Zondag 16 september, Parking Aire Cité de l'Espace, Toulouse, Tarn et Garonne, Frankrijk.

Doodstil is het 's nachts op de Aire van Monteils. Vroeg wakker zijn de Franse weekendcamperaars rondom ons wel. Van de weeromstuit rijden wij ook al om kwart voor 9, gesanied en al. Over de heuvelkam de resterende 28 km tot Laguepie, het plaatsje, waar we eergisteren naar op weg waren. Middenin het stadje de CP. Dat was een heel andere ervaring geweest.

           

Cordes-en-Ciel, de naam zegt het al, ligt ook hoog.  Het oogt zeer pittoresk  en navenant toeristisch. Met de wandeling van gister nog in de benen, passen wij vandaag.

We rijden door de Tarn, één en al vignoble en wijnchateau.

In Gaillac voert Tomesita ons weer virtuoos om het centrum heen recht op de A68 af om 38 km tolvrije snelweg mee te pikken.

Ruim voor Toulouse er weer af. Dat is een enorme stad, dus we rijden de laatste kilometers door uitgebreide voorsteden/buitenwijken. Toch komen we er makkelijk. Op de Périphérique een stuk zuid en dan de borden volgen naar de Cité de l'Espace.

            

Daar is achter automatisch openende hekken een gereserveerde parking voor campers en bussen. De meeste bezoekers komen voor het ruimtevaartcentrum, maar de P ligt ook hartstikke praktisch om de stad te bezoeken. Daarom zijn we blij met deze dag en nacht bewaakte Parking.

Nog geen 6 km over merendeels fietspaden en fietsstraten tot  de Place du Capitole in het hart van de stad. De Office de Tourisme zetelt  in de Donjon naast het roze marmeren stadhuis.

           

Fluks markeren we de bezienswaardigheden erop en de route vormt zich vanzelf. Wat een luxe  met mapsme en tegelijk ook nog makkelijk ouderwets de  richtingbordjes volgen.

Overal fietsstraten en  nauwe éénrichtingstraatjes, sauf ciclistes. Het is een echte fietsstad. 15 jaar geleden, toen wij hier de 1e keer waren werd er al voor geijverd. Nu is er veel bereikt, alleen veel Toulousainse automobilistes willen slechts tandenknarsend ruimte maken.  De plaatselijke fietsers op hun beurt sjezen ook overal doorheen en snijden voetgangers af. Een anarchistische grootstad. Het lijkt Amsterdam wel ;-)

Het Couvent des Jacobins kan ik, behoudens securitycheck, zo binnenlopen. Wat een schitterende kerkruimte met glas in loodramen en oa. de sarcofaag van Thomas d'Aquino.  Een modern licht-en-geluidkunstwerk komt prachtig uit in de gewelfde ruimte. Daarnaast de kloostergangen en tuin. Zeer de moeite waard.

            

Ook naar de Basilique St. Sernin fietsen we moeiteloos. Via de zijdeur komen we in de gebedsruimte voor de pelgrims en vandaar in de kerk, behangen met rode tapijten en ook weer subliem in zijn Romaanse eenvoud.

       

           

De Garonne is niet ver. Ook dit stukje stad is het aanzien meer dan waard. Gezellig bovendien, daar aan de kaaien tussen de Pont Neuf en de  Pont St. Pierre.

                

Terug de stad in nemen we een kijkje bij Hôtel d'Assezat, met op dit moment een expositie van kunstwerken uit de collectie van Baron de Rothschild. Curieus dat je dwars over het terras met etende mensen naar de entree moet lopen.

Niet veel verder het Musée des Augustins. Ook hier na securitycheck zo doorlopen. Ik kom er nu achter dat er vandaag vanwege monumentenweekend op veel plaatsen, zo ook hier weer, gratis toegang is. Het geeft een gezellige sfeer met niet alledaags museumpubliek oa zag ik een moslimgezin hun kinderen uitleg geven bij een zeer katholiek schilderij. Mooi!

              

            

De uurtjes tikken makkelijk weg op deze manier. Een kijkje in de Jardin des Plantes, waar een ellenlange zigzagrij staat voor het Musée de Toulouse. Ze worden geamuseerd door een vrolijke Jamaicaanse straatmuzikant, die met vet accent een pikant liedje zingt.

Te voet lopen we dwars door de veel rustiger Grand Rond, onderdeel van de Jardin Royal.

We zijn inmiddels  aan de andere kant van het uitgebreide centrum beland en vlakbij het Canal du Midi. Leuk om nog een kilometer of wat langs te fietsen en daarna onze weg terug te zoeken.

