Zondag 4 november, OP Altura, Algarve, Portugal.

Vandaag is dan de herfstmarkt in Cacela Velha. 2 weken geleden uitgesteld wegens verwacht slecht weer. Met Ria fietsen we erheen.

Er wordt nog uitgepakt. Lekker rustig dwalen. Minder druk dan vorige jaren, maar net zo gezellig. Alfarroba- en pompoenbroodjes bij een kennis van Ria. Dikke pret en vooraf proeven bij de parochiedames, die allerlei lekkers verkopen tbv het goede doel. Wij kiezen voor een punt van zowel het koffie- als van het citrusgebak. We proberen een vijgenjammetje op pão caseira. Dat laatste  moest de dame eerst nog gaan kopen.  Ria past onderwijl op de kraam. Verder koop ik, ook vaste prik inmiddels, een paar zakjes losse thee. En voor de fun een handmade ring van papierrolletjes.

           

          

Onderwijl genieten we ook van het mooie Cacela Velha en het fantastische uitzicht.

Een ons onbekend fruit smaakt zo goed, dat ook hier wat van in de tas verdwijnt.

Onze vrienden zijn er ook. Met hen aan de thoffie trakteer ik op de parochiebaksels. De cafédame is not amused. Geen meegebrachte etenswaren op het terras. Sorry, niet gezien!

Wij zijn onderhand rond en fietsen terug. Het is lunchtijd. Met Ria aan de pompoensoep en gezellig nakletsen. Zo vliegt de tijd. Vandaag laat de zon zich maar sporadisch zien. Zo dadelijk toch maar even het plankier op en even de zee zien.

         

Maandag 5 november, duinparking Altura.

Ria rijdt 2x per week naar het zwembad in Castro Marim  Voor een luttele € 1,20 per uur kan er gezwommen worden, deelname aan een half uur aquagym is daar zelfs bij inbegrepen. Ik ben voorbereid. Geen bikini en badmuts op.  Voor de aquagym rijdt een busje door de gemeente die zo'n 20 dames en een vijftal heren dropt. Zo lang de instructeurs niet zijn verschenen, wachten de gymnasten als vogeltjes op een telefoondraad op de rand van het zwembad. De 2 heren, door Ria Peppi en Kokki genoemd, arriveren zowat standaard een kwartier te laat. Dan gaat er knoeterhard muziek aan. Wij zwemmen al die wachttijd heerlijk onze baantjes, maar de busgroep mag nu pas te water. We krijgen allen voor iedere hand een (drijf)gewicht. Hiermee moeten we al lopend allerlei oefeningen doen, die de instructeurs gezellig met elkaar kletsend, niet altijd even simultaan langs het bad lopend voordoen. Er is geen enkele verdere begeleiding en structuur voor de leerlingen. Iedereen doet maar een dotje. Duco en Olga zouden op slag een rolberoerte krijgen. Desondanks is het hartstikke leuk. Ria en ik sloven ons flink uit. Na afloop mogen we 5 minuten met de hulpstukken onder de oksel uitdobberen. Dat is de  cooling down. Daarna verdwijnt de groep naar de douches en zwemmen wij nog een minuut of 10 in het verder weer lege bad. De bus is al vertrokken. In de kleedkamer leggen nog slechts een paar, ook zelfstandig gekomen, dames de laatste hand aan hun toilet. Wij kunnen daarna in alle rust douchen, zelfs aan haardrogers is gedacht. Superfit en vol energie verlaten we het zwembad. Dit wil ik wel vaker. Foto's heb ik niet van dit gebeuren, alleen van het prachtige uitzicht. Dat krijg je er gratis bij.

            

Dinsdag 6 november, ASA (€ 4,50) Vila Real de Santo Antonio, Algarve.

Het is maar een  kippeneindje.

         

Om 9 uur al arriveren we. Precies op tijd voor ons lievelingsplekje met ruim zicht op  de Guadiana. Aan de overkant blinkt het witte grensstadje Ayamonte en helemaal rechts het kerkje van de ermite, tot waar we vorige week fietsten.

Het was een koude nacht, 6° slechts. De temperatuur loopt gelukkig snel op. Leen fietst nog naar de supers. Ik maak er een lui dagje van, kijk naar de langsvarende ferry en andere bootjes.

Na de lunch lekker slenteren en een beetje shoppen in het altijd levendige en gezellige centrum.

           

          

Woensdag 7 november, CP Vila Real.

Wat een actieve dag. Gister is Ria's zoon (vroegere oppas van onze zonen) aangekomen. Om 10 uur stapt hij uit en ik in de auto. Terwijl Ria en ik ons uitsloven op zwem en aquafit in Castro Marim, gaan Leen en Jeroen aan de wandel door Vila Real. Ze belonen zichzelf met een koffietje en lekkers.

