Zondag 19 november, CP Las Moreras AC € 9, Alcossebre, Comunidad Valenciana, Sp.

Het blijft maar zonnig en droog. Hoewel thuis gaat trekken vinden we het zonde om de kust te verlaten. Iets noordelijker ontdekken we op de Camperpoi een nieuwe volledig verzorgde CP bij Alcossebre. We zijn er por la Costa weleens doorgefietst, maar hebben er nooit verbleven. Tegen 9en wordt er al druk gebruik gemaakt van de 3 (dríe) saniplaatsen op de CP van Grau de Castellón. Grote uittocht vandaag.

We rijden de kustweg tot het andere eind van Benicassím.

         

De berg op en een stukje over de N340.

           

Na de afslag een binnendoortje naar Alcossebre. We zien geen aanwijzingen. Pas op welke afslag je neemt naar de CP. Tomesita wil een heel smal weggetje in. Hoeft niet. Er is een bredere straat. Een vriendelijke ontvangst. Nummerbord noteren. Zoek maar een plaatsje. Het terrein is voor driekwart in gebruik. Wat klaar is keurig verzorgd. Pas sinds juli open is de beplanting nog pril. Weinig schaduw nog. Erg vinden we dat niet deze tijd van het jaar.

               

Na onze lunch lopen we het dorp in richting strand. Er heerst de sfeer van een echt Spaanse zondag. Mensen op straat aan de wandel of samen aan een drankje voor het eten. Weinig toeristen.

            

            

Ook aan de boulevard is het merendeel Spaans gezellig. Slechts bij een rijtje terrassen aan het water is de klandizie meer gemengd. Hier zien we ook toeristen. We vinden het een lekker no nonsens sfeertje. Net voor de middagsluiting om 2 uur vergaren we wandelingen en fietstochtjes bij de Turismo. Dat is voor later.

            

Op de CP is het een oase van rust. Heerlijk!

            

Maandag 20 november,  Camper Park Las Moreras, Alcossebre, Comunidad Valenciana, Sp.

Op de fiets door het Parque Natural Sierra d'Irta staat op het menu vandaag. Als we het halen zelfs tot Peñiscola, waar het markt is. Niets van dit alles gebeurt. Mijn lijf zegt stop! Leen wandelt naar de Consum en doet wat klusjes. Ik verzorg een makkelijk natje en droogje. Voor de rest verpoos ik op een stoeltje buiten al lezend in Dictator. De laatste van de literaire thrillertrilogie over het leven van de Romeinse advocaat/staatsman en filosoof Cisero door Robert Harris. Ook Imperium en Lustrum, respectievelijk nr 1 en 2 heb ik deze reis verslonden. Fascinerend!

       

Dinsdag 21 november, Camperpark Las Moreras AC, Alcossebre, Comunidad Valenciana, Sp.

Vanaf de CP prijkt op de heuvel achter de camper een wit gebouwtje. Het is de Ermite de Santa Llúcia. Een uitdaging om erheen te wandelen. Vrij direct en dus steil omhoog over rotsige pad met losse keien ertussen. Het is pittig, heel pittig weer. Sluipenderwijs wordt het steeds lastiger.

         

              

Deze keer zetten we wel door, zo bereiken we dan de Ermite met kleine archeologische site. Er wordt gewerkt dus het aanzicht valt wat tegen. Het kerkje ligt in een prachtige omgeving. Dit is Parc Natural de la Serra d'Irta. Het uitzicht tot de kust jammer genoeg wat wazig.

             

           

           

Gelukkig hoeven we niet dezelfde weg terug. We maken er een rondje van. De afdaling over de asfaltweg is veel langer, maar ook geleidelijker.

De kust bereiken we bij Platja les Fonts. Wat een mooi natuurlijk strand, omzoomd door grote groene dennen.

Inmiddels lunchtijd moeten we toch nog even wachten. Op deze doordeweekse dag zijn heel veel restaurantjes gesloten. Bij de haven van Alcossebre vinden we King Döner Kebab met vriendelijke Pakistaanse bediening. Ze hebben menu del día, maar wij kiezen voor kebab en falafelschotel. Ook heerlijk op zijn tijd.

De laatste km tot de CP brengen ons op een totaalscore van alweer dik 10 km.

