Zondag 18 november, OP Monsaraz, Portugal.

Sinds gisteravond regent het regelmatig. Bij de VVV hebben we een wandelboekje gekocht met interessante suggesties. Echter beter niet na regen staat erbij. Plan B; fietsen naar de  Ermida de São Pedro das Cabeças, niet ver van Castro Verde trekt ook minder met regelmatig buien. Terwijl we wachten tot het droog is spelen de blauwe eksters rond de camper.

We trekken verder.  Saniën en betalen. De prijs blijkt slechts € 7,87 inclusief elektra. Maar liefst 25% korting met de NKC-kaart. Het landschap met  boerderijen, druiven en ander fruit  ziet er frisgewassen groen uit.

We lidlen met zicht op Beja. Thoffie bij de afslag Santano.

       

We verlaten De IP2 bij Vestingstad Portel (CP) voor een afsteker om bij Amieira over  de Rio Degebe  langs de Baragem de Alqueva noord te rijden.

Onderlangs de wijnstad Renguengos de Monsaraz tot de afslag naar ons doel.

          

Het  hooggelegen arendsnest Monsaraz. Vaak langs gereden, nog nooit overnacht. De nadering is al geweldig. Een stop op het eerste terras met de beeldengroep van de Cantores Alentejos. Uitzicht over de enorm uitgestrekte Baragem de Alqueva. Boven ons de vesting en kerk van Monsaraz.

       

Daarna klimmen we nog hoger. De steile bocht op de kasseienhelling dient met wat beleid genomen te worden, maar dan staan we ook schitterend. Bovendien schijnt de zon. Top!

Na de lunch lopen we onder dreigende wolkenluchten verder omhoog.

Door de immense poort het ommuurde middeleeuwse stadje binnen. Nog aardig authentiek. Weliswaar ietwat toeristisch, te zien aan de vele winkeltjes, eethuizen en kamers te huur. Op deze herfstige zondag is het  rustig.

        

De kerk oogt  van buiten wat vervallen. Binnen ziet het er verrookt uit. Bijzonder toch.

Leen klimt een stuk op de muren van de vesting. Ik vertrouw de donkere lucht niet en ga vast op t uusje an.

De regenbuien zien we neerkomen boven de Baragem en verderop in Spanje. Allebei  bereiken we de camper droog.

          

Maandag 19 november, OP Rossio Municipal, Estremoz, Alentejo, P.

Een kerkklok beiert blikkerig. Ik ben net wakker. 7x? Een andere, net zo blikkerig volgt. Ja 7 uur is het. Niet veel later piept de zon boven het raamgordijn. Ik gooi alles open. Leen draait zich om en knijpt zijn ogen stijf dicht.  Ik wil het wél  zien! Een spectaculaire zonsopgang. Een uur later zit alles potdicht. Mist! We willen wandelen en daarna rijden. Dat moet wachten. We maken ons het binnen gezellig. Een poos later lopen we toch door de nevel  naar de kleine nederzetting met vervallen Forte en Ermida buiten de muren van Monsaraz. Terug door de vesting.

     

          

         

Na de thoffie is het nog slechts nevel. Tijd om te vertrekken! Noord binnendoor. Geen sani in Monsaraz, maar wel in het volgende dorp (ook mooi) Telheiro. Prima service.

          

Heuvelend land. Het wijndorpje Pias (familie en vrienden; onthoud deze naam!) laten we links liggen, andere karakteristieke dorpjes doorkruisen we wel.

        

Zo ook keramiekstadje Redondo. Ik denk nog altijd met plezier terug aan de vrolijke senior die ons een paar naïef beschilderde olijvenschaaltjes sleet. Nu rijden we er dwars doorheen om te tanken bij de Intermarché.

          

         

Nog een stukje verder noord. Een klooster, nu hotel, verstopt achter de bomen. We slingeren een bergje over. De stad  Estremoz komt in zicht.

         

Wat een (nauwe) spectaculaire entree! Door de poort en verder door nauwe straatjes tot het grote marktplein.

Daar parkeren we. Ook dit is weer een verrassende stek. Voor ons de middeleeuwse bovenstad met daarbovenuit de Torre das três Coroas (toren van de 3 kronen). Rechts de restanten van een paleis van Koning Dinis en links een Museu. Leuk om te bezoeken, maar vandaag gesloten.

Lunchen en op verkenning. Het blijkt dat achter ons een voormalig klooster staat. We nemen beneden een kijkje bij een expo over energie en krachten van de aarde. Het gaat door tot in de kloostergangen. Het museum is dus gesloten, maar van het gebouw  ernaast staan de deuren uitnodigend open. Overal azulejos taferelen en alweer een kloostergang.

Over de met marmersteentjes  geplaveide (jawel)  straatjes tussen karakteristieke, maar soms wat verveloze gebouwen omhoog. Estremoz is samen met Borba, hét  marmergebied van Portugal.

