Paaszondag 1 april, OP sitecode 46530, Dêcín, Ústecký, Tsjechië.

De grootstad Praag uit. Een klein stukje snelweg en dan rustig noord over de 9 naar Mělník. Een vriendelijk stadje , waar Moldau en Elbe samenvloeien. Thoffie op een OP aan de rivier met uitzicht op de hooggelegen kerk.

           

           

Binnendoor verder naar Terezín.

        

            

Daar ligt voormalig concentratiekamp Theresienstadt. De stad bestaat uit 2 vestingen. In 1941 werd besloten van Theresienstadt een Joods getto te maken, waarop de bewoners moesten vertrekken. De Grote Vesting werd het Joodse getto. De Kleine Vesting de 'overloopgevangenis'. Meer dan 50.000 mensen werden vermoord door de Duitsers en meer dan honderdduizend op transport gesteld naar vernietigingskampen als Auschwitz. De Russen troffen in mei 1945 slechts 17.500 uitgemergelde gevangenen aan. Langs het nationaal kerkhof lopen we van de P naar de Kleine Vesting.

Hier kopen we het combiticket. Het is nu ingericht als open museum met een aantal woonbarakken en wasruimtes, de poort  met het beruchte opschrift Arbeid macht Frei en een expositie over de SS. In een sterpunt de executieplaats, nu Memorial.

          

            

Op weg naar de Grote Vesting aan de andere kant van de rivier de Ohře passeren we de P weer. Deze Grote Vesting omvat een compleet stadje. Hier bezoeken we als eerste het moderne gettomuseum uit 1991. In alle ellende maakt de zaal met de kindergeschiedenis vol tekeningen en namen misschien wel de grootste indruk. Ook de cultuuruitingen, van de volwassenen. Tekeningen, schilderingen, gedichten, zelfgemaakte poppen en de theateruitvoeringen.  

        

De propagandafilm, gedwongen gemaakt door Joden zelf geeft een zeer misleidend vrolijk beeld. Het lijkt wel een vakantiepark. Regelmatig komen we in Nederland bekende namen tegen. Jo Spier, Weiss, Gerson.

De afstanden zijn groot. Na ook nog de Magdeburger barakken met woon/slaapruimtes en bewonerservaringen bezocht te hebben keren we terug en rijden met de camper door het stadje tot de andere kant van de vestingwerken.

Daar vinden we ondergronds in de wallen het mortuarium, de begrafenisruimtes en het columbiarium.

Vanuit één van die ondergrondse gangen zie ik bij een watergang een moeder met haar peuter grote zwemmende knaagdieren voeren. Bisamratten/waterkonijnen. Het leven gaat door.

Een eindje verder tot slot het crematorium met een hele rij ovens en de Joodse begraafplaats.

Bij de parking hangt een groot stuk rots als Memorial en teken van hoop.

Het geheel van de concentratiekampgeschiedenis Theresienstadt beklemmend en stil makend.

          

          

In het nabijgelegen stadje Litomérice parkeren we op de OP, onder een brug aan de Elbe. We staan er een poosje, maar vinden het niet echt een prettige plaats. Puf om het historisch centrum te bezoeken hebben we ook niet meer.

De volgende OP, veertig door Tomesita geleide onnavolgbare kilometers verder, vinden we in het plaatsje Děcín.

     

Een rustige parking, ook aan de Elbe, maar wel een drukke weg en een spoorbrug voor ons. Enfin, vannacht is het er rustig vertellen de commentaren ons. Wij vinden het prima. Mooi uitzicht op een Stift (kerk/klooster).

        

Paasmaandag 2 april 2018, OP  € 8 (N 50.87224, E 14.31548), Mezní Louka, Tsjechisch Zwitserland.

Vanuit Děcín slechts een klein eindje. Langs de Elbe tot de  Duitse grens, Dresden is niet ver. In Hrensko rechtsaf. Dit is al het mooie gedeelte van het Ertsgebergte. Het Ceske Svycarsko Park Národní, ook Tsjechisch Zwitserland genoemd. Duits Zwitserland bij Konigstein aan de andere kant van de grens bezochten we al eens tijdens de 1e fietsvakantie langs de Elbe.

