder de bomen en vlak aan zee. Na acclimatie is het er overigens best gezellig. Het is vooral zo druk door picknickende dagjesmensen. Verjaardagsfeestjes,  moslimgezinnen. Bij de rokende barbecues klinkt van alle kanten Zigeuner en Turks aandoende muziek. Helaas komt het meeste lawaai van de moderne versie,  met een flinke beat eronder. Volgens het meisje van de receptie vertrekt iedereen vanavond weer.

             

Wij zijn blij dat we staan. Verder dan een loopje naar het volgebouwde strand komen we niet. Het ligt er bezaaid met mooie schelpen. Gelukkig blijft de zee, gewoon de zee. De golven slaan onverstoorbaar op het strand. Dag In, dag uit.

          

      

Maandag 14 mei, Camping Dan Pescarul 48 Lei (€ 10,35) Murighiol, Delta Dunării, Roemenië.

Gisteravond tegen zessen viel er een buitje en een uurtje later was iedereen verdwenen. Rust weergekeerd op camping Holiday. Samen met een Roemeense camper bleven we achter, plus de bewaker met honden.

Bij het opstaan regent het wat. Zeker niet fietsen naar Constanța. Op naar de natuur. Eerst Lidlen in Năvodari. Daarna nog vele kilometers langs vieze hoofdpijnopwekkende chemische industrie. Langzamerhand rammelen we in rustiger contreien. Wat een slecht wegdek tussen de gaten!

          

              

De afslag naar de antieke stad Histria is juist gladjes. Histria  is de grootste archeologische setting van Roemenië. We beginnen in het museum. Vondsten van de Grieken via de Romeinen en Thraciërs tot de Turken worden chronologisch en met duidelijke uitleg tentoongesteld. Heel interessant en mooi. De Thracian horseman komen we hier ook weer tegen. Deze keer op grafstenen.

        

        

           

         

Dan de oude citadel aan de boorden van de Zwarte Zee in. De reconstructie niet altijd even mooi gedaan. Bovendien heb je heel wat meer verbeelding nodig, ondanks ook hier duidelijke uitleg en afbeelding van hoe het was. Bijvoorbeeld marktplaats, baden, basiliek en woningen. Toch is het een interessant geheel en dwalen we  met genoegen tussen de met lentebloemen opgefleurde ruïnes.

          

           

         

            

              

Het typische vissersplaatsje Jurilova verwijderen we uit Tomtom. Het is weer een omweg, bovendien dient  dringend het Roemeens geld aangevuld. Vlak voor we de E87 weer bereiken staan we een kwartier voor een gesloten spoorwegovergang. Prachtig de oude met stenen verzwaarde slagboom. Nadat er eindelijk een goederenlokomotiefje is gepasseerd, verschijnt er een beambte, die handmatig aan een groot wiel de bomen omhoog draait. In het daaropvolgende dorpje weigert de bancomat, ondanks visacardvermelding, geld af te geven.

      

        

In de stad Babadag passeren we de moskee. Je kunt hem bezoeken, maar onze puf is al een eind op. Een eindje verder slagen we er wel in geld te pinnen.

           

Nu begint de lange weg naar onze eindbestemming met nog één ommetje langs  een andere  citadel, de Cetatea Heracleea. Hier vinden we het bekijken vanaf afstand genoeg.

          

We zijn op weg naar de Donau Delta. Ik had  verwacht in afgelegen wetlands terecht te komen. Het tegendeel is waar. Golvende akkers. Landelijke dorpjes met rietgedekte huisjes en houtsnijwerk. De meest bejaarde dames degelijk met dikke kousen, bloemetjesjurk, schort en hoofddoekje. We vragen ons af zijn dit nu orthodoxen of moslima's. Kerken zien we in die dorpjes niet. Paard en wagen worden nog dagelijks gebruikt. Herders hebben behalve geiten en schapen ook wat koeien bij zich. Verschillende honden drijven het vee in de goede richting. Soms lopen ook nog paard en of ezel mee.

     

        

Hoe dichter bij het doel hoe meer binnenwaters. Ooievaars vliegen over of zitten op hun nest. Witte reigers, steltlopertjes. Het ziet er veelbelovend uit.

           

In het dorp Murighiol worden we van alle kanten gewenkt. In verscheidene achtertuinen kun je kamperen. Wij rijden het erf op van Dan de Visserman. Hij zit bij zijn schuurtje netten te boeten. Zijn vrouw Nina verwelkomt ons uiterst hartelijk in het Engels. Een pico bello campinkje. Alles supernetjes. De poes vlijt zich alras op onze deurmat. Er scharrelt een kip met kuikens rond. We gaan in estato quieto. De zon schijnt inmiddels. Hopelijk morgen ook. We kunnen vroeg  mee met Dan voor een boottochtje de Delta in. Wij willen echter graag fietsen. Hopelijk lukt dat ook.