       

De vesting binnen tot het kasteel. Het begint te regenen. We vluchten het naastgelegen voormalig paleis binnen, waarin de Rainha Santa Isabel is gestorven. Het is nu pousada. Vriendelijk worden we in de lounge genood. Kijk  dat is onverwacht leuk. Er zijn nog authentieke elementen aanwezig.

        

De kapel vol azulejos ter herinnering aan de Rainha én het gemeentelijk museum zijn helaas ook op maandag gesloten. Wel kunnen we buitenom lopen, daar staat een modern gestileerd beeld van haar.

Terug naar beneden stuiten we  op nog een paar leuke pleinen. Tijd voor thoffie in een piepklein barretje. Daarna langs een  pelourinha en een volgend plein met een  beeld in een, de bovenstad weerspiegelende,  vijver.

          

Weer beneden langs kazerne en -vergane glorie- paleis/kerk terug. Net op tijd binnen voor de volgende bui. Het deert ons niet. Muziekje aan. Met het routertje vangen we wifi. We staan aan  de rand van het plein. Genoeg te doen en te zien rondom ons, zonder dat het stoort.

           

Dinsdag 20 november, CP Vila Velha de Ródão.

Verrassend rustig overnacht op de midden in de stad gelegen marktplein. Om 7 uur wekt de veegmachine van de gemeente ons. 100 km noord vandaag. Weer kruipdoor sluipdoor tot de zigzagstadspoort. De landerijen en woongebieden rond Estremoz tooien zich in de mooiste herfstkleuren.

         

Door de witte dorpen Sousel en Fronteira. Kleurige brede randen om de ramen. Breed ook de witte schoorstenen.

         

              

       

Thoffie boven de Rio Grande. Bij het restaurant beneden hebben we een keer overnacht. 's Avonds werd er alleen voor ons lekker gekookt. Nu ontdek ik aan de overkant een vlonderpad omhoog. Ik loop het een eind op in de hoop de Ermida op de heuvel te bereiken. Dat duurt me te lang. Halverwege heb ik er mooi zicht op. De thee wacht.

          

     

Alter do Chão is beroemd om de gelijknamige  paardjes. Net buiten het dorp bezochten we al eens de beroemde stoeterij/ opleidingsschool. Het dorp zelf is ook alleszins de moeite waard.

          

Verder weer tussen ontkurkte eiken en grillige reuzenkeien.

Alpahão door en op Nisa aan. Dat is een dorp met o.a. een bijzondere kerk. Net voorbij het centrum weten we een parking waar je evt ook kunt overnachten.

Iets verder stoppen we voor de 2e thoffie. Er is een kraan met prima bergwater, zo verzekeren de mensen ons, die water tanken. Leen vult ook maar een paar gietertjes. Beter vullen als het kan. Je weet maar nooit in dit jaargetijde.

Het laatste stuk voor ons doel vandaag staat groen gestippeld in de atlas. Very scenic indeed! Van de Serra kijken we neer op de Rio Tejo.

       

Vlakbij de Taag vinden we de ons bekende CP. Hier waren we eerder. Op de CP rotonde voor de nu gesloten camping. Het is even manoeuvreren om een plekje tussen de harde takken van de overhangende bomen te vinden, maar dan staan we ook prima. Na een ochtend zon, 14°, komt een buitje over. De herfstbladeren warrelen alle kanten op.

Na de bui schijnt de zon weer. We wandelen naar en langs de Taag een stukje archeologische wandeling. Met grote borden wordt hier zeer vroege bewoning uitgebeeld.

         

Via een omweg omhoog. Voor de brug brengen we een bezoekje aan de toerist info.

Met een paar wandelingen (evt voor morgen) én plaatselijk geproduceerde olie en honing  klimmen we verder over het spoor naar de fossiele boomstronken. Ondertussen regent het weer en nog steeds harder ook!

Na dan eindelijk de boomstronken bereikt te hebben geven we er de brui aan en lopen zo snel mogelijk terug. Toch 2 uur op stap geweest. Bij de CP is het echtpaar nog steeds bezig olijfjes te oogsten. Gelukkig schijnt de zon inmiddels weer.

        

Woensdag 21 november, OP Seia, Serra da Estrela, Portugal.

Ook vannacht regelmatig regen. Dat niet koude,  maar wisselend zon-wolk-regen weer blijft nog de komende dagen. Rustig verder noord. We kiezen weer een ons bekende plaats, waar we nog wel eens heen willen. Hemelsbreed een 100 km van Vila Velha de Ródão, maar ziguezague, mooi Portugees woord, heel wat meer.

Tot bisschopsstad Castelo Branco. Hier bezochten we vorig jaar de tuinen. Nu rijden we noord over de 112 en 352. Landschappelijk prachtig. Steeds kronkeliger.