       

Woensdag 22 november, Camperpark Las Moreras AC, Alcossebre, Comunidad Valenciana, Sp.

Samen boodschappen doen. Verder verglijdt deze dag in alle rust op de CP.

     

Donderdag 23 november, Camperpark Las Moreras AC, Alcossebre, Comunitat Valenciana, Sp.

We vieren vandaag 'bijna jarig' dag voor Leen. Er is twijfel of we zaterdag aan de terugtocht door de bergen beginnen of hier nog wat blijven zolang het zonnig is. Vertrekken we zaterdag dan wordt vrijdag een voorbereidingsdag en komt er misschien weinig van feesten. Dus begint de dag zeer relaxed, mede doordat het vandaag best lang duurt eer we een 'wazig' zonnetje zien. Er zijn warempel echte wolken. De meteo voorspelt vanaf zaterdag een flinke temperatuursdaling tot rond de 15°. Dat maakt het besluit makkelijker. Zaterdag gaan we rijden. Rond half elf doet de zon zijn best. Iets meer aangekleed dan de afgelopen tijd klimmen we op de fiets. Geen uitsloverij vandaag, maar als het lekker fietst wel leuk om Marina d'Or te halen. Vorige week vanuit Grau de Castellón draaiden we om voordat we deze urbanizacion, waarvan ik me de mozaïeken overal herinner, bereikten. Tot Capicorb langs de kust. We kijken even binnen bij camping Tropicana. Deze herinneren we ons omdat hij zo super kitsch is met Romeinse beelden en papegaaien. Toch heeft het wel wat.

             

         

In het gehucht Sant Antoní een Ermite en even verder een soort kasteel aan het water. Een kapsalon en een disco huizen er.

          

Iets binnendoor tot Torrenostra. Hier moeten we het binnenland in op de rand van het Parc Natural Prat de Cabanes-Torreblanca. Halverwege bij een fruitgroenteverkoop staat een Duits paar met een lekke fietsband. Leen heeft het juiste pompje. Ik koop bij de jolige señora 3 granaatappels. Ze mikt er nog een peer, een mandarijn en een tomaat bij om aan een kilo te komen. Anders rekent het zo moeilijk. Terwijl wij bijna op de fiets zitten begint ze te roepen en hameren. Wat blijkt, we krijgen ook nog een uit de schil getikte amandel mee. Guapas (knapperds) noemt ze ons. Daar word je toch vrolijk van.

               

              

             

De Duitsers staan voor Torre La Sal op een gedoogplaats vlakbij het strand. Een grote P. De politie noteert regelmatig kentekens. Soms moet iedereen weg en dan begint het weer opnieuw. Ook wij staan graag vrij. Toch trekt het ons aan de oostkust niet echt meer. Steeds de politie die controleert en soms handhaaft. Ook regelmatig diefstallen. Er komen gelukkig steeds meer officiële CPs. Het uitzicht misschien wat minder, maar wel zo veilig, zoals wij er graag een hele dag op uit het trekken.

Niet veel verder bereiken we langs een opeenhoping van campings, wel een stuk of 10, Marina d'Or. De mozaïekbanken en meer zijn er inderdaad nog. Vergeten was dat het verder eigenlijk een super lelijk hoogbouw vakantiedorp is. Volledig sfeerloos. Een leuke lunchplek vinden we ook niet. Deze keer voorziet de Mercadona ons van een paar hartige happen. In het park aan het strand op zo'n mozaïekbank verorberen we het.

        

Daarna sjezen we met wat ondersteuning dezelfde route terug. Zo ontdekken we weer andere details, zoals een rotsige kust vlak voor Alcossebre. We zijn er bijna. In de verte op de heuvel de Ermite boven de CP. Dik 50 kilometertjes. Dat was een makkie! De zon schijnt inmiddels weer. Nog even genieten buiten.

           

          

         

Vrijdag 24 november, Camperpark Las Moreras, Alcoceber, Comunitat Valenciana.

Wakker worden met regendruppels op het dak. Dat is lang geleden. Het duurt maar even. De zon doet hard zijn best door te breken. Rond elven lukt dat steeds beter. De was is inmiddels schoon en droog. De fietsen staan reisproof op de drager, ook andere klusjes zijn geklaard. Dit was het corveegedeelte. Het is warm als we het dorp inlopen op zoek naar een authentiek restaurantje ter viering van Leens verjaardag. De laatste boodschappen bij de Consum. Mooie aanbiedingen van typisch Spaanse delicatessen pikken we mee.