          

             

             

Dinsdag 15 mei 2018, Camping Dan Pescarul, Murighiol, Delta Dunării, Roemenië.

Op de fiets. Veel mogelijkheden zijn er niet. Om echt de Delta in te gaan en vogels te spotten worden hier niet voor niets overal boottochtjes aangeboden. Ook onze visser Dan doet dat. Wij fietsen de enige doorgaande weg verder zuidoost tot hij doodloopt op het water. In Murighiol zelf bekijken we wat beter de typische huisjes die we gister al  zagen. Er wordt echter inmiddels veel verbouwd of vergroot. Aan de andere kant staat er ook veel te verkrotten. Een zijstraatje eindigt in een boothelling.

          

Op de doorgaande weg is het niet druk. Er wordt wel hard gereden. Heuvelend, golvend graan. Na een paar km een verwijzing naar een oude citadel, Cetatea Halmyris. Het stelt niet veel voor. Het meeste nog onder de grond. De veldbloemen zorgen voor kleur.

         

 

Een eindje verder lijkt wel een kasteel in aanbouw. Het blijkt echter een kerk. Een bordje verwijst naar een klooster.

We doorkruisen het dorpje Dunavățu de Sus. Pittoresk. Een kerkje verder weg. Op de terugweg kijken we beter.  

Dunavățu de Jos doorkruisen we helemaal tot de weg doodloopt op een boothelling. De andere kant op eindigt bij een luxe hotel. Ook dit is een pittoresk dorp met typische huizen. Buiten in het veld alweer een klooster.

          

Op de terugweg nemen we een paar maal een zijweggetje. Meteen onverhard en eindigend aan het water. Eenmaal springen de kikkers van schrik in het water.

            

            

         

 

In Dunavățu de Sus bewonderen we uitgebreid de details van de typische huisjes. De kleuren, het houtsnijwerk, de rieten daken met de fleurige bloemen en druivenranken eromheen. Over een zandpad bereiken we het kerkje achteraf. Er wordt aan gewerkt.

        

Ook stoppen we onderweg bij de basiliek in aanbouw bij het Mănăstirea Halmyris. Een prachtig bewerkte houten poort ervoor.

Terug bij ons dorp zien we dan wel groot water. Geen wonder dat het hier het meest toeristisch is. We rijden nog even verder voor een mooi uitzicht. Het lijkt soms net Zeeuws Vlaams krekenlandschap in de jaren 50 van de vorige eeuw.

            

Een leuke fietstocht. Veel gezien, alleen geen pelikanen. Die fotograferen we  dan maar op een reclamebord voor een boottochtje.

         

Woensdag 16 mei, Camping Popasul La Hangar 45 Lei (€ 10) Paclele Mici, Karpaten, Roemenië.

Afscheid van de Nl camperaars en tenters. Zoveel Hollands glorie deze reis  nog niet bij elkaar gezien. Stroomopwaarts de Donau langs. De drukke stad Tulcea ligt prachtig  aan een bocht.

           

            

             

Verder naar Brăila. Hier beslist Tomesita in al haar wijsheid de 22F meer landinwaarts te nemen. We missen zo het zicht over de Donau. Daar ligt de Oekraïne. Wij rijden een mooie rustige heuvelende route tot Măcin.

           

           

De laatste kms terug op de 22 brengen ons over een dijk tussen uiterwaarden. Om Brăila te  bereiken moeten we de Donau over. Geen brug, maar een pont. We worden als enige na ticketbetaling op een zanderige toegangsweg voor een nauwe brug met gammele slagboom gezet. Erachter wordt gewerkt op een lege pont. Klopt dit wel? Leen loopt terug. Jawel, nog 10 minuutjes zegt het meisje vriendelijk. We zien allerlei ponten laden aan de overkant, varen en een eindje verderop aanmeren.  Idd precies om 12 uur komt er beweging op 'onze pont. Wisseling van de wacht. We worden met korte duidelijke gebaren de boot opgemanoeuvreerd en op onze plaats gezet. Een echte PSDman hoor. Een automobilist die zichzelf voor zijn beurt op een voor hem gunstig plaatsje rijdt wordt kordaat op een zijspoor gezet. Geen geklier!

          

           

           

Een korte overtocht en dan begint de race wie er het eerst af kan. Dat laat het personeel hen lekker zelf uitzoeken. Wij zijn door onze plaats vanzelf de laatste. Prima hoor!

         

Dwars door de stad Brăila. Dat is weer hectisch. We kennen ondertussen onze Roemeense kamikaze, dubbelparkeer, alle kanten passeerpappenheimers. Opletten, maar het gaat weer goed.