Aan het begin van Mezní Louka is een grote betaalde P. Het dagkaartje is 24 uur geldig. Wie weet blijven we. Morgen zal de ingetoetste camping 100 km verderop er ook nog wel zijn.

         

         

Na de thoffie, precies half elf starten we met het verkregen kaartje de wandeling naar de Pravčická brána, een zandstenen brug en Nationaal Natuurmonument. Niet te bereiken met de auto. We moeten flink in de benen. Pas na 2 uur wandelen langs spectaculaire zandsteenformaties komt de brug in zicht.

       

          

        

              

Daar bij het restaurant (het Valkennest) kunnen we met Rentnerkorting (€ 1 ipv € 3) verder klimmen naar 3 uitkijkpunten op en onder de brug. Daar zijn we inmiddels allesbehalve alleen op deze mooie 2e Paas. We picknicken aan tafel met 4 jonge Duitsers, die uit hun rugzakken een uitgebreide maaltijd toveren. 2 broden, kazen, tomaatjes, koolrabi, gekookte en spiegeleieren en ook nog pesto, tomatenketchup en zelfgemaakte frischkäse. Ze moeten er zelf ook maar om lachen.

          

Na onze iets soberder lunch dalen we vrij direct af, tamelijk steil dus, tot de weg. Daar klimmen we aan de overzijde weer omhoog. Een tegenvaller, heftig voor Leen. Uiteindelijk komen we uit in het leuke dorpje Mezná. Dan nog 2 km over de weg tot de P. Het is inmiddels tegen drieën. 14 km gelopen, maar liefst. Genoeg voor vandaag. We gaan niet meer verder. Een gewone Parking, geen voorzieningen. Het voldoet. Blij dat we onder de pannen zijn!

            

     

             

Dinsdag 3 april 2018, Camp Eden CZK 300, Jinolice, Bohemen.

Net op tijd én net uit bed komen we er achter dat we om 8 uur weg moeten zijn van de P, want dan gaat een nieuwe dagkaart in. Tomesita leidt ons het natuurpark uit, een km of 20 over smalle weg door bossen en 14° hellingen naar de grote weg. Onderweg kunnen we ontbijten in een mooi dorpje.

Net de laatste meters op een supersmal weggetje begint een vrachtwagen boomstammen te laden. Er zit niks anders op dan te wachten of achteruit terug. Dan maar thoffie! Het duurt uiteindelijk 3 kwartier voor we verder kunnen.

        

Op de 13, voorbij Kamenice trekken we een kaartje om een betaalde P bij een Natuurmonument op te kunnen. Het infocenter blijkt gesloten. Rond de 'orgelpijpenrots'  waait een ijzig koude wind. Betalen en wegwezen! Ons pas getrokken kaartje wordt geweigerd. Allready used, zegt de automaat. We kunnen er niet uit. Wat nu? Ik loop een rondje dorp. Op zoek naar de net nog voorbijwandelende politieagenten. Tevergeefs terug naar de camper. Daar heeft Leen ontdekt dat we via de ingang over het trottoir precies langs de slagboom kunnen rijden. Nood breekt wet.

Aan het begin van een stadje Lidlen we. Zelden zijn onze voorraadkasten en koelkast zo leeg geweest. Amper binnen valt de elektriciteit uit. In het donker shoppen we verder. Murphy is toch niet aanwezig?

Jawel dus. De ingetoetste Autocamp, vlakbij de Poolse grens in het Reuzengebergte, met hoognodige voorzieningen inclusief wasmachine en droger blijft onvindbaar voor ons. Dit is trouwens skigebied. We zien nog sneeuwresten. Het voelt hier koud. Dan maar zuid naar de camping voor morgen.

Een dik uur later zijn we er. Boheems Paradijs wordt deze regio genoemd. Wat een mooi vredig plekje. Helaas. De camping is vanwege sanitairrenovatie gesloten tot zaterdag. Geen wc legen of water innemen mogelijk. De vriendelijke eigenaar verwijst ons ietsje  verder.