Bij de OP zijn de bussen inmiddels aan het vertrekken en blijven aardig wat campers staan voor de nacht.

Het is poepieheet geworden. Leen heeft een Macdo op 2 km ontdekt. Het lijkt hem een goed idee daar te gaan eten, dan hoeft er niet gekookt binnen. De afgelopen dagen hebben we regelmatig het minigasstelletje buiten gebruikt, maar dat is op zo'n parking ook niet je-dat. Ik laat me dus makkelijk overhalen.

We komen er een modern systeem van bestellen en betalen tegen. Niet meer aan de balie, maar per digitaal systeem. Je krijgt een nummer en na een poos wordt je blad aan je tafel bezorgd. Het eten is niet top. Slappe french fries en grove sla. Maar afijn, we zijn er makkelijk mee.

We hebben weer genoten van deze zuiderse stad. Al met al 25 kms weggefietst, waarvan 7 in het centrum. Pfff... Dat was een lange hete tippel geweest!

                            

Maandag 17 september, Aire Municipale, Mazères-sur-Sarlat.

Verbazend rustig op de OP in Toulouse, ondanks dat het snelwegverkeer in de verte hoorbaar is  en in de ochtend natuurlijk het werkverkeer op gang komt. De periférique is om half 10 nog heel druk. Het kost dus een halfuurtje langzaam rijden. Het leek me gisteravond leuk een stukje Michelincamperroute 6 Midi-Pyrenées te rijden langs allerlei stadjes ten zuiden van Toulouse. Weg van de snelweg dus. We doorkruisen het vestingstadje Muret van noord naar zuid, maar ontdekken er niks van. Verder  heel veel gekronkel. Leen had al niet zo'n zin, bij mij verdwijnt die ook. Vandaag geen goed idee.

           

Bij de Intermarché in St. Sulpice-sur-Lèze gooien we alle tussenstops uit Toma. Behalve de dagelijkse boodschapjes, kunnen we nog saniën ook. Op naar een hopelijk leuke Aire.

Een half uurtje over de A68 en de afslag naar de Aire. Er is nog een plekje tussen de Franse medecamperaars. We staan boven een stuw in de Salat in een dorpje aan de voet van de Pyreneeën. Moet lukken om hier bij te komen van het best wel actieve weekend.

            

             

         

Dinsdag 18 september, Area per Autocaravanes Rialp, Catalunya, Spanje.

Zeer rustig kronkelen we binnendoor tot de toegangsweg naar de Vielhatunnel. Eerst zitten we achter een vrachtwagenchauffeur in opleiding, daarna wordt er aan de weg gewerkt en tot slot is er een truck aan het houtladen. We vervelen ons niet. De omgeving is prachtig, de Pyrenese bergen steeds dichterbij en hoger.

           

             

            

Eenmaal op de rode N125 worden we door een splinternieuwe tunnel om het dorp St Beat geleid en vervolgens toch een stukje terug het dorp in, omdat de rest van de omleiding nog niet klaar is.

Het brengt ons bij een mooie thoffieplek aan de (nog steeds) Garonne.

Wij rijden over de Pont du Roi (582 m) Spanje in. Meteen anders qua infrastructuur en bouw.

              

Deze keer gaan we niet door de Vielha tunnel maar slaan bij de gelijknamige plaats linksaf de Val d'Arán in, alweer de Garonne, hier Garona, volgend.

         

Ik loop een rondje poblat (durp) in Arties, typisch voor de streek met Romaans kerkje. Mooi!

Dit is wintersportgebied. Baquera-Beret is  een groot ski-oord, een van de beste van Spanje en o.a. geliefd bij de Spaanse royals.

Gestaag klimmen we naar de Puerto de Bonalgua. Adembenemend prachtig! Lunch boven op 2072 m met uitzicht op vrijgrazende paarden.

Ook de afdaling blijft meer dan wauw! Stevige dorpen rond de kerk. Tussen bossen en velden omgeven door indrukwekkende bergen. Het gaat maar door.

     

         

         

Voorbij Rialp is het even zoeken naar de CP. Op een grote P bij de sportvelden is de sani. Enkele campers staan even verderop  langs  een snelstromende rivier. Daar zoeken ook wij een plekje op de ietwat modderige strook. Geen zin om verder te rijden. We blijven.

        

Tijd voor siësta, we passen ons meteen aan. Straks na 4en een loopje naar het dorp.

             

             

                  

Woensdag 19 september, Parking Pirenarium, Sabiñanigo, Aragón.