Eindelijk laten we de stad achter ons. 110 km volgen. Vlak akkerland, afgewisseld door wat dorpjes. Opwindend is het niet. De kwaliteit van de weg wisselt nogal, toch schieten we aardig op.

           

Ook door de stad Buzău is het weer aanschuiven en opletten.

Nog een kilometer of 40, waarvan de  laatste 30 over steeds smallere weg. Met een zak overrijpe aardbeien op bed, gekocht vlak voor de afslag hobbelen we voort. We zijn in de Subkarpaten.

       

            

Ons doel een camping aan de voet van de Vulcanii Vorgioşi, de moddervulkanen. We worden uiterst vriendelijk welkom geheten. Er staan al best wat campers. Oa Duits, Roemeens en Frans. We zoeken een plekje met de kont op de wind. Het waait stevig. Half 4 geweest. Het was weer een inspannende rijdag. De borrelende modder bewaren we voor morgen.

            

       

Donderdag 17 mei, Camping Popasul La Hangar Paclele Mici, Karpaten, Roemenië.

Blub blub hier. Bloeb bloeb daar. Het borrelt zachtjes op de kale berghelling. We zijn slechts een paar honderd meter van de camping vandaan. Hartstikke groen rondom ons als we de heuvel beklimmen. Dat verandert dus meteen in een soort kaal maanlandschap zodra we boven zijn.

Behalve modderplassen en geulen zien we ook een paar puisten. Daaruit gutst af en toe een modderstroompje. Erg spectaculair is het allemaal niet, maar wel een bijzonder natuurfenomeen toch. Op een infobord lezen we dat het natuurlijk gas is wat aan de oppervlakte komt. Geurloos. We mogen overal rondbanjeren, maar er niet met de handen aan komen. Zelf zorgen we er wel voor, dat we op droog en dus hard gebied blijven. Doordat we er nog voor 10en zijn lopen er maar een paar andere bezoekers. Erg prettig.

           

           

Buiten  het natuurparkje  nemen we een andere route naar beneden. Daar lijkt aan gaswinning gedaan te worden. Ook passeren we een paar primitieve Romaboerderijen. Wel met prachtige paarden en een kleine kudde schapen en geiten.

We zijn weer bij de camping. Nu we toch bezig zijn lopen we meteen verder over de weg en volgen de richtingaanwijzer naar de 'grote' moddervulkaanberg. Dat blijkt zo'n 3 km rondom de berg heen te zijn. Weer door prachtige natuur met een grote bloemenvariatie in de bermen. Boven is een parking. Makkelijk als je wat slechter ter been bent.

 

Nogmaals 4 lei toegang en ook hier nog nauwelijks bezoekers, al verandert dat snel. De oppervlakte is groter, de puisten hoger, de geulen dieper. Dit is geen blubblub meer. Het lijkt wel varkensgeknor, voordat er een gulp modder naar boven komt. We zwalken er helemaal omheen en moeten af en toe flink springen over de diepe geulen. Vanaf de andere kant van de heuvel zien we de camping in de diepte liggen. Een voetpaadje het bos in loopt weldra dood. Dat gaat niet lukken! Inmiddels regent het even door. Het wordt acuut glibberig en plakkerig. Met een omweg bereiken we de uitgang weer. Het is nu 12 uur. Helaas gaat het restaurantje pas om 1 uur open. Daar wachten we niet op. Dezelfde weg om de heuvel heen, terug. Het gaat nu echt regenen. Nat komen we aan. Ook bij de camping is een restaurantje, dat om 1 uur opengaat. Dat lijkt ons wel. Lekker droog en omgekleed lopen we erheen. Inmiddels zijn alle tafeltjes bezet door een grote groep schoolkinderen. Dat is ons te druk. We maken onze eigen lunch. Om drie uur komt de hulpvaardige campingbaas langs of we nu willen eten. Helaas. Andere keer beter. Wij zitten lekker na 10 km te voet.

         

       

            

          

Vrijdag 18 mei, Parking achter Lukoil (N 47.09890, E 26.69856), Hanul Ancutei, Moldavië, Roemenië.

Met een handkus voor mij verlaten we het zeer prettige natuurcampinkje bij de Muddy Waters. Dezelfde weg hobbelen we terug tot de 10 en tot we weer bij de drukke stad Buzău zijn. 40 km totaal. Voordeel is wel dat we  nogmaals kunnen stoppen bij een fruittafeltje. Deze heeft naast aardbeien ook donkerrode kersen. Proeven mag. Goedgekeurd! Doe maar van allebei een kilo.

