Zondag 11 november 2018, OP Praia de Faro, Faro, Algarve.

Slechts 60 km oostelijk verplaatsen we ons. In Tavira wat boodschappen.

         

           

Al met al staan we iets over 10en. Een dynamische stek blijkt meteen. Voor ons de saliñas, daarachter het Ilha de Faro met de watertoren als duidelijk herkenningspunt. Achter ons stijgt of daalt geregeld een vliegtuig. Na een kwartiertje klimt het Transaviavliegtuig, waarin Jeroen,  over ons heen richting Amsterdam.

Het weer valt mee. De verwachte regen komt voorlopig niet. Na de vroege lunch wandelen we over de dam naar het eiland. Tussen de schorren foerageren lepelaars, reigers en ooievaars.

        

Op het eiland staan ook meerdere campers en is het druk met dagjesmensen. De wind wakkert steeds meer aan. De golven op het strand onstuimig.

Het is een badplaatsje met grote hotels, maar heeft tevens de mid 20e eeuwse sfeer behouden met simpele vakantiewoninkjes op de duinen.

        

         

Terwijl Leen aan de andere kant van de parking vliegtuigen spot kan ik bij de camper lekker met de voetjes omhoog. Ondertussen lopen de saliñas  vol water. Top hier!

          

            

Maandag 12 november 2018, CP Camperstop Messines, São Bartolomeu de Messines, Algarve.

Vanuit bed weer enthousiast over het prachtige zicht op de Ilha de Faro. Dit is beslist een plek om nog eens te bezoeken.

Ook het doel voor vandaag is zo'n beste stek waar we steeds terugkeren. Maar eerst hebben we een missie. De keukenkraan heeft al enige weken de geest gegeven. Onderweg zijn 2 campingwinkels. Van de 1e hebben we geen adres. Alleen de omschrijving aan de 125 in Almancil. We draaien nog een extra rondje, maar ontdekken de zaak niet.

Van de 2e:  Camperserv hebben we de coördinaten. Dat moet goed komen, zou je denken. Helaas de werkelijkheid is heel anders. Iets voor half 10 zijn we er. Hek gesloten. Half 10 open. Draaien en dan ist vast open. Er loopt al een man rond, die echter nog geen aanstalten maakt de poort open te gooien. De camper staat ietwat lastig geparkeerd, een ander komt eraan. Leen stapt uit en ziet dat het hek weliswaar dicht is, maar niet op slot. Hij stapt dus het terrein op. Inmiddels is het 1 minuut voor half 10. Meteen barst een scheldkanonnade los. De Engelse eigenaar komt er nu ook bij en kapittelt niet zijn monteur, maar  bonjourt Leen al even dreigend naar buiten. Hij moet wachten tot de poort open is zegt de man. Ik sta ook niet om half 2 s'nachts op jouw deur te kloppen, aldus de eigenaar. Ietwat manke vergelijking lijkt me. Het hek was niet op slot en inmiddels is het half 10. Leen zegt tot mijn verbazing nog  sorry, sorry ook. Het helpt niet. Hij mag in de winkel kijken of er een kraan is, maar hulp krijgt ie niet. Wat een horken!

Afijn, zonder kraan rijden we verder. Bij Bouliquieme verlaten we de 125 noord weg van de kust.  Nauw door het dorp omhoog. Ineens een heel ander landschap. Spannend hoor.

Ook dwars door Paderne en bij S.B. De Messines rechtsaf de Campo in.

        

André heeft ons al snel in de smiezen. Hij heeft nog een paar mooie plaatsjes in de aanbieding. Hier komen we wel in een warm badje terecht. Na installatie ontmoeten we campervrienden Wolf en Annemie. Meteen volop aan de klets. Het zonnetje breekt door. Met Annemie en adoptieteckeltje Sientje loop ik een rondje.

Na de lunch is het heerlijk buiten zitten, terwijl de mannen André  met een klus helpen. Als vanouds ;-).  We hoorden trouwens dat Camperserv, uitzonderingen daargelaten, bekend staat om dit onbeschofte gedrag. In het land der blinden is éénoog koning kennelijk. En Leen, heeft in een paar minuten een noodoplossing voor de kraan gefixt.

         

Dinsdag 13 november, Camperstop Messines, Algarve.

Vanmorgen voor de 2e keer deze reis de kachel aan. Het is slechts 9° in de camper. Daarop volgt een zonnige dag met snel oplopende temperatuur. We fietsen over onverharde wegen door de campo naar São Bartolomeu de Messines. Wat mooi toch dit heuvelland!

         

          

In S.B. de Messines is het zoals altijd gezellig druk. We houden van dit stadje. In de overdekte markt worden we ook nu weer begroet door het vriendelijk zakelijk bejaarde dametje. En zoals altijd smelt Leen voor haar en koopt een iets te dure meloen.

Na bij verschillende kraampjes nog een en ander gekocht te hebben brengen we de buit naar de fietsen.

In de oude Intermarché bestellen we kip piri piri, direct van onder de grill. Ook nog de dagsoep, caldo verde  gaat heet en goed verpakt mee. Zo hoeven we alleen maar uit te pakken en met een salade erbij is onze warme maaltijd klaar.