Er staat een grote plas voor de camperdeur. Gisteravond kwam er een fikse onweersbui over. Nu is het fris. Best lekker voor de verandering.

Richting Madrid belooft het nog 30+ te worden. Wij stippelen voor vandaag daarom nog een stukje Pyreneeën uit. De C13 verder af tot Sort en daarna de oost-west kronkelende N260, die eindeloos lang de Pyreneeën doorkruist.

     

De Congost de Collegats is één opeenvolging van imposante rotsformaties, die door tunnels doorkruist worden.

           

La Poblas de Segur ziet er interessant uit. Er flitsen een aantal modernistische gebouwen langs. Een achter groen verstopt herenhuis lijkt verdacht op een Gaudí.

Bij het klimmen naar de Coll de Creu de Perves (1335 m) wordt de weg nog bochtiger,  smaller en meer versleten. Op de top is de beloning daar: Thoffie!

            

Even verder nog een Coll en vervolgens een ademstokkende afdaling tot El Pont de Suert. Catalonië uit, net in Aragón een klein Officina de Turismo met een uiterst vriendelijke dame. Ze toont een kortere route die we uiteindelijk toch niet nemen. We gaan vandaag voor het natuurspektakel!

           

             

Ondanks nog 2 colls van tegen de 2500 m oogt het landschap wijdser. De toppen van de bergen kaal.  Ook de afdaling is minder heftig.

             

           

In Castejón de Sos vinden we de lunchplek voor vandaag.

De Congosto (kloof) de Vernamillo is meerdere kilometers magnifiek smal en allemachtig prachtig. Ook als het dal iets breder wordt kun je het nog steeds overweldigend noemen.

             

             

Ook het stuk van het dorpje Campo tot Aínsa, onze eindbestemming voor vandaag blijft onverminderd het aanzien meer dan waard. Vermoeiend is al dat bochtenwerk, stijgen en dalen  wel. We bereiken Aínsa dan ook enigszins afgepeigerd.

           

          

Dan komt de deceptie.  Beneden ziet de vrije parking er aardig vol uit. Wij rijden echter naar boven tot de betaalde parking vlak bij het Casco Historico. Daar is het ook vol. Er is een of ander fietsevenement. Achteraan op een veld kunnen we nog wel parkeren tussen andere campers. Ik krijg het echter acuut letterlijk Spaans benauwd van die drukte.

            

We vertrekken weer richting Torla bij het Parque Nacional de Ordesa. De wandelbestemming voor morgen. Dat is echter nog anderhalf uur rijden en daar hebben we nu echt geen trek meer in. Tijdens een stop gooien we de boel om. Het is voor nu genoeg bergrijden geweest.

            

          

We slaan eerder af en rijden over de brede fonkelnieuwe N260b,  een kortsluiting, met viaducten en tunnel van bijna 3 km in een half uur naar Sabiñanigo.

Een CP bij  overheidsgebouwen, zoals het politiebureau, blijkt, zo merken we tijdens het loopje naar de super,  te behoren bij het Pirenarium. Een educatief Pyreneeënpark met een ietwat verlopen miniatuurparkje erbij.

            

           

Het is niet de gezelligste Area,  maar rustig en niet onbelangrijk met schaduw. De temperatuur is toch weer opgelopen tot tegen de 30°.  

Behalve dat wandelingetje naar de plaatselijke super hoeven we hier verder niets. Heerlijk! Het dorp doet na 4en super sloom en relaxed aan. Hier en daar wat mensen die hun tijd verdrijven op een terras, voor de rest alles nog dicht tot 5 uur.

Leen loopt dus later nog eens, terwijl ik in de schaduw uitpuf.

                       

Donderdag 20 september, Parking de Membrilleras, Jaca, Aragón.

Ons 1e doel vandaag is het stadje Jaca, slechts 20 km ver.

Op de CP kunnen we kiezen uit enkele net vrijgekomen plaatsen van vertrekkende campers. We installeren ons op een topplek, neus naar een speeltuintje en daarachter een  kerk op de heuvel. Schaduw van de bomen verzekerd.

Niet veel later klimmen we omhoog naar het Casco Viejo. Bij het klooster (kerkje) zo de Calle Mayor in. Deze winkelstraat komt om kwart over 10 nog maar net tot leven.

We passeren oa de Ayumento (stadhuis) op weg naar de OdT. Met behulp van de plattegrond lopen we langs de bezienswaardigheden in het kleine centrum.