           

Carlos heeft vandaag andere afspraken, maar was zo lief al vroeg bij Afonso een tafeltje voor ons 4en te reserveren. Het is weer smullen van de dagkeuze. Leen kiest vitella, gestoofde  kalfslapjes, de anderen carapaus. Heerlijk gegrilde visjes, iets groter dan sardientjes.

Voldaan wandelen  we naar de vuurtoren. We hebben gehoord dat die op woensdagmiddag te bezoeken is. Het hek is open, maar de deur gesloten. We bellen aan. Geen reactie. Misschien zijn we te vroeg? We buiken een poosje uit op een bankje in de tuin.

Net willen we vertrekken. Wat blijkt er was al een groepje met de vuurtorenwachter/gids mee, dan gaat de deur dicht. Wachten loont dus.

Het blijkt een geweldige uitstap. Een aardige vuurtorenwachter met interessante (Portugese) uitleg. Schitterend uitzicht rondom. Wij beklimmen de wenteltrap, maar er is ook een lift voor wie slecht ter been is. Aanrader! Woensdagmiddag half 2 tot half 5 (ongeveer ;-)).

Onderweg naar de camper krijgen we een telefoontje. Monique en Paul lopen bij de haven en lusten wel een theetje. Kort en gezellig.

Op deze manier vliegt de dag voorbij.

            

Donderdag 8 november, CP Vila Real de Santo Antonio.

De wastassen zijn vol. De wasserette van Intermarché is maar een zigzag blokje om. Er kan echt niet meer in de 8 kg machine. Ik breng een fleecevest van Leen naar de camper voor de handwas. Leen doet ondertussen een paar boodschappen in de Intermarché. Op tijd terug om de was over te hevelen naar de droger. Wanneer dat gebeurd is fietst Leen naar de Lidl en ik nog een keer heen en weer om de delicate was achter de camper te hangen. Zelfs nog tijd voor een theetje. Daarna voor de laatste keer fietsen. De droge en nog ietwat vochtige was vouwen en scheiden. Ik wil niet nog een keer heen en weer fietsen.

            

Hoewel, nadat alles hangt en of opgeruimd is, fietsen we samen naar de Pingo Doce. Daar zijn weer superpoupes (kortingen) op veel wijnen. Wij willen een geschenkdoos voor de verjaardag van Carlos. Overal in de winkel staan flessen en dozen. Verschillende personeelsleden zoeken mee, maar onze keuze is niet te vinden. Hopelijk is de vervangende wijn net zo goed. Met ook nog een chocoladesobremesa (toetje) in de tas komen we precies gelijk met Ria en Jeroen bij het huisje van Carlos.

Die is al druk geweest. De tafel is gedekt. De salade klaar, de aardappelen gekookt in de schil en voor Leen de vleeslapjes in knoflook al gebraden. Zodra wij er zijn gaat de dorado voor ons op de barbecue. Daarna  nog 2 makrelen voor Jeroen en Carlos. Smullen maar!

             

       

De brigadeiro (chocogebak)  smaakt heerlijk bij de thoffie. Terwijl wij nog gezellig natafelen ruimen  Carlos en Ria alles op. De vaat klaar nemen wij met grote dank afscheid. Tot de volgende keer. Carlos gaat verdiend relaxen bij de dagelijkse novela (soapserie) op tv.

          

Vrijdag 9 november, CP Vila Real de Santo Antonio.

'Ik heb geen zin om op te staan' Dit lied komt langs op de radio. Een rustdag. We zijn er allebei aan toe na dagen vol leuke activiteiten. Behalve wat klusjes voeren we niet veel uit. De temperatuur is goed. Het zonnetje schijnt,  maar de wind is fris. Een vestje is regelmatig nodig, maar daarmee is het een aantal uren goed buiten zitten.

Ik laat het hierbij. Leen doet toch een rondje dorp.

          

              

           

Zaterdag 10 november, Laatste dag CP Vila Real de Santo Antonio.

Tegen 10en fietsen we naar Castro Marim. De maandelijkse markt is al in bedrijf. De zigeunermarkt is flink uitgebreid. Er wordt flink tegen elkaar op geschreeuwd. Ik krijg het er benauwd van. Geef ons de levende have en huishoudelijke markt  maar. Van levensmiddelen, groente en fruit tot gereedschappen. Niet te vergeten de kippen, konijnen en vogeltjes. Ook het terrein met de rokende en smokende horeca is flink uitgebreid.

            

     

           

           

            

            

Wij hebben met Ria en Jeroen afgesproken op een terras net buiten de markt. Heel wat rustiger.

Dan volgt een dubbel afscheid. Eerst van Ria en Jeroen, daarna nog van Monique, Paul, Mart en Ellen. Ook zij lopen hier rond. Er is even bellen nodig om elkaar te vinden.

          

Terug op de CP is vooral Leen druk met de voorbereiding voor vertrek. Hij doet het in etappes. Morgenochtend kunnen we er na betaling zo vandoor!

          

verder naar week 46