Zondag 12 november, Area de Servicio Autocaravanas Daimús, Comunidad Valenciana, Sp.

De ochtend vult zich met klussen. Leen klimt o.a. op het dak om een tak weg te knippen boven het zonnepaneel en meteen het stof daarvan te verwijderen. Ook inspecteert hij het afgeplakte lek. Er gaat nog wat extra tape op. Zo moet het de terugreis weerstaan. Toch bezig wordt het bergvak onder het bed heringericht. Ondertussen draai ik een was, gevolgd door de droger. Het is een prachtig zonnige dag geworden. Bikiniweer. Misschien wel de laatste keer deze reis.

Tegen zonsondergang maak ik een stevige nordic walk naar en langs het strand. Leen heeft geen zin en blijft achter.

         

Maandag 13 november, Area de Servicio Autocaravanas Daimús, Comunidad Valenciana , Sp.

De zon schijnt ook vandaag weer stralend, maar door een koude wind blijft de temperatuur steken op zo'n 18°. Prima voor een fietsrondje. Langs het water over aansluitende boulevards tot Platja de Piles. Daar kunnen we niet verder.

Door het binnenland op het dorp Piles aan. Een rondje om de kerk en verder weer.

             

Even later kunnen we de Bici Carril op. Een Via Verde tussen Gandia en Oliva. In Oliva rijden we naar de kerk. Om die te bereiken moeten we de drukke N332 oversteken. De grote kerk staat wat hoger in het oude gedeelte vol nauwe straatjes.

     

Weer terug op de Bici Carril fietsen we tussen de sinaasapppelboomgaarden tot Gandia. Hier loop ik door het voetgangersgebied langs het Borja (Italiaans Borgia) paleis en de kerk.

           

       

Daarna verder over het fietspad naar Gandia Grau tot het centro commercial. Met de tassen vol boodschappen, van de Aldi deze keer, beginnen we aan het inmiddels bekende traject tot de CP in Daimús. Lekker rustig fietsen tussen alweer citrusboomgaarden rondom.

Lunchen, opruimen en douchen. Achter de camper tegen het groen is het best lekker. We zetten stoelen klaar. Onze vrienden Ko en Katrien brengen ons een afscheidsbezoek. Zo gezellig. Altijd genoeg gespreksstof. De tijd vliegt om. Het was weer fijn elkaar te ontmoeten.

          

Dinsdag 14 november, 1. CP (€ 2) Bellús, 2. CP Simat de la Valldigna, Comunidad Valenciana, Sp.

Tegen 9en verlaten we Daimús. De autothermometer geeft slechts 6° aan. Ons doel is niet ver. Dwars door  Bellreguard, vlak voor de kerk langs het binnenland in via de CV60. Mooi groen landschap met dorpjes en een klooster tegen de hellingen.

           

        

Allengs wordt het steniger. Richting Xativa nemen we de afslag naar Bellús. Tomesita voert ons door de smalste straatjes om aan de andere kant van het dorp te eindigen bij een zo te zien nieuwe CP onder de dam van de embalse (stuwmeer). Een mooie, op dit moment, verlaten plek. Alleen een man wandelt langs met zijn hondje. We zijn hier terecht gekomen door de website van Thole en Everdien. Een kloof en grotten moeten te bewonderen zijn. De dag is nog fris. Thoffie en ondertussen de wandelschoenen aan.

        

            

           

We weten niet waar we één en ander kunnen vinden. MapsMe maakt ons ook niet wijzer. We lopen tussen hoge rietkragen langs de rivier, weg van de dam. Op de CP zagen we al een groep kwartels oversteken en een donkere eekhoorn in een boom klimmen. Nu spurt er regelmatig een konijn over de weg. Tussen het riet zien we niet veel, maar horen des te meer. Stromend water, vogeltjes, een dier dat opschrikt.