          

          

In de namiddag zijn we uitgenodigd bij Annemie en Wolf. Het  is een gemêleerd gezelschap. Allemaal genieten we van de Brabantse gastvrijheid en gezelligheid, waarin zij meesters zijn.  

       

Woensdag 14 november, Camperstop Messines.

Vandaag vertrekken Annemie en Wolf, samen met vrienden, voor een uitstap van een paar dagen. Zaterdag komen ze weer terug, maar dan zijn wij weg. Na de koffie bij ons is het afscheid dus daar :-(

Samen met anderen zwaai ik hen uit vanachter het hek. Ze  zien het niet.  De blik is al vooruit gericht. Haha! Daar staan we dan met ons goeie gedrag!

We komen vandaag het terrein niet af. Kletsen met buren en genieten van het mooie weer.

         

Donderdag 15 november, Camperstop Messines.

De voorspelde regen lijkt weg te blijven. Wel fietsen we onder fikse wolkenluchten naar S.B. de Messines. Blauwe eksters vliegen op. Ze laten zich niet schieten door de camera.

In het dorp een stopje bij de kerk.

Verder oostwaarts richting Baragem de Arade.

Halverwege wandel ik een heuvel op, onderdeel van een archeologische wandeling.  Een bordje verwijst naar een necropole, een Ibero-Keltische begraafplaats. Tussen donker oker gekleurde rotsen, ook de aarde heeft dezelfde kleur, klauter ik een end omhoog en kom niks tegen. Het is een intrigerende omgeving, maar ik draai om. We zijn tenslotte met een fietstocht bezig.

          

          

Niet veel verder in het dorpje Vale Fuzeiros bereiken we het restaurant. Dat is nou pech voor ons. Het is gesloten. Wekelijkse rustdag.

Dezelfde weg terug naar het dorp. Achter  de spoorlijn zien we de ermites waar we de vorige keer waren.

Bij de nieuwe Intermarché staat de daghap ons niet zo aan. Ook verder geen lunchplekje naar ons zin. We gaan voor een, zij het late, gezonde lunch in de camper. Volgende keer beter!

         

Vrijdag 16 november, Camping Castro Verde €10,50,  Alentejo.

Prachtig ochtendlicht valt  over de Campo bij het verlaten van Camperstop Messines. Gisteren ontdekten we een zelfbedieningsweegbrug, net voor de afslag naar de IC1. Na de weging in Spanje vorig jaar zijn we kritisch door de mee te sjouwen spullen gegaan. Dat maakt extra nieuwsgierig naar ons huidig gewicht. Inclusief dik 100 ltr water (en voorraadje wijn) valt  3460 kg mee. Daar moeten wij dan nog bij.

Zo verlaten we de Algarve en rijden de Alentejo in.

Om Ourique heen de SP2 op. We zijn er bijna. Drie jaar geleden stonden we hier ook. We hebben er prettige herinneringen aan.

Ook deze keer zoeken we een plekje beneden aan een straatje. Boven staan de vaak langstaanders op de verharde schuine camperplaatsen hutje mutje. Wij kiezen rust en ruimte, daarvoor lopen we graag wat verder. Algauw zie ik de blauwe eksters rondvliegen. Stoeltjes buiten. Het kan nog steeds.

        

Leen loopt de laatste dagen wat moeilijk. Alleen even tot de toeristeninfo. Het stadje verrast ons weer. 3 jaar geleden zagen we prachtige muurschilderingen over de Canto Alentejo (zie 2015). Op dezelfde plaats nu een Mural Art expo met Castro Verde stadsgezichten.

Het lijf van Leen komt wat los. Na de info kuieren we toch verder door het karakteristieke dorp.

Ik neem een kijkje in de kerk met prachtige plafonds en azulejoswanden.

Voor de Intermarché de gerestaureerde molen. Terug omhoog. Een beste klim.  Al met al toch een 5  km weggetippeld.

         

Zaterdag 17 november, Parque Campismo de Castro Verde, Alentejo, Portugal.

Het is grijs. De zon doet zijn best, maar verliest het pleit. Herfstweer. Ook hier staat een 8 kg wasmachine. Die draait een stuk langer dan gedacht, maar de was komt er superschoon uit. Niet zeuren dus. Zodra alles hangt lopen we naar het centrum.

        

Daar is een maandelijkse mercadinho. Inderdaad piepklein, maar met een paar biogroenten en fruitkramen. We kopen alweer een ons onbekend fruit: kiwano, nieuwe oogst laranjas (sinaasappelen), snijbonen, courgette, komkommer, een bosje koriander en aardappelen. Alles supervers en van eigen teelt. Ook het kraam met eigen baksels lopen we niet voorbij. De keuze valt op pompoen met amandel en wortel met sinaasappel. De tasjes zijn gevuld.

         

Dwars door het stadje komen we uit op de Largo da Feira. Daar kiezen we voor 't meest simpele restaurant: Casa de Pasto Taberna 25. Supervriendelijke bediening én ook superlekker!

           

Op de terugweg passeren we het 1e betonnen gebouw van Portugal. Vroeg 20e eeuws. Een bijzonder huis, zeg maar 'creatief mét....

          

verder naar week 47