De boulevard aan het strand vinden we te toeristisch, maar in het dorp hebben we een paar leuke tentjes gezien. Leen twijfelt nog tussen 2. Het wordt Casa Paco (whats in a name?) Daar is het menu simpel maar wel cocina casera. We krijgen er geen spijt van. Lekker, lekker! Señor Paco verwent ons en vergast ons op een analyse van de Catalaanse kwestie. Het is geen probleem van de bevolking, vindt hij. De kranten poneren allerlei opinies en verder draait het allemaal om geld voor een kleine groep. Wij genieten nog maar een keer van de Spaanse gastvrijheid. Voor ons verschilt dat niet van de Catalaanse, die we deze reis ook ervaren hebben.

           

Er rest nog slechts een uurtje eer de zon teveel aan kracht verliest. Dat breng ik wel buiten door in bikini. Een onverwacht cadeautje. Niet voor Leen, die maak je daar niet blij mee. Mij des te meer.

         

Zaterdag 25 november, CP San Estaba de Litera (Huelva), Aragón, Sp.

Massaal verzamelen de Spaanse musjes zaadjes rondom de camper. Een mooi afscheid van Las Moreras. Weldra rijden we noord over de N340. Tomesita verrast ons met een binnendoortje vanaf Vinarós tot de Ebro boven Tortosa. Toch weer onbekende pad

         

             

            

          

Bij Uldecona begint Catalunya. De herfst toont zijn kleuren. Voor Tortosa komen we bij de Ebro. Rond de stad is het druk. De HyperSimply verschaft goedkope diesel.

Verder links van de Ebro. Toch weer plotseling bereiken we de ons bekende Agrobotica in Aldover. Vanwege auto's achter ons duik Leen snel naar de steile afrit, draait en laat de camper dan achteruit zakken. Libby krijst. Haar bump schuurt over het asfalt. Dan maar boven blijven. Dat is nog eens arriveren. Een jongeman komt ons al vertellen dat het meevalt. Nou ja! Toch wat van slag richten we ons op de coöperatiewinkel. Sinaasappels, citroenen, olijven en Ebrorijst kopen we in. Even later worden we begroet door de señor, die achter bezig is.  Hij begroet ons vol enthousiasme. Bij het afscheid rent hij ons achterop voor nog een abrazo. Feliz navidad, buen viaje en tot de volgende keer. Laten we het hopen!

           

Thoffie op een fijne aera boven de Ebro. Dat is nodig!

Bij Móra d'Ebro kruisen we de heenroute. Verder over de C12 door het Ebrodal. Wat is het toch een landschappelijk mooie route. In Asco stonden we al eens op de CP. Even verder in Flix voor de laatste maal over de Ebro.

          

         

            

In Malais gaat Tomesita alternatief. Stenige grond. Perziken, peren en amandelen groeien hier. Via de C45 tussen aparte rotsformaties, er staan petjes op, naar de dubbelbaans N11.

       

          

Dubbelbaans even richting Barcelona tot boven Lleida. Daar ook 4baans over de A22 weer noord. Niet het mooiste deel van Catalunya. Veel veeschuren. Het ruikt doordringend.

          

Een volgens Campercontact leuke CP is ingetoetst. Tomesita vindt het nodig ons dwars door Binéfar te voeren. We rijden inmiddels in Aragón en ineens is het landschap weer aantrekkelijk. Ik zie wat bekends. We zijn hier eerder geweest. Op de terrassenCP net buiten het dorpje weten we het zeker. Hier waren we al eens. Toen waren we vanuit het naburige Monzón vertrokken, omdat het daar nogal hectisch was. Ook deze keer is het de herfstige rust zelve. Voorlopig hebben we het rijk alleen. De eerste 250 km zitten er weer op.

           

          

De CP heeft alle voorzieningen, ook een infobox met een wandelfolder. Daaruit doen we een ommetje rond het dorp. Door het kleine centrum terug. Zeer aangenaam. De zon schijnt, het waait wat, 16°. Kan een stuk slechter.

          

           

              

           

             

          

verder naar week 48