Zondag 25 november, CP Berriozar, Pamplona, Navarra, Spanje.

Gisteravond laat sloeg de kachel op rood. De koelkast blijkt ook uit. Dat was eerder ook al wat problematisch. Leen vervangt de LPGfilter. Heerlijk rustig geslapen. Het is 4°, voelt als 2,  zegt de Meteo. Zodra de kachel hoog gedraaid wordt, springt ie weer op rood. Nogmaals een koude klus voor Leen. Hij vervangt nu de standaard gasfilter. Na sani verlaten we Carrión. Het is duidelijk. We're driving home for Christmas en ook nog voor Klaas as t ff kan. Geen toeristische route langs Camino of Via Verde. Direct de snelweg op. Volle zon. Vers  besneeuwde bergen aan de horizon.

Nog een laatste actie, die de gaskwaliteit hopelijk meer winters maakt, LPG bijtanken op de volgende afslag. Villasartacino. Een uiterst vriendelijke pompbediende helpt.

Burgos bovenlangs rond. De nieuwe circúnvalo is af.

Over de N1 naar Miranda de Ebro. Thoffie in de volle zon op de Puerto de la Brújula  981 m hoog.

Dan de altijd indrukwekkende Desfiladero de Pancorvo met aan het eind het immense beeld van de pastor.

            

         

Niet het laatste stuk tolvrij over de AP-1, maar rustig de rivier over in Miranda de Ebro.

We zijn in Baskenland. Overal 2talige opschriften, ook naar de parking voor de 2e thoffie.

Ipv ruim rond Victoria Gasteiz wil ik ook daar wel rustig doorheen. Géén goed idee blijkt. Hoewel 2baans is het overal druk en vol geparkeerd blik. In het historisch centrum komen we niet. Tomesita neemt het over en voert ons noord langs moderne architectuur en tussen de Euskatrens door, terug naar de rondweg.

Nog net binnen de ring, aan de N622, ontdekken we de officiële Camperparking van V.G. Dat onthouden we voor een later stadsbezoek per fiets.

        

          

Het laatste traject vandaag gaat supersnel tussen de bergen door tot boven Pamplona.

       

Berriozar is een voorstadje van Pamplona, vol hoogbouw. We hebben hier al vaker gestaan. Voor fietsbezoek aan Pamplona, maar ook op doorreis. Het is nu niet druk, maar je staat hier  nooit alleen. De zon schijnt. Het is 12°. Heerlijk!

         

       

        

Maandag 26 november, Aire de Campincar Casteljaloux, Lot-et-Garonne, Frankrijk.

Gisteravond geen problemen met de kachel. Vanmorgen bij 4° echter en iets te snel hoog draaien weer wel. Rustig de temperatuur omhoog, dan gaat het goed. Vroeg weg, komen we op de noordelijke rondweg in de Pamplonese ochtendspits terecht.

Eenmaal op de 135 richting Francia rijden we steeds meer alleen. Het motregent, evengoed erg mooi  en karakteristiek op de Camino. Zeer verstandig geen Peregrino te zien.

          

De dorpen zijn in winterslaap. De straten smaller dan in onze herinnering. De Puertos (passen) worden hoger.

        

Orregal/Roncesvalles ligt op de schop. Volgend voorjaar is alles nieuw, opgepimpt.

In de natte sneeuw thoffie op de Puerto de Ibañeta, 1057 m hoog. We komen deze keer de auto niet uit.

Inmiddels blijft de sneeuw liggen, ook op de weg. Gelukkig wordt het tijdens het dalen en stijgende temperatuur weer regen.

Een paar meter voor de grens tanken we. Dat scheelt 25 tot 20 cent de liter, merken we later. Adios España. Allo, allo la France. Het is 7°, even later zelfs 8°.

St-Jean-Pied-de-Port is druk als altijd. Ook de CP is aardig bezet.

Het is groen, heel groen en minder ruig aan deze kant van de Pyreneeën. Pays Basque.

      

St Palais voorbij, bij Sauveterre over de Bearn.

Door Orthez en dan weer noord. Het smoddert nog steeds. Les Landes, Pays d'Ardour in.

           

We hobbelen tussen halve bollen door het stadje Hagetmau, maar ontdekken de CP niet. Pas na St. Sever is er een aire de picknique om te lunchen. Inmiddels is het droog en schijnt zelfs de zon even.

        

Vanaf Mont de Marsan is het even druk met vrachtauto's. Zodra we 'groen' Perigieux rijden wordt het meteen rustiger.