            

We lopen op een bergrand af, maar dat is best nog ver. Verderop wordt gewerkt. Een kraan tussen het riet. Een stuk langs de rivier is kaalgemaakt en met worteldoek bedekt. Een recreatieproject? We weten het niet. Even later een nauw paadje tussen het riet naar een betonnen dammetje. Hier kunnen we de rivier over. Een paar werkmensen komen ons achterop. Hen vragen we welke kant we op moeten voor de grotten en kloof. Ze weten het niet goed, maar veronderstellen toch aan de overkant ergens.

         

Nu lopen we boven de rivier. Dat is in ieder geval veel interessanter. We genieten meer van het landschap. Achteromkijkend zien we in de berghelling enkele grotten. Hadden we toch verder gemoeten!

          

Wij vervolgen de afwisselende wandeling. Soms door groen, soms door droog gebied met prachtige verdroogde begroeiing en een keiige rivierbedding.

           

We wandelen over de dam. Dat biedt uitzichten rondom. Een paar Hollandse campers passeren ons daar. Later parkeren ze bij de begraafplaats. Coördinaten hebben hen daar gebracht. We verwijzen ze naar de CP even verderop. Gelijk met ons komen ze eraan. Hoewel we de grotten niet bereikt hebben, was het een prachtige wandeling van anderhalf uur.

          

 

Terwijl wij de lunch klaarmaken wordt er gesanied. Een kwartiertje later zijn de campers alweer vertrokken. Ook wij trekken na de lunch nog een eindje verder. We vinden dit een prachtige natuurCP achter het zwembad en gemeentelijk sportveld. In de 19e eeuw stond hier een spa bij een bron, vertelt een bord ons. Voor vannacht vinden we het echter wel erg afgelegen en vast nog een stuk kouder dan bij de kust. We nemen de nieuwe doorsteek naar de dam. Tomesita kent dit stukje weg niet. Zodra we boven zijn gooit ze de route om en rijden niet terug naar Bellús dorp, maar de dam over naar Benigánim en daar verder noord.

We laten de Cova Negra (zwarte grot) en de stad Xativa hiermee links liggen. Een prachtig bergtraject volgt. Een pas op. Boven gekomen zien we een vruchtbaar dal in de diepte en daarachter het blauw van de Mar Mediterráneo.

        

           

        

Bijna afgedaald rijden we het dorp Simat de la Valldigna, bekend om zijn ruïne en kerk van het Monastir Santa Maria de la Valldigna, door. Aan het eind de CP. Het is al aardig vol op de zanderige vlakte. We vinden echter een mooie plaats naast een sinaasappelboomgaard en bergen rondom. Helemaal goed. De zon schijnt zalig de camper in. Vannacht zal het ook wel meevallen met de temperatuur.    

         

             

 

Vandaag doet Leen een rondje door het dorp. Dat smaakt naar meer. Morgen op verkenning!

         

Woensdag 14 november, CP Simat de Valldigna, Comunidad Valenciana, Sp.

Ook vanmorgen het kacheltje nodig. Na 10en lopen we naar de OdT. Ondanks duidelijk vermelde openingstijden potdicht. Dan maar de stadswandeling van een infobord kopiëren en we kunnen van start. Bij de rivier is het leuk en groen. De stad in. We stuiten warempel op de weekmarkt.

         

Verder langs wat bezienswaardigheden zoals een kerk, het gemeentehuis en een bron. Omhoog naar de wat vervallen Calvari=kruisgang en nog een Font (bron). Heel bijzonder is het allemaal niet, maar we zijn lekker aan de wandel.

             

          

           

       

Interessant wordt het pas als we achter de CP het dorp uitlopen voor de laatste items. Tussen de citrus en kakibomen op de Ermite (voormalige Mezquita de Xara) af. Door kleine kijkgaten kunnen we naar binnen gluren.

           

Teruglopend een geweldig uitzicht op de Monestir de Santa Maria de la Valldigna. Het klooster zelf is niet meer dan een ruïne. Sinds 2015 worden er, niet altijd even mooie herstelwerkzaamheden verricht. Dit om de bezoekbaarheid te bevorderen, zoals een bord vermeldt. In ieder geval kun je je met een beetje verbeelding een voorstelling maken hoe het eens was.

