Zondag 5 november, Camping Area Estrella Polar € 9, Calpe, Comunidad Valencia, Sp.

Zigzag door de bergen op de kust aan. Tomesita wil dat niet, maar wij wel. Voor ons geen Murcia, Alicante en Benidorm. We zijn nog steeds op zoek naar onbekende paden. Een afwisselend traject is de beloning. Bergen met puntige kammen, ribbels of juist golvend. Eerst oost naar Archena. Dan een stukje noord over de A30 en A33.

        

Weer een oostelijke doorsteek. Voor El Píños rijden we de Comunidad (Comunitat) Valencia binnen. Niet alleen Catalonië is tweetalig. Ergens onderweg bij de thoffie neemt Leen een dubbele paracetamol. Het is vanmorgen in zijn rug geschoten. Pijnlijk. Heel voorzichtig beweegt hij. De driehoek Monóver, Elda en Petrer vormt een wijnstreek. Kastelen op de bergkammen.

          

Van Elda tot Alcoy (Alcoi) snelweg, A31/A80/A 7 noord. De temperatuur loopt op. Het wordt drukker. Dichter bij de kust is ook het binnenland meer bebouwd. We passeren Ibi. Hier zijn we toch al eens geweest. We brachten er op de  hoog bij de stad gelegen CP zelfs een ijskoude nacht door.

De CV 70 Alcoi-Benidorm blijkt de kers op de taart. Een bergweg waar je u tegen zegt. Een fikse uitdaging voor motoristas en ciclistas. 60 km in 2 uur zegt Tomesita. Dat klopt helemaal. Op deze mooie zondag kronkelen we niet alleen langs de mooie dorpjes en door nauwe kloven. We klimmen en klimmen. De Porte de Area haalt de duizend meter wel.

            

         

Daarna begint het dalen tot de kust. Weinig parkeergelegenheid. Toch even pauze bij een dorpje. Het meest spectaculaire deel hebben we nu wel gehad, denk ik. Hoewel... Dan piept het blauw van de Middellandse Zee op in de diepte. Het duurt nog een hele poos eer we er zijn. Tomesita wil ons steeds door de bergen een punt laten afsnijden. Wij blijven veiligheidshalve toch maar op de CV70. Bij La Nucia is een kilometers lange markt aan de gang. Stapvoets erlangs.

      

        

De verkorting door L'Alfas del Pi nemen we wel.

Eindelijk bereiken we noord van Benidorm de kustweg N332. Dit stuk mijden we meestal vanwege de drukte. Niet voor niets superdruk toeristisch overal, want natuurlijk spectaculair mooie kust. Door lieflijk Altea verder langs de kust met zicht op de bult van Calpe.

        

           

         

Hier slaan we af en rijden dwars door de stad en voorbij het natuurpark door allerlei urbaniciones tot de uitgezochte camping. We hopen hier wat rust te vinden en veel te fietsen. Althans voor zover de rug van Leen dat toe gaat laten.

Op de camping worden we vriendelijk ontvangen door een Poolse blondine. Ze wijst me 2 lege plaatsen aan. Allebei schuin en half schaduw/half zon. Prima voor ons. Door de bomen is het maar de vraag of er tv-ontvangst gaat zijn. Wifi lukt wel zo dicht bij de bar. Daar zijn we al heel gelukkig mee. Rondom ons meest Hollandse kampeerders. De eerste indruk is goed. Rustig. Een niet te grote camping, beslist geen typische overwintercamping.

          

Maandag 6 november, Camping Area Estrella Polar, Calpe.

Met nog meer paracetamol achter de kiezen komt Leen De nacht door. De onstuimige, soms heftig aanwakkerende wind houdt mij een paar uur uit de slaap. Wat later opstaan doet ons allebei goed.

Na een zeer voorzichtig begin van de dag heeft Leen het gevoel dat bewegen hem goed zal doen. We wandelen ongeveer een halve km naar beneden tot het strand. Wat een uitzicht op de Penyal d'Ifac. Deze 328 m hoge piek rijst loodrecht op uit zee en is een overblijfsel van een vulkaan. Op de strandpromenade rijgen de winkels, restaurants en barretjes zich aaneen. Daarachter torenhoge appartementengebouwen.