           

De 4 plaatsjes op de gewenste CP zijn nog allemaal leeg. Daar boffen we mee. Het is een geliefde plaats aan een doorgaande route.

We peppen elkaar op om toch aan de wandel te gaan. Eenmaal buiten is de frisse neus heerlijk. Het is een karakteristiek, nog wat zuiders stadje. Er is veel verval. Sommige gebouwen staan in de steigers, maar wat gerestaureerd is ziet er top uit. Tot slot struinen we op het gemakje door de grote Leclercsuper.

         

         

           

       

Dinsdag 27 november, CP Nobis, Montreuil-Bellay, Anjou, Fr.

Het is koud in de camper, terwijl de kachel toch op laag staat. We worden er wakker van. Bij het opdraaien vertoont ie weer kuren. We weten er inmiddels mee om te gaan, maar zijn om half 6 wél klaarwakker van. Leen gaat thee en koffie zetten. Ik mag nog even lekker warm doezelen. Natuurlijk toch vroeg weg,  het is nog  donker. Rustig in de ochtendspits tussen de vrachtauto's op weg naar Marmande.

Daar zien we tekenen van protest. Op een rotonde branden vuurtjes. Erbij een monsieur gilet jaune. Macron is de kwaaie pier. De politie kijkt toe. Geen blokkades.

Lichte mist, 0°. In Duras rond kerk, kasteel en daar beneden een  P. Het ziet er een mooi dorp uit.

         

De Bordeauxwijngaarden kleuren in de opkomende zon.

Zigzag door Ste-Foy-la-Garde en omhoog. Zon en nevel wisselen elkaar af.

       

Van zuid naar noord door Montpon-Ménestérol.

Kronkelen en heuvelen. Hard gaat het niet op deze rode voormalige Nwegen. Mooi is het wel in de Périgord.

In Chalais staat de P van de Lidl vol auto's met opgevouwen geel hesje achter de voorruit.  Hoogste thoffietijd, mét croissant.

       

Verderop is het Route Barrée. Via een omweg eerder op de N10 naar Angoulême. Zon en Mist vechten tegen elkaar,  de 3e partij: Bewolking wint. Het is dan ook ineens 7°. We zijn in de zachte stroming beland. Ook bij het oprijden van de N10 staan meest vrouwen in gele hesjes met wat spandoeken te blauwbekken. De MotoPolice houdt hen in de gaten.

          

Vite, vite Angoulême dubbelbaans rond en zo verder tot Poitiers. Halverwege nemen we de afslag naar Chauhay. We kunnen er water vullen en lunchen. Niet alle geel staat voor protest ;-) De bewolking wordt dichter. Het spettert even.

         

Zoals altijd veel verkeer rond Poitiers. Futuroscope zien we deze keer niet. We zijn ervoor al afgeslagen richting Saumur. Mirebeau is een mooi vestingstadje met een CP. Iets voor een volgende keer.

          

Even bijkomen op de Aire de Repos de la Briande. Hadden we beter niet kunnen doen. Even later bij Loudon is het dan raak. Nog maar net is een stuk rotonde geblokkeerd. De file groeit snel. Er worden handtekeningen verzameld. Wij krijgen een lach en mogen als laatste door. Iedereen zwaait en toetert bij het langsrijden. Het zijn aardige lui hoor, maar die blokkades vinden we toch minder. Wat een geld en politie-inzet kost dat.

           

We hebben inmiddels ons einddoel dichterbij gepland. Om half 4 rijden we wat gaar de nieuwe nog in aanleg zijnde CP voor camping Nobis op. Rond de 400 km gereden! Voorlopig staan we alleen.

We zijn hier (op de oude locatie in september 2011) al eens eerder geweest.  We zijn diep onder de indruk van het kasteelcomplex, maar herinneren het ons toch niet echt goed. Volgens mij was het toen druk en bloedheet. Op dit moment hebben we nog maar weinig wifitegoed, dus nalezen moet voor mij wachten tot thuis.

          

         

         

Woensdag 28 november, OP Garage AT Rouen.

De kou is echt uit de lucht. 11° bij het opstaan. Gisternacht hielden 2 campers ons gezelschap. Vannacht stonden we alleen en was het superrustig. Weldra bij Saumur over de Loire.

In Baugé stuurt Tomesita ons onverhoeds dwars door het nauwe centrum.

La Fleche aan de Loir, zonder e, al vaak gestopt.

Dan Route Vert naar Le Mans. Veel Convoi Excepsionel onderweg. Boten, halve chalets, stukken windmolen. Alles enorm om te vervoeren.