          

De kerk binnengaan zorgt voor een verrassing. Een overdaad aan weelderige beschilderingen. Je weet niet waar eerst te kijken.

            

Na de kerk dwalen we door de archeologische site, zo kun je het wel noemen, van de abdij. Wat een enorm complex was het. Valldigna: begerenswaardige vallei. Daar is het Koninklijke cisterciënzer klooster naar genoemd.

        

             

Onze geest is verzadigd van indrukken. Op de terugweg komen we langs een terras met menu del día. De eigenaar legt ons uit wat het inhoudt. Er is geen keuze uit gerechten, maar het klinkt allemaal lekker. Half 1 is echter te vroeg. Over een uur zijn we welkom. Geen ramp, want de CP is vlakbij.

Om half 2 lopen we Bar-Pizza Santi binnen. Een nogal misleidende naam. Pizza wordt er niet gegeten. Menu del día des te meer. Achter een 5tal bejaarde dametjes strijken we neer. Die zitten al te smullen van de salade Valenciana. Het duurt niet lang of ook bij ons is er een wit papieren tafellaken uitgespreid. Rode servetten, glazen en bestek erop. Wijn, water en een schaaltje doppinda's.

Het maal kan van start. Beiden kiezen we het menu del dia, plato combinado kan ook. Te beginnen met die Valenciaanse salade, gevolgd door de figeus pesca, volgens de man een soort vispaella, maar dan met

harde macaroni. Nou heerlijk hoor, korte sliertjes pasta in gekruide tomaat. Boordevol gebakken mosseltjes, garnaaltjes en stukjes vis, afgetopt met een grote gamba. Mmmjm! Voor postre lepelt hij een heel rijtje op: Flan café, flan huevo, helado of meloen toe. We kiezen allebei de flan café. Huisgemaakt, zoals alles hier. De eigenaar glimt helemaal als wij zeggen dat we van de cucina cacera houden. Hij brengt de complimenten met plezier over aan zijn vrouw Carmen.

           

Terwijl wij aten was het een komen en gaan van mensen die hun bestelde eten kwamen ophalen. Of je bij de chinees zit. De dametjes voor ons worden constant begroet, krijgen schouderklopjes en zelfs besos (kussen) en abrazos (omhelzingen). Ze zitten nog steeds als wij vertrekken. Heerlijk toch om je oude dag zo door te brengen, te midden van de gemeenschapswarmte. En dat voor € 7,50 pp.

Voor ons is de dag ook omgevlogen. Na wat gratis wifiën voor het toeristenbureau halen we nog een paar boodschappen bij de mini Consum. Inmiddels is het bijna 4 uur. Op dit tijdstip verdwijnt de zon al achter de berg. Geen tijd meer om in een stoeltje buiten uit te buiken. Dat lukt echter ook prima in de camper.

     

Donderdag 16 november,  CP Simat de Valldigna, Comunidad Valenciana, Sp.

We hebben een wandeling uitgezocht van de borden bij de Turismo. Ongeveer 4 km enkel. Na wat wifiën starten we daar. Meteen tussen de fruitbomen. De irrigatiepomp werkt. De watergoten stromen. Kms lopen we erlangs. Leuk dat te volgen.

         

Langzamerhand stijgen we en zien we wat ruïnes op de berg. Een kasteel is er nauwelijks in te herkennen. Hier begint het dwalen. Eerst linksaf, dan rechtsaf. Steeds komen we op privé terrein. Weer terug bij de omgevallen en verroeste bordjes zien we ruige traptreden in het groen verdwijnen. Een smal rotsig pad omhoog. We zijn het eens. Daar beginnen we vandaag niet aan. Wel staat er een wilde granaatappelboom. Kleine harde granaatappeltjes. De mooie rooie hangen boven. Die proberen we te pakken te krijgen. Leuk, een beetje 'boogeren'!