         

Aan het eind van de Platja de Fossa vinden we een uitgebreide Chinese winkel van sinkel. Leen koopt er kettingsmeer voor de fietsjes. Binnendoor langs de Mercadona en dan bepakt en bezakt de heuvel weer op. Genoeg voor vandaag. De temperatuur is een stuk lager dan gisteren, maar uit de wind en in de zon is het nog heerlijk toeven op onze ruime plaats.

        

Dinsdag 7 november, Camping Area Estrella Polar, Calpe, Comunitat Valenciana, Sp.

Na een frisse nacht komt de zon weer stralend op. Vandaag staat een fietstochtje naar Moraira op het programma. Hoewel het beter gaat met de rug van Leen lijkt dat echter nog niet zo'n goed idee. Gister zagen we een mooi kustpad. Dat gaan we lopen. We zien wel hoe ver we komen. Het blijkt een goede keuze. Meteen de straat over steil naar beneden kunnen we zo het mooie pad op. De 'bult' keren we de rug toe en voort gaat het.

Ik val in herhaling. Ook dit weer adembenemend mooi. Een keurig makkelijk pad met trappetjes omhoog en omlaag. Af en toe een strand. 1x met jachthaven en restaurant.

Na een uur lopen is het gedaan met de gebaande pad. Het wordt meer een natuurspoor.

             

Echt spectaculair wordt het nog wat verderop. Hier is slechts sprake van een vage lijn tussen de rotsen. Beneden ons een baai. Steil omlaag. Ik twijfel. Misschien toch beter omdraaien en verder het binnenland in. Leen zegt dat hij mijn beslissing zal respecteren. Ja, terug dan maar! Dan laat hij op zijn laatste zin volgen ......maar ik zou het wel erg jammer vinden! Mijn Puttertjesvechtlust speelt op. Ja, we gaan ervoor! Heel voorzichtig dalen we af. Het heet hier niet voor niets Mar Morte. Verboden voor honden en pas op voor vallend gesteente. Het is duidelijk. Op eigen risico. De gemeente wast bij voorbaat zijn handen in onschuld bij ongelukken. Heel voorzichtig dalen we af. Dan nog een stuk over keienstrand en we kunnen weer rustig ademhalen.

         

Even later kunnen we een Sendero Ecológico op. Minder gelikt dit natuurpad.

        

Als ook dat stopt zit er niks anders op dan naast de drukke CM te lopen. We zijn nu 2 uur onderweg en ik heb honger. We zien een verwijzing naar Café Oasis. Thoffie! Het blijkt bij een Duitse bakker. Ze hebben ook een kleine kaart met daghappen. We zitten lekker op het terras en laten ons de Bratkartoffeln mit speck und spiegeleiern goed smaken.

Daarna lopen we nog een dik uur van de ene urbanización in de andere, want langs de kust kan hier niet, tot we eindelijk weer zee zien. We zijn in Moraira!

Na wat sightseeing langs de boulevard met verdedigingstoren, lopen we door het oude centrum naar de OdT. Daar horen we dat er s morgens ieder uur een bus gaat tot 1 uur en daarna pas weer vanaf 7 uur vanavond. Het loopt tegen 2en. Dat vinden we geen optie. Vlakbij is een taxistaanplaats. De enige taxi die er staat krijgt net een klantje. Een praatgrage oude señor slaat voor ons aan het bellen. Even later komt een jongeman in een Dacia aanscheuren.

            

         

      

Met gezwinde spoed brengt hij ons terug naar de camping. Vijftien euro inclusief fooi. Dat betalen we graag na bijna 12 km wandelen.

              

Woensdag 8 november, Áera Camping Estrella Polar, Calpe.

Nog iets vroeger vertrekken we voor de volgende wandeling. Vandaag willen we De Bult op. Niet de lunchroom in Goes maar een restant van een vulkaanuitbarsting. De straat bij de camping over en naar beneden. Daar is het kustpad weer. Deze keer richting boulevard.

Helemaal aan het eind begint het Parque Natural Penyal de Ifac. Even verder de ingang. De señorita parkwacht is druk aan het bellen. Een waterlek. Het komt ons beneden aan de heuvel al toegestroomd. Wij beginnen aan de klim.