Très fluïde rond Le Mans en het racecircuit.

Toma verrast ons weer, nu positief. Een landelijke  doorsteek richting Rouen. Licht glooiend, Vlaams aandoend landschap. In een dorp een Intermarché voor de Franse lunch en avondeten. De streek heet de Varais. Zo blijkt.

        

         

Onze wijsdame flikt het 'm weer dwars door zeer pittoresk, maar beslist niet de bedoeling met Camping-car, St. Martin-du-Vieux-Bellème.

         

De kerkklok van Le-Pen-la-Garenne slaat 12. Tijd voor de Fransman om zijn baguette te kopen.

Tijdens de lunch kiezen we onze definitieve bestemming voor vandaag. Het wordt de oostelijke route, deels langs de Seine naar Rouen en dan een CP er voorbij.

Op een rotonde bij Verneuil is het raak. Mondjesmaat mag het verkeer door van de gilets jaunes. Vrachtauto's toeteren ter instemming. De rest reageert gelaten.

In Nonancourt hebben we al zo vaak overnacht, dat we daar voorlopig niet willen komen. We nemen hier de afslag en rijden de N154 noord naar Rouen. Tenminste, dat is de bedoeling. Op de rotonde is het weer gedonder. Een blokkade, 3 vrachtauto's voor ons. Wij mogen warempel achter een personenauto over de vluchtheuvel passeren en voorbij de blokkade. Wat een mazzelaars zijn wij. Met het Vteken worden we doorgewuifd. Op de tegemoetkomende dubbelbaans is het hopeloos. Een kilometerslange file.

We passeren Evreux en Louviers. Ook bij Pont- de-l'Arche (de Seine over) geeft geen problemen.

Rustig kachelen  we verder langs oa Les- Roches-de-Saint-Adrien en dan verder naast de Seine, aan de overkant historisch Rouen. 

Nog even bebouwing en dan de rondweg met de tunnel door Noord Rouen. We rijden stapvoets erop aan en moeten wachten. De motor draait stationair te hoge toeren. Daar hebben we al vanaf de Pyreneeën op en af last van. Leen zet de motor af en wil herstarten. Pouffe-rien. Zo vat een toegesnelde motorist het kort en bondig samen. Geen start meer. Snel hesjes en gevarendriehoeken opduikelen. Leen slaat aan het bellen met ZLM.  Ik trek geel hesje aan en zet 2 driehoeken neer. We staan loeigevaarlijk vanwege het drukke (vracht)verkeer. Gelukkig wel net bij een verbreding waardoor met moeite om en om gepasseerd kan. We wachten. Een half uur, 1 uur. Teruggebeld. Nog niks gebeurd. SOS wil eerst de precieze locatie. Grr. Ze hebben zelfs de coördinaten. Na een vriendelijke buurman en buurvrouw komt een erg boze mevrouw. Ze scheldt ons de huid vol omdat ze nu haar nauwe inrit niet indurft. Leen gaat haar helpen boodschappen sjouwen uit de verderop geparkeerde auto. Daardoor draait ze om als een blad aan een boom. Ze is hem superdankbaar voor de hulp.  Ondertussen  duurt het en duurt het maar. Het verkeer extra druk met vrachtauto's die een blokkade ontwijken vertellen de buren.  Daar bovenop komt de beginnende spits. Het dendert maar door. Hels lawaai en nog geen dépannage.

Na 2 uur komt dan de auto-ambulance,  die ook in de file heeft gestaan. Het leed is nu geleden. Er wordt geen tijd verspild aan formaliteiten. Snel en kundig wordt ons Libby opgeladen. Wij in de hoge cabine bij de chauffeur en daar gaan we. 10 minuutjes naar de garage.

Dat duurt even langer in de drukke spits. Bij de kaaien, waar we ooit overnacht hebben de Seine over en stapvoets langs de rivier tot we aan de westkant van de stad een smalle eenrichtingsstraat inslaan met de ene garage na de andere.

Daar moeten we zijn. Meteen komt een ploeg gespierde monteurs naar buiten. Zij gaan duwen. Wanneer de camper losgekoppeld wordt zit de hoofdmonteur al achter het stuur. Door  Libby achteruit te laten zakken en de koppeling op te laten komen, krijgt ie haar aan de start en kan zo op het krappe parkinkje voor de garage rijden. De spierkracht niet nodig. Knap! Het is half zes. 3 uur na de panne.

Te laat om nog geholpen te worden. We krijgen  elektriciteit. Slaap lekker, morgen om 8 uur zijn we open. Wij blij, dat we staan. Weliswaar met het bed aan de best drukke weg, maar stukken beter dan zelf in gele hesjes een blokkade vormen.