            

Op de terugweg volgen we een andere route. Langs een bron en weer overal fruit. Sinaasappels, mandarijnen, kaki, granaatappel en vijgen. Soms totaal vervallen bomen met klein fruit. Je ziet het meteen. Daar plukt Leen nog wat sinaasappels. De mooie citrusgaarden laten we uiteraard met rust. Dat is de boterham van de fruittelers. Als boerendochter is me dat wel ingepeperd. Daar blijf je af!

           

Langs de ermite en het klooster nog even informeren naar het menu del día bij Bar Santi. Klinkt ook voor vandaag goed, maar dat is voor later. Na 2 uur en dik 8 km tippelen voldaan op honk. Onze buren in het hoekje zijn vertrokken. We schuiven een plaatsje op. Zo kan ik lekker tegen de sinaasappels aanzitten.

      

Al snel is het half 2. Lunchtijd hier. Bij Santi worden we als oude bekenden begroet. Leen kiest weer voor het menu del día en ik plato combinado. Het begint met wijn, het water en de doppinda's. Dan volgt de iets andere salade Valenciana. Gewoon met 2 bordjes erbij.

De dagschotel van het huis blijkt een vleespaella voor Leen. De combischotel voor mij 2 lapjes kalkoenfilet met frieten en salade Russa. Daarbij zelfgemaakte aioli. Smaakt weer prima. Tot zijn spijt heeft de ober voor toe geen flan café meer voor ons. De laatste 2 koude heeft hij net aan een paar fietsers die buiten eten beloofd. De nieuwe zijn nog warm. We nemen dan maar een ijsje toe. Ook lekker. Als de señor hoort dat we morgen verder reizen komt hij met een fles wit goedje aan. Crema de arroz, een rijstlikeurtje en regionale specialiteit. Heel lekker. Voor Leen een halfje. Na 30 jaar zonder alcohol is dat heftig genoeg. Mochten we hier nog eens terug komen dan gaan we weer simpel genieten van het eten en vooral van de sfeer bij Bar Pizzeria (zonder pizza) Santi. Aanbevolen!

                     

Vrijdag 17 november 1.CP Turis 2.CP Segorbe 3. CP Grau de Castellón, Comunitat Valenciana, Sp.

Onze tijd in Simat zit er op. Net wakker rijdt de politie de P op en noteert kentekens. Verder niets. We hadden al gelezen dat je na 72 uur weg moet. Vroeger stond men hier wel eens maanden met volledige uit en aanbouw. Dit gedrag wil de gemeente niet. Op deze manier is de doorstroming gewaarborgd. Onze volgende bestemming was al ingetoetst. We willen terug het binnenland in. Ruim om Valencia heen over de CV50. Overal sinaasappelen en kakifruit. L'Alcúdia brengt ons een ruime Lidl om de voorraden aan te vullen. Carlet noemt zich Stad van de Kaki, Real de Montroi telt een paar imposante gebouwen en ook nog een kasteel. Daar zien we niets van, maar de toevoeging Real duidt op een koninklijk verleden.

         

             

           

Daarna volgt een mooi stuk door een uitgesleten rivierdal. Voor Turis is het juist droog en ruiger. Even van de weg bereiken we de CP, ons tussenpunt. Smalle plaatsen gescheiden door strakgeschoren heg. Prima voor de nacht lijkt ons zo en ook prima voor thoffie.

Verder over de CV50. Slalom tussen de steden Chiva en Cheste door. Fruit en wijncoöperaties. Llíria, ik heb er een roseetje van koel staan, laten we links liggen.

          

Iets noordelijker bij Olocau rijden we het Parque Natural Sierra Calderona in. Meteen omhoog. Bochten en draaien. Tuig van de richel, want daarop balanceert de smalle weg. Voordeel is dan weer dat er nauwelijks verkeer rijdt.

            

            

Bij Altura (jawel ook in Spanje) bereiken we de drukke wereld weer. Segorbe, ons einddoel ligt er tegenaan. De CP ligt langs een rustige straat net voorbij het station.