             

Daar staan we nu. Prachtig aan een meer. Een grote familiecamping. Zomers druk met veel voorzieningen, zoals zwembad, tennisbanen enz. Nu staan er een aantal lege caravans. Enkel een Duits stel zit voor hun campertje in de zon. De eigenaar komt vanavond langs. Behalve het sanitair is alles gesloten. Waarschijnlijk is er wel wasmachine en droger, maar kunnen we er niet bij. Enfin, onze 2 pleetjes zijn inmiddels leeg. Het water gevuld en de temperatuur? 20° en volle zon. Zo beleef ik volkomen onverwacht ineens Rokjesdag, stukken  beter dan Murphydag.

            

Woensdag 4 april, Camping Eden, Jinolice, Boheems Paradijs, Tsjechië.

We hebben ontdekt dat de Prachovské skály, Stenen Stad, op slechts een paar km van de camping ligt. ANWB beschrijft zowel een fietstocht als een wandeling door dit gebied vol grillige zandformaties en basaltrotsen. We besluiten al van de camping te wandelen tot de toegang.

Langs het meer weg, door het bos begint het stijgen alras en verandert het zandpad in een omploegde kletsnatte zooi. Het is baggeren door de slik en erlangs door prikkelige braamtakken.

Na een halfuurtje volgen we een voetpad en komen we boven de parking via een zij-ingang binnen. Daar zit niemand achter het loketje. Mazzelen wij weer.

Binnen volgen we de groene route. Volgens ANWB is dit echt een route voor kinderen. Ja, spannend is ie zeker, maar ook zeer pittig en gevaarlijk door de vele in de rots uitgehakte ongelijke steile stenen trappen, de nauwe doorgangen en sluipdoor/kruipdoorgangen onder en tussen 10tallen meters hoog oprijzende rotsen.

         

          

Regelmatig zijn er uitkijkpunten, die een schitterend beeld geven op de rotsformaties. Het is verbazend rustig. In de buurt van de ingang zien we een paar kinderen. Een kleutertje geniet er echt van om van de trap af te dalen. De mama loopt er beschermend voor. Na 3 uur klauteren zijn we 'rond'. We verlaten het park op dezelfde manier.

              

Na deze prestatie en het fikse parkingtarief plus seniorentoegang te hebben uitgespaard is het de hoogste tijd voor een echt Tsjechisch maal. Voor we er zijn hoor ik geritsel en ontdekken we een ree boven ons. In Amerika zouden we dat een white tail deer noemen, maar of het dezelfde soort is?

In het Parkhotel is het behoorlijk druk. Leen neemt het dagmenu met ?soep vooraf en varkensvlees in speksaus als hoofdgerecht. Brrr! Niks voor mij. Ik eet van de kaart. Een kipsteak met kaassaus. Rauwkostsalade en frietjes als bijgerechten. We eten heerlijk, de prijs valt alleszins mee. Inclusief drinken zijn we uiteindelijk ongeveer € 16 kwijt.

Voldaan lopen we over de weg de laatste kilometertjes. In de diepte zien we het meer al glinsteren. 10 km totaal.  Genoeg gestapt. Nagenieten doen we in zomertenue. De temperatuur is weer zeer aangenaam.

            

Donderdag 5 april, CP Svitavy, Pardubicky, Tsjechië.

Voor vertrek mogen we de wasmachine in de voormalige vakantiekolonie, die camping Eden in de communistische tijd was, gebruiken. Dat neemt de hele morgen in beslag. De schone was moet aan de lijn, want een droger is er niet. Tijd voor een 2e was is er helaas niet. Om 12 uur verdwijnen de beheerders weer. Ook wij maken ons klaar. Zaterdag verloopt ons tolwegvignet. Het wordt dus tijd dat we richting grens gaan. De 35 blijkt een drukke doorgaande weg, waarop veel vrachtverkeer. Een soort Route National door licht heuvelend landschap met vele dorpjes. Daardoor wisselt de snelheid voortdurend. Opletten dus. Er wordt gecontroleerd! Dwars door de grotere stad Hradec Králové.