         

Donderdag 29 november, Ferme de Louvet €7, Longfossé, Boulogne, Picardie, Fr.

Redelijk, maar kort geslapen. Ook in de nacht nog regelmatig auto's en pratende mensen. Behalve garages ook cafés, winkels, een school en wat huizen in de straat.

Iets na 8en wordt de camper met de neus in de garage geduwd. Zo kan de monteur droog aan het werk. Leen denkt dat de gloeispiraal kapot is, maar hier is men beslist: De startmotor moet eruit.  Pas daarna worden de registratienummers genoteerd en kan een nieuwe besteld. Wachten dus. Na een uurtje is de startmotor er. Helaas, de verkeerde. Het is kwart voor 10. Geen koerier deze keer. Een jongeman haalt de motor  zelf.  Half elf kunnen de monteurs weer aan de slag. Dat is snelgefikst, maar starten, ho maar!

Allerlei tests zonder resultaat tot de hoofdmonteur erbij komt en feilloos het (kleine) probleem vaststelt. De oorzaak van het doorbranden van de startmotor blijkt oxidatie van de massadraad. Dit vervangen moet alles functioneren. Het is inmiddels half 12. Ook de massadraad wordt per scooter elders opgehaald. Dit ist. Libby draait als een zonnetje. Betalen duurt ook nog kwartiertje.

2x rechts en langzaam naar de snelweg richting Dieppe. Zo rijden we west Rouen uit. Hèhè Het is voorbij!

        

Voorlopig toetsen we het ons bekende Montreuil sur Mer in als bestemming. Zonder problemen de A150 gevolgd door de A151 richting Dieppe op.

Eraf bij  Tôtes, een doorsteek naar de A28.

        

Voort gaat het. Bij Abbeville parallel aan de peage over de D1001 tot Montreuil sur Mer. Dat is een tegenvaller. Het is kermis. De CP staat vol.

         

           

Op deze manier krijg ik toch mijn tour door de stad. Ik hoef er niet eens voor te lopen!

        

We vinden een nieuwe én ons onbekende bestemming. Een Campererf zo'n 20 km noordelijker. Rechtsaf door het dorp Samer.

Bij elk gehucht wordt de weg smaller. Pas vlak voor de laatste afslag tegenliggers. Dat is geluk hebben. Een Campererf met de Franse slag. Het erf is modderig. De voorzieningen simpel maar compleet. In de zomer is het hier vast een paradijsje. Wij zijn blij dat we staan. Morgen weer een dag!

        

         

        

Vrijdag 30 november, Thuis in Goes.

Gisteravond waren we allebei bekaf en lagen voor 10 uur al te bed. Heerlijk én lang geslapen. We kunnen er weer tegenaan. In de zomer is deze ferme camping-car prima voor een dagje extra. Een fietstochtje en dan buiten genieten van het uitzicht. Eind november trekt thuis.

Vanaf Ferme du Louvet rijden we niet smal terug, maar nemen de  iets makkelijker doorsteek naar de gele D341 om precies bij het begin van de tolvrije A16 uit te komen.

Een heftige regenbui mét regenboog toe, doet ons stoppen op een aire.

Halverwege Boulogne-Falais worden we geflitst. We zijn geen vrachtauto. 130 mag hier voor ons. Dat halen we bij lange na niet.

Er hangt een regenstrook boven de kust van Frankrijk, België naar Nederland. Daar rijden wij in. Opspattend water van de vele vrachtwagens, toch passeren we Calais en Duinkerken fluïde.

België in is het droog. Warempel een zonnige stop.

         

Bij Brugge nemen we de N31 en daarop aansluitend de nieuwe verbinding A11 langs Zeebrugge binnenhaven.

Een klein stukje Nweg tot de grens bij St. Anna ter Muiden. We zijn in West Zeeuws Vlaanderen. Het kanaal Sluis-Damme-Brugge over. 50 jaar geleden heeft Leen deze tocht geschaatst. Sorry nu geen foto, maar toen wel ;-)

Relaxed op weg naar de tunnel. Deze route is voor herhaling vatbaar.

         

            

           

Soepeltjes bereiken we Goes.

         

Eindpunt van ook deze keer een prachtige verrassende reis. De minder leuke gebeurtenissen zijn snel vergeten. Het is weer heerlijk thuis te zijn. We zien er naar uit familie en vrienden te ontmoeten. Plannen voor  volgend jaar zijn er al, maar die houden we nog even geheim.