           

Je kunt hier de trein naar Valencia nemen of noordwestelijk naar Barracas. De fiets kan mee, terug is er een Via Verde. Dat nu lijkt ons wel morgen. Minder is echter dat de enkele auto die passeert pal langs komt. Nog minder is het dat de plaatsen behoorlijk scheef aflopend zijn. Leen rolt geheid bovenop me. Wat lezen we nu op het bord? Behalve dat we geen blokken, luifel ed mogen gebruiken. Hier mag s'nachts niet in de camper worden verbleven! Moeten we dan op hotel? Al met al trekt het ons niet hier meerdere nachten te staan. We eten ons soepje en zoeken een nieuwe plaats. Ik bedenk dat Grau de Castellón dan misschien toch wel leuk is.

In een uur sjezen we er over voornamelijk snelweg heen.

        

We waren hier eerder, toen stonden we heerlijk, met permissie van de controlerende politie, een paar nachten langs de strandboulevard. Nu heeft de gemeente achter de sterrenwacht een officiële CP met voorzieningen, inclusief wifi gemaakt. De zee nog steeds vlakbij. Niet gepland. Onverwacht helemaal top!

      

Zaterdag 18 november,  CP Grau de Castellón, Comunitat Valenciana, Sp.

De temperatuur komt niet beneden de 10° vannacht. Beslist minder koud dan in het binnenland. Nu we hier toch zijn blijven we de toegestane 48 uur en maken ons klaar voor een tochtje. Je kunt hier fantastisch fietsen weten we uit ervaring. Meteen het fietspad langs de kust op. De haven laten we achter ons. Na een paar km het vliegveld. Er is daar ook een P vol campers. Een gedoogplaats zonder voorzieningen. Het valt ons voor de zoveelste keer op hoeveel (grote) campers, ook nog een auto meevoeren. Die wordt dan liefst ruim bij de plaats geparkeerd, zodat 2 plaatsen soms nog niet voldoende is. Waarom zo asociaal vraag ik me af. Die auto kan ook tegen de weg aan geparkeerd. Nu staan daar noodgedwongen campers, omdat de achterste rij vol is. Dat moest ik toch een keer kwijt. Wij fietsen lekker verder. De gemeente Benicassím in. Ook hier steeds vrijliggend fietspad. We brachten 9 jaar geleden al eens een hele maand door op de camping in Benicassím. Dus dit zijn voor ons niet bepaald de onbekende paden, die het thema van deze reis vormen. Met af en toe een sentimental journey is echter ook niks mis.

           

Het eind van de boulevard vormt een prachtig stukje met een aantal toentertijd vervallen fin de siècle villa's. Steeds meer zijn of worden inmiddels gerestaureerd.

                 

Daar begint ook de tamelijk nieuwe Via Verde naar Oropesa. Onderdoor het oude viaduct omhoog. Na een paar tunnels is het uitzicht daar. Schitterend! Toch nog onbekende pad, want in 2008 moesten we onze weg door hooggelegen urbanizaciones zoeken. In het weekend gaat de Spanjaard massaal aan de wandel of op de fiets in natuurgebieden. Zo ook hier. Het geeft wel een aparte sfeer.

          

In Oropesa stopt de Via Verde. We fietsen over de boulevard met hoge appartementengebouwen tot boven bij de wachttoren en vuurtoren. Even verder is het alleen wandelboulevard. We volgen de borden naar Marina d'Or een stukje, maar besluiten om te draaien. We moeten tenslotte ook terug. Ook richting Centro alleen maar lelijke hoogbouw. Als we terug keren naar het fietspad ontdekken we van een afstandje een kerktoren en een kasteelmuur. Dat is dus het historisch stukje. Net gemist.

         

Dezelfde weg terug over de Via Verde biedt weer andere vergezichten. In Benicassím vervolgen we het fietspad achter de camping langs om te eindigen bij de Lidl. Daar vergaren we onze uit-het-vuistje-lunch. Nog een laatste etappetje en we zijn weer bij de CP. Daar loopt het aardig vol. We worden ingebouwd door Spaanse families. Niks mis mee. Gezellig zelfs, maar morgen verder. 48 uur is lang genoeg.

            

             

      

verder naar week 47