            

             

           

Een dikke 2 uur over de 35 brengt ons naar Svitavy, een dorpje waar volgens CamperContact een echte CP moet zijn.

             

Vrijdag 6 april, OP benzinepomp (€ 8) bij Horní Bečva, Tsjechië/10 km grens met Slowakije.

Rustig geslapen op de enige echte CP, die we in Tsjechië gespot en bezocht hebben. Een parking met 4 camperplaatsen aan de rand, maar met volledige sani en zelfs elektriciteit gratis.

Het traject van vandaag brengt ons over de 35 van Svitavy via Olomouc verder oost. Weldra wordt het autoweg/snelweg. Komt ons tolvignet toch weer van pas. Zeer veel flink doorrijdende vrachtauto's, die ook elkaar steeds inhalen. Niet prettig, bovendien het landschap weinig aantrekkelijk en buiten de dorpjes om. Helaas. Het is niet anders.

In Hranice verlaten we de snelweg, maar blijven op de 35. Meteen aangenamer. Leuk stadje, prettiger landschap. Ons doel vandaag is hét openlucht museum van Moravië in Roznov pod Radhostěm. We eindigen er voor de slagboom van de verlaten busP. € 10 betalen, maar kunnen we dan overnachten én er morgenochtend weer af? We vertrouwen het niet. Langs de straat zien we een Pstrook. Prima.

           

        

             

Na het middagsoepje zijn we klaar voor het uitgebreide museum. Het bestaat uit 3 delen. Een Walachijer (eertijds rondtrekkende herders, afkomstig uit Roemenie) dorp, een watermolencomplex en aan de overkant van de straat een houten dorpje. In het zomerseizoen worden de huizen zoals weleer bevolkt met boeren, burgers en herders compleet met schapen. De kerk is dan ook open en de molens werken. Nu is dat allemaal niet, daarom krijgen we bovenop de seniorenprijs nog extra korting. Voor CZK 80 pp kunnen we erin. We lopen eerst langs de watermolens. Ook alleen buitenom valt er genoeg te zien.

         

          

Op weg naar het herdersdorp kunnen we in een schuur een kleine expo bezoeken voor een eerste indruk. Daarna tippelen we een uur heuvel op en af langs alle gebouwen. Prettig dat er op bordjes ook in het Duits/Engels uitleg gegeven wordt over de huisjes, hun bewoners en waar in de regio het origineel stond.

        

          

        

Terug in het hoofdgebouw bezoeken we 4 expositiezalen. Leefgewoonten, van geboorte tot dood. Kleding, toonkamers en een expo over de partizanen in de communistische tijd. De laatste alleen in het Tsjechisch. Toch snappen we de essentie. Spionage, verraad met tot gevolg gevangenneming, dood of vluchten. Een aantal van hen is in Australië terechtgekomen.

We zijn al een paar uur zoet. Hoogste tijd voor het houten dorpje aan de overkant van de straat. Daar is het prachtige kerkje inderdaad gesloten, maar verder zijn verschillende huizen geopend. De herberg blijkt in functie. We drinken er thoffie met heerlijke Walachijer kwarktaart. Daar waren we wel aan toe.

         

          

        

         

           

Inmiddels loopt het tegen drieën. Vlug de ontdekte Aire van de Franse camperpoi op 20 km afstand ingetoetst. Het blijkt een kale P precies op de grens met Slowakije. Vannacht eenzaam en hoe jammer, geen goede wifi-ontvangst. Zodoende kan het nieuwe E-tolvignet voor elektronische afschrijving niet gekocht.

        

We besluiten 10 km terug te rijden naar de pomp aan de rand van het skidorp, waar we de laatste kronen hebben vertankt. We mogen er staan, maar niet gratis. Er zijn hier ook wc's en douches. De rekening moet achter de ruit getoond en de wificode krijgen we erbij. Alles officieel dus. Inmiddels zijn we voorzien van het Slowaakse E-vignet (€ 10 voor 10 dagen). Morgen met een gerust hart Slowakije in. Ik zal me vanavond inlezen, zodat de route richting Budapest alvast een beetje duidelijk wordt.