Eerst langs de kathedraal. Er is een mis aan de gang, dus meer dan een blik naar binnen komt er niet van.

Dan  naar de nog gesloten Citadel met fikse gracht eromheen. Van een afstandje zien we ook de Antiguo Seminario.

Daarna zigzaggen we rond de hoofdstraat. O.a. langs het Episcopaals Paleis, nog  een kerk en de Torre del Reloj met kruisridder voor de deur.

Van de Antigua Judería (Joodse wijk) rest niet veel meer dan een gedenkbord.

          

We zijn weer al bij het kerkje met klooster boven de CP. Hier is ook nog een stuk van de middeleeuwse muren intact.

De Infoseñora heeft ons dringend geadviseerd tussen 11 en 12.30 het klooster te bezoeken, want daar is iets te bewonderen wat erg de moeite waard is  Het is wat zoeken naar de ingang. Opzij staat een deur op een kier. We komen in een hal. Door een raam zien we een soort kantoortje met daarin een in zwart habijt geklede non en een jongeman. Deze opent een paar deuren voor ons. Nadat hij ons bezworen heeft absoluut geen foto's te maken en telefoon uit, mogen we een op het eerste gezicht kale ruimte binnen. De verrassing is groot. Aan de muren hangen enorme 13e eeuwse vervaagde fresco's. Het  zijn  op panelen gezette stukken muur vanuit een oude kerk, hier samengebracht. Alle afbeeldingen hebben  te maken met de geboorte van Jezus, oa de aankondiging, de herders en de drie koningen.  

In de ruimte staat ook nog de 12e eeuwse sarcofaag van Doña Sancha, een Infante, dochter van koning Ramiro 1. Meer dan dit krijgen we niet te zien. Meer uitleg staat er ook niet bij. We kopen dan maar 3 ansichten. Een detail van de 3 koningen en één van de bezoeking. Plus een detail van de sarcofaag. Inmiddels begrijp ik dat de fresco's en sarcofaag uit de crypte van de Santa Maria Bajo Tierra, waar dat ook is, komen en dat de nonnetjes eea in beheer hebben.  Misschien bestaat die kerk niet meer. Intrigerend, maar mijn gidsen Michelin, Capitool en Kosmos maken er alle 3 geen woorden aan vuil. We worden uitgeleide gedaan door een stokoud nonnetje en dan gaat de tussendeur weer op slot.

Dat was onze historische wandeling. Bovenlangs lopen we tot een rest van een Ermite en tippelen meteen verder door nieuwbouw en boven de rivier tot de Mercadona aan de rand van de stad.

Het is alweer heet geworden. Bij terugkeer is het lunch en siëstatijd. We staan zo fijn, dat we vandaag niet meer verder gaan. Estato Quieto!

           

Vrijdag 21 september, Area de Sos del Rey Católico.

Een vuilnisauto komt de containers achter ons legen, de maaimachine ronkt luidruchtig in het parkje voor ons. Ter verhoging van de feestvreugde beginnen de klokken van het klooster vrolijk te klingelen.  Halloo..... We zijn wakker hoor! 8 uur. Eigenlijk hebben we uitgeslapen. Via de Mercadona om oa water in te slaan en ander groot of zwaar spul verlaten we Jaca. Was voor ons een prima Area daar.

          

Ons doel ligt 80 km westelijk,  weer een historisch plaatsje. We zijn benieuwd! Inmiddels aan de voet van de Pyreneeën nemen we een binnendoor, de A-1601. Een weg in reconstructie.  

Dit is Camino. Hoewel minder druk dan de Camino vanaf St. Jean de Port,  zijn ook hier wandelaars.

Bij een in verval geraakt dorp en kerk ligt een goed onderhouden Albergue met terras, dat uitkijkt over de vallei.  Wat een oase voor de vermoeide pelgrims. Voor ons is het een mooie thoffieplek.

       

 

Daarna hobbelen en kronkelen we kilometers over slechte smalle weg. Af en toe een dorpje in verder leeg landschap. Haast hebben we niet.

        

Het doel voor vandaag doemt uiteindelijk steeds spectaculairder voor ons op. Precies 12 uur installeren we ons. Thoffie en zover mogelijk nog voor de siësta het Casco Viejo bekijken.

          

Het stadje staat aan de wieg van Spanje, doordat in de 15e eeuw een Aragonese koning (hier geboren) trouwde met een koningin uit Navarra en zij  zo de basis legden voor het huidige land.

Onze wandeling brengt ons door nauwe koele straatjes tot het Palacio de Sada (het vermeende geboortehuis) en nu OdT.  We zijn er precies om 1 uur. Net op tijd voor een plattegrondje.