Het valt niet mee een thoffiestop te vinden. In de Serra da Garáunha boven Vale d'Urso is een kleine verbreding naast de weg. Hèhè, dat smaakt!

           

             

Een lange slingerafdaling langs Fundão tot Telhado op de 234. Bergop gaat het nu naar Barco en onverwacht smal door Vila de Paúl.

        

          

Boven een snelstromende riviertje ligt een mooie picknickplek. Laat de bakker nu achter ons stoppen! Hij heeft nog een paar pão seco voor ons. Spiegeleitjes en wat groente in de pan. Klaar is de lunch!

Een kortsluiting rammelt ons over kasseitjes door Erida. 

Linksaf langs het P.N. Serra da Estrela.

          

De 321 brengt  35  kronkelige kms dwars door het Park naar Seia. Er liggen zo'n 15 dorpjes aan deze route, toch is er nauwelijks verkeer. Prachtig landschap, schitterende herfstkleuren.

          

           

De OP van Seia is in eerste instantie een deceptie. Wat een troep! Het is markt geweest. Overal plastic en karton. Voor we naar de zin staan parkeren we op verschillende plaatsen. Het uitzicht op de kerk is echter top!

Ook Seia is niet de mooiste. Het is wel een zeer bedrijvig stadje, gezellig regionaal centrum voor de omringende bergdorpen en toeristisch vertrekpunt voor de Serra.  

We bezoeken 2 kerken en een kapel. Die zijn wel de moeite waard.

         

             

          

           

Ook scoort Leen in een van de winkeltjes  weer een stel schapenwollen sloffen en ik 3 paar lamswollen sokken. Ook de beroemde Serra schapenkaas is hier een gewild artikel. Missiën completed!

Bij terugkeer is het plein schoongeveegd. Ziet er meteen heel anders uit.

        

Donderdag 22 november, CP Piscina Municipais, Torre de Moncorvo, Tras-os-Montes, P.

Een bizarre nacht. Een paar uur na het avondeten krijgen we beiden buikkrampen. Bijna tegelijkertijd horen we in de straat boven ons gelach, geschreeuw en gezang. Het klinkt als studentenyells. Met tussenpozen gaat dit door tot 3 uur s nachts. Wij voelen ons allebei nog beroerd en schieten dus bij iedere opleving van het feestgedruis wakker. Is het dan eindelijk stil geworden scheurt om een uur of 5 een vuilnisauto de parking op om met veel lawaai de containers te legen. Verbazingwekkend hoe fit en opgeknapt wij toch aan de nieuwe dag beginnen ;-).

De etappe van vandaag belooft een makkelijke te worden. 120 km over rode Nweg en een stuk autoweg. Aan de rand van de stad vullen we de voorraden aan. De N17 schiet niet alleen lekker op, maar voert ook nog eens door een met reuzenkeien bestrooid landschap.

         

          

We tanken bij de Intermarché in Celorico da Beira. Een leuk dorp met een nog jonge CP ontdekten we bij een vorige reis.

Tot de Douro sjezen we over vrijwel verlaten autoweg. Dat schiet op.

        

De M220 daarentegen is smal en slecht onderhouden, maar kronkelt wel mooi boven de Douro uit.

Torre de Moncorvo is groter dan in onze herinnering. We hebben er goede herinneringen aan, ook aan de CP en vooral ook aan het restaurant in het zwembad ernaast.

Het dagmenu van vandaag staat ons aan. Het duurt dan ook niet lang of we klimmen naar Restaurante Piscina. Je moet het weten, want het ligt letterlijk binnen het zwembadterrein en het wordt daar pas aangekondigd. De vorige keer heeft Leen het toevallig ontdekt. Het wordt ook vandaag druk bezocht door locals. Meteen olijfjes en brood. Water en wijn. Daar is de broccolisoep al. Terwijl we daarvan genieten komt de hoofdschotel (kip of kabeljauw met ui) er bij. Dat is wel erg snel. Superlekker is het evengoed.

     

De zelfgemaakte sobremesas (bolacho voor Leen en notengebak voor mij) zijn ook weer overheerlijk. Doe ook nog  maar een abatanatu en chá verde. We zien wel wat het kost. Niet te geloven, alles is inclusief. € 7,50 pp. Dikke fooi mag erbij.

De middag is al een eindje op weg, wanneer we onze heuvel  afdalen naar het stadje. Natuurlijk met een paar mooie pleinen,  typische kerk en stadhuis.

         

           

           

Bij terugkeer goed heet douchen in het verder koude sanitairgebouw. Ook in de herhaling is deze stop weer top!

        

Vrijdag 23 november, CP Citadel,  Bragança, Portugal.