           

Zaterdag 7 april 2018.

1. P Lidl, Pieštany, Slowakije.

Prima nachtstek op de benzinepompP voor de Slowaakse grens. Het is reuze meegevallen met brommende trucks. Op naar Slowakije. Het was een mooie kennismaking met Tsjechië. De steden Karlovy Vary en natuurlijk Praag. Het natuurschoon in de parken niet mis. De Tsjechen vriendelijk en over het algemeen rustig in het verkeer (veel controles ;-). Het openlucht museum gister een mooie afsluiter.

Bij 1e indruk doet Slowakije doet wat rauwer en ruiger aan. Het landschap, de wegen en ook de bebouwing, alles is wat ongepolijster. Vervallen restanten van Oostblokbouw en bedrijfsterreinen. Daarnaast wordt volop vernieuwd, maar het blijft een onafgewerkte lappendeken. Overal rafelt het.

Vanaf de hooggelegen grens dalen we naar Žilina en Martin. 2 steden met fabrieken, half Oostblok half vernieuwd.

          

We kronkelen door verschillende Kraj (regio) met een ruime boog naar ons einddoel. Het had korter en sneller gekund indien we meteen de tolweg E75 richting Bratslava genomen hadden. We willen echter vandaag een indruk van het land opdoen. Vandaar dit gekronkel. Het stuk over de 64 is verbazend slecht. Deze komt beslist in onze top 3 van meest versleten wegen ooit. Er wordt aan gewerkt, maar alles hapsnap.

       

We zijn blij, wanneer we bij Mosovce binnendoor afsteken. Deze gele en witte weggetjes schieten weliswaar niet erg op, want vergen grote alertheid van Leen vanwege onverwachte gaten, bochten of plotseling passerende zaterdagse motorrijders.  Het voert ons door dorpjes.

          

Ook hier hebben we de indruk dat Slowakije wat armer, meer vervallen is dan Tsjechië. De chauffeurs gedragen zich minder bedaard. Er wordt sneller gepasseerd, ook daar waar het niet mag of nauwelijks kan. Nee, echt enthousiast zijn we nog niet over Slowakije.

Via Prievidza en Partizanske bereiken we behoorlijk gaar het kuuroord Piešťany.

   

Hier zijn 2 campings. Het leed nog niet geleden, want beide nog gesloten en een eind buiten de stad. Op zoek naar een OP zien we een ruime P voor de Lidl. In ieder geval goed voor wat boodschappen en een late lunch. Bij gebrek aan beter blijven we hier staan. Op hoop van zegen.

Camping Slnecné jazerá Juh Senec, Senec.

Na een aantal uur kijk ik op de Campercontact app, alvast voor morgen. Welke overnachtingsmogelijkheden hebben we tot  Budapest, want veel is dat niet. Pas in mei gaat het meeste open. Ik ontdek een open camping boven Bratislava. Via de snelweg kunnen we er in no time zijn. Tegen zessen  vertrekken we bij ondergaande zon en een uurtje later staan we geïnstalleerd. We kunnen er zo op. De receptie gesloten. Auto's staan geparkeerd op het eerste deel.  Appartementjes bemand door buitenlandse arbeiders en een kermis ernaast. Aan het eind zicht op de rivier. Buurtkinderen spelen er.

       

We staan. Weliswaar moet Leen op onderzoek, want we kampen met een interne stroomstoring. Komt vast door al dat gerammel vandaag. Ik kook ondertussen een snel maaltje op gas.

Terwijl de tortilla met courgette pruttelt in de pan komt er een man naar ons toe. Hij maakt Leen duidelijk dat we niet op het canpingterrein mogen staan, als we het goed snappen is er morgen een beurs of markt. Naast de rivier mag wel. Alle voorzieningen zijn trouwens ook nog dicht. Beetje van de regen in de drup. Prettig weekend!

         

verder naar week 15