           

         

We dwalen heerlijk door het mooie middeleeuws stadje. De Judería, nog enkele Casas, veel poorten en de centrale Plaza met oa de Ayuntamiento (stadhuis) en Lonja (beursgebouw). Alleen de kerk kunnen we niet meer binnen, pas om 4 uur weer.  Net als in Jaca zijn ook hier enkele bussen Spaanse bejaarden gedropt. We maken de wandeling af langs de Parador en nog verscheidene stadspoorten.

           

             

              

          

            

Ik geef de moed op dat we nog ergens een leuk menu del día kunnen scoren. We zagen alleen exclusief duur Frans (met foie gras) en toeristenmeuk met pizza (ook duur). Dan bijna terug, al buiten het centrum in een zijstraatje hebben we beet. Iets over half 2 zijn wij het 2e stel dat verwezen wordt naar de comedor. Een kwartier later zit het bomvol luidruchtig converserende Spanjaarden en vloeit de geserveerde wijn rijkelijk. Voor elke gang is er keuze uit 3 gerechten. Wij houden het veilig met mixsalade vooraf, dan respectievelijk Merluza (heek) voor mij en voor Leen Ternera (kalfsvlees) en ijs toe. Maar wat te denken van erwten met ham of soep met bonen vooraf en als hoofdgerecht konijn met slakken. Onze medegasten smullen ervan.

       

Op de grote parking is het superrustig. De wind waait lekker. Heerlijk uitbuiken.

                     

Zaterdag 22 september, Area de Servicio  para Autocaravanes, Uncastillo, Aragón.

Gisteravond was de wind bij vlagen heftig. Vannacht stil en donker. Precies om 9 uur komt een gemeenteman € 5 ophalen. Gistermiddag mochten we van een andere werker snel bij het gesloten zwembad douchen. Geen geld dus voor ook nog volledige sani op deze mooi gelegen plaats.

We gaan weer niet ver. 22 km glooien tussen dennen, steeneiken en kruiden. 

Uncastillo ziet er verweerd uit met kasteel bovenop. We negeren Toma, die ons dwars door de nauwe straatjes wil sturen.

Zelfs de borden volgend is de toegang nauw. De brug over moeten we 2x steken. Het uitzicht is geweldig. Alleen jammer van het gaas. Kwart over 10 staan we al.

Niet veel later klimmen we omhoog. Wat een ongepolijst dorp. Toch herbergt het heel wat bezienswaardige volgens de turismoseñorita, die zetelt in de kloosterentree naast de San Martin de Tours. Om de een of andere reden kunnen we nu de kerk/museum niet in, maar later wel.

              

Nog verder klimmen we tot het kasteel. Puf puf. Deze keer koopt Leen een  kaartje voor het historisch museumpje binnen en beklimt oa de toren, terwijl ik, gezeten op een verstrekt stoeltje, wacht in de schaduw voor de kassa.

          

           

We dwalen dieper het stadje in. Soms over uitgesleten trapstraatjes, dan weer klinkers of grind. De middeleeuwen tonen nog erg dichtbij.

De Sta Maríakerk kunnen we wel in. Buiten is het echter interessanter vinden wij. Overal gebeeldhouwde kopjes en reliëfs.

              

We passeren voorname stadshuizen en de Ayuntamiento. Ook hier kunnen we even binnenkijken.

De Antigua Plaza del Mercado met zijn galerijen vinden we wat tegenvallen. Er zijn garages onder gemaakt.

Terug bij de Turismo is daar ook de juffrouw weer, die we inmiddels 2x in de stad tegenkwamen met een groep. Weer moeten we wachten. Ze oogt aardig gestrest en ratelt in snel Spaans. Tja,  ze moet ook alles alleen doen. Uiteindelijk mogen we niet zelfstandig binnen, maar weer met een groep achter het aan. We haken af. Het is genoeg geweest. Leen had stiekem wel even binnengegluurd en het zag er interessant uit, maar jammer dan.

We hebben toch dik 2 uur rondgedabberd.

Bovenop de heuvel met de camper op de wind en schaduw voor de deur is het goed uit te houden. We volgen het moeizame vertrek van één van de Spaanse campers. Misschien lukt de draai niet op de brug of vind ie de helling te steil, maar na een poos kiest hij voor de route door de vrijwel droge rivier, maar stuit dan op geparkeerde auto's, die de helling half blokkeren. Nog lastig dus. Voor ons is het siëstatijd.

              

verder naar week 39