Superstil. Geen verkeer. Heerlijk geslapen op de Monte boven Moncorvo. Tintelfris, 7° aan de sani. Grr! De schoonwatertank lekt op de pomptoevoer. De ducktape  moet er aan te pas komen.

De nieuwe M220 brengt ons breed en soepel naar de IP2. Even smooth verder tot Maçedo de Cavaleiros. Bovenop een  pas rijden we van volle zon de mist in. Gelukkig duurt het niet lang, maar zon zien we voorlopig niet meer.

         

Daar kunnen we tot de afslag Bragança Sul tolvrij op de A4. Dat schiet pas echt op.

We benaderen Bragança deze keer uit het zuiden. Negeren Tomesita die ons het historisch centrum in wil sturen  en komen zo op de heuvel tegenover terecht. Een pracht zicht, maar dit gaat niet lukken.

         

Terugrijdend komen we toch in het verboden voor vrachtauto's gebied en schampen het Centro Histôrico. We negeren Tomesita wanneer we het niet vertrouwen. Tot we aan de andere kant zijn en het herkennen. Op deze CP staan we  niet alleen. Druk is het echter niet. En hé, de zon laat zich weer zien.

       

       

Helaas ook vandaag wisselend een buitje, wolken en zon. Paraplu mee én nodig voor de wandeling. Direct boven de CP door de Porta da Sol de Citadel binnen. Het is de 3e keer, dat we hier zijn. De 1e x op de fiets vanaf de camping 5 km noordelijk. De 2e keer ontmoetten we hier volkomen onverwacht campervrienden de Swalkers. Toen was het druk en heerlijk weer. Nu doet het wat desolaat aan. Ik neem een kijkje in de Igreja Matriz.

          

         

Het wordt vandaag toch een kerkenpad.  We dwalen zomaar wat door het Centro Histôrico en stuiten op verschillende open exemplaren.

Op het centrale plein met pelourinha (schandpaal) is het wat drukker. Er rijdt zelfs een toeristisch treintje.

       

          

Aan de andere kant even poseren bij de postbode en geld trekken in de Correos.

Rustig door onbekende straatjes weer omhoog. Op een besloten plein wordt aan de kerstmarkt gebouwd.

       

Verder omhoog de Citadel weer in. Er dwars doorheen en omlaag tot de camper. Het plan was hier  nog een dag te blijven om de verjaardag van Leen te vieren, maar we hebben het wel gezien. Morgen verder!

          

Zaterdag 24 november, CP Carrión de los Condes, Palencia, Castilla y León, Spanje.

Gisteravond hebben we de klok al een uur vooruit gezet.  Op Spaanse tijd wakker  en Portugees vroeg weg. Hieperdepiep, Leen is jarig én nog een kroonjaar ook! Hij mag dus de route bepalen vandaag.  Zo rijden we niet door de prachtige maar bochtige Serra de Montesinho, maar nemen de A4 naar de Spaanse grens en gaan dan later noord.

           

In Alcañices nemen we die afslag omhoog, maar eerst thoffie voor het politiebureau. Leen heeft mijn cadeau al eerder gehad hoewel hij op de uitvoering  ervan nog een aantal maanden moet wachten :-). Vriendin Ria heeft echter een verrassingspakket meegegeven. Terwijl de felicitatie-appjes binnenstromen, mag hij uitpakken. Wat lief! Kruidnootjes, stroopwafels en meer. Allerlei lievelingsknabbels van Leen. Perfecte keus en timing!

         

Zelfs tijdens het inslaan van de 1e Spaanse boodschappen wordt hij gebeld. Van Benavente rijden we de Campo in. De graanschuur van Spanje op de hoogvlakte.

          

         

Tussen de in dit seizoen kale velden liggen de boerendorpen, waar de hoge silo's  met de  grote kerken vechten om de dominantie.

          

             

Vanwege een omleiding belanden we in Vilanueva del Campo. Het blijkt een leuk en bedrijvig dorp. De Zaterdagmarkt loopt op zijn eind. Tijdens de lunch wijzigen we de bestemming. Niet naar Villada, maar nog een uurtje verder. Het is vandaag zo koud en guur, dat kilometers maken een goede optie is. We beginnen naar huis te verlangen.

           

Carrión de los Condes wordt het eindpunt voor vandaag. Aan de Camino de Santiago en hoe kan het ook anders, we waren hier eerder.

         

Dik ingepakt wandelen we de rivier over, het pelgrimsdorp in.

         

De vele kerken en kloosters staan er buiten het seizoen verlaten bij. Het is sowieso erg rustig op straat. Drie uur. Behalve de horeca gaat alles dicht. Tijd voor lunch en siësta.  Zit nog niet in ons systeem.

       

        

            

         

           

Opgefrist en net op tijd terug voor er weer een buitje overkomt. Weldra snort het kacheltje lustig.  

       

verder naar week 48