          

          

De E85 noord is een soort van 4baans. Enkel belijnd met brede stroken ernaast. Er wordt wel verwacht dat je opzij gaat voor passeerders. En passeren doen de Roemeense chauffeurs constant.  Ook de truckers, vooral in de bebouwde kom want 50 km hoeft ook niet. Paard en wagen, fietsers en voetgangers maken er eveneens gebruik van. In de dorpen wordt er op geparkeerd. Desondanks schiet het lekker op.

Voor Foscani veel druiventeelt. Hier staan overal plastic flessen wijn te koop. Het  uiteraard drukke Foscani door. Na de supermarkt weer verder.

In de dorpen  zien we af en toe prachtig geklede Romadames lopen. In deze regio ook de enorme villas van rijk geworden Roma, , die ware paleisjes bouwen. De daarom beroemde dorpen liggen echter meer westelijk. Daar komen wij deze reis niet. Het zou alweer een fikse omweg betekenen. De villa's nooit helemaal af,  heb ik me laten  vertellen, want dan moet er belasting betaald.

       

          

         

Nu we er opletten wordt er heel veel nieuwbouw gepleegd en inderdaad nooit compleet afgewerkt. Het zal ook wel een meerjarenplan zijn. Als er geld is, bouw je een stukje. Het zijn niet alleen Roma trouwens, die zo bouwen.

         

         

Buzău  blijkt de max qua drukte en verkeersanarchie. 10 lange kms voor we ons er doorheen gedrukt hebben.

           

         

Nog 40 kmtjes sjezen en dan zijn we bij ons doel. Een OP van de Franse Camperaire in Horia, voorstad van Roman. Dat hadden we gedacht. Inmiddels is het bedrijventerrein. Verder geen enkele camping of CP in de wijde omtrek bekend. We toetsen ons doel in voor morgen. De beroemde kloosters in Noord Moldavië. Het oog is nu gericht op een geschikte P bij pension, hotel of benzinepomp.

          

           

         

Eerst nog de stad Roman door. Dat valt mee. Na de afslag hopen we op rustiger contreien. Eerst maar de laatste thoffie en ee  paar kersjes om helder verder te rijden. In een dorp zien we een groot restaurant Cazare. Leen blijft lang weg en verdwijnt daarna voorbij het restaurant. Dat schept verwachting.

Yep! Niet bij het restaurant, maar achter de benzinepomp ernaast. Ver genoeg van het voorbijscheurende verkeer. Een uiterst vriendelijke beheerder. Wees welkom. Parkeer netjes en voel je veilig op onze bewaakte Parking. Nou dat doen we! Blij dat we er zijn voor vandaag!

        

           

Zaterdag 19 mei, Camping/Pensiunea Cristiana 50 Lei (€ 10), Mănăstirea Humorului, Bukovino, Roemenië.

Gisteravond kwam de parking achter de pomp vol te staan met de 2 bussen en nog 3 trucks. We slapen prima tot om half 6 de truck naast ons vertrekt. Zodoende zijn wij ook erg vroeg op pad. Al is het zaterdag en voor ons erg vroeg, toch is het al levendig over al. Af en toe lijkt het Marokko wel met die paardjes, fietsers en wandelaars. Bij de afsteker naar ons doel, komt net een protestoptocht van truckers langs. Ze willen een autostrada voor Bukovino. Nou, daar zijn wij ook voor. Dan wordt het weer rustig in de dorpjes.

        

            

          

Die worden steeds kleuriger en meer pittoresk. Eerst zeggen we. Hé, leuk huisje! Het worden er steeds meer. Het lintdorp Brăieşti is één rij van peperkoekenhuisjes en in 3hoek gebouwde boerderijtjes. De top van de versierkunst. Het één nog mooier dan het ander. Het landschap doet mee. Wordt ook steeds weelderiger, bovendien bezaaid met kerkjes en kloosters. Jammer dat het er zo lastig stoppen is.

          

          

         

        

Gura Humorului binnenrijden is in eerste instantie een afknapper. Lelijke grauwe flats. Gelukkig zien we even later toch nog aardig wat moois. Ook wordt duidelijk dat het rondom de wereldberoemde kloosters, waarvoor ook wij natuurlijk komen, behoorlijk toeristisch is.

           

Net voor 9 uur open ik het hek van de camping. Het veldje rond een pension oogt aardig bezet. Even later begroet Cristiana ons. We dokken meteen voor 2 nachten. Wassen  kan hier ook, maar niet vandaag. Ze gaat dadelijk naar de kerk en er wordt vandaag niet gewerkt. Ok! Een half uurtje later staan we geïnstalleerd. De camping is half leeggelopen. Heerlijk rustig. Het paradijs!

           

        

verder naar week 21