Meteen al mooie uitzichten op de boulevard en de haven. We klimmen verder over het natuurstenen pad. Vogels kwinkeleren. Meeuwen strijken neer. Even verder een paar klimmers tegen de rotswand.

        

Na een paar kilometer een tunnel, die ons naar de andere kant van de helling brengt. Binnen is het gesteente glad en ongelijk. In het halfdonker kun je steun zoeken aan een wat wiebelig touw.

Daarna begint het echte werk. Hier zijn bergschoenen verplicht en is veiligheid je eigen verantwoordelijkheid. Ook gister verbaasden we ons over dit systeem. Zo lang het makkelijk gaat is de weg geplaveid en zijn er hekjes. Nu moeten we het doen met rode stippen om onze weg te zoeken tussen de ongelijke rotsstenen. Van een hekwerk is geen sprake meer, slechts hier en daar een gammel touw, terwijl we balanceren op een smal richeltje hoog boven zee. Met kunst en vliegwerk komen we op de splitsing.

Hier kunnen we kiezen: 300 m verder over de richel tot een mirador of 500 m omhoog tot de top. Leen wil graag naar de top. Ik twijfel. We moeten dezelfde weg terug en mijn krikkemakkige knieën hebben altijd al meer moeite met afdalen. We proberen het gewoon. Eerst valt het mee. Dan is het een stukje zo steil dat het me ondanks hulp van Leen amper lukt me omhoog te hijsen. Dit is gekkenwerk. Met letterlijk en figuurlijk knikkende knieën zit ik uit te hijgen. Er staat aan de top helaas geen helikoptertje op mij te wachten. Tenzij ik mijn benen breek natuurlijk! Dat heb ik er niet voor over, ook al is het maar 200 m meer. Ga jij maar alleen verder, zeg ik tegen Leen. Ik wacht hier wel op je. Dat wil hij niet.

Dus dalen we samen af, stukken op de kont naar beneden. 2 Spaanse mannen passeren ons. Ook zij vinden het duro (zwaar). Ik krijg een schouderklopje en wordt cabrita genoemd: geitje. Dichter bij de tunnel wordt het steeds drukker. Veel toeristen op gympies of erger keren daar om. Enkele eigenwijzers lopen nog verder. Eigen verantwoordelijkheid nietwaar?

Wij dalen verder af. Vanaf hier is het een makkie. Nou ja, 2 oudere Spaanse dames zijn daar duidelijk al een grens overgegaan. Terug bij de camping hebben we er alweer 10 km opzitten. Hoewel enigszins uitgeteld na 2 dagen intensief wandelen zijn we inmiddels behoorlijk getraind.

              

Donderdag 9 november, Area de Servicio Autocaravanas Dunes € 9, Daimús, Comunitat Valenciana, Sp.

We verkassen een stukje. Nu we toch op deze uitstulping boven Benidorm zijn willen we ook nog wel een paar dagen aan de noordkant doorbrengen. We hebben een camping bij Dénia uitgezocht. Vandaar moet het mooi wandelen en fietsen zijn. 30 km slechts. De binnendoorroute tot Moraira reden we omgekeerd met de taxi. Veel bochten, af en toe een glimp van de zee.

      

Van Moraira via Benitachell door het binnenland naar Jávea. Tomesita voert ons stapvoets door het centrum, voetgangers hebben voorrang hier.

        

Daarna klimmen we, alweer ademstokkend tot boven de kust om vervolgens af te dalen naar Dénia. Veel bochten en niet al te breed. Voor Dénia rechtsaf en nog een keer smal links.

         

Vlakbij het strand in een dennenbos ligt camping Los Pinos. Als we daar maar wat zon kunnen krijgen? De receptie blijkt in een zijkamertje achter een dichte Privado deur te zitten. De dame wil ons eerst laten afrekenen ipv aanmelden. Dan begint ze met de inschrijving. Onze opmerking dat we eerst willen kijken, hoort ze niet. Op onze vraag hoe duur het is, vraagt ze hoelang we blijven. Wij weten dat niet? Nou dan kan ze niks zeggen. Zo gaat het door. Waarom begrijpen wij dat niet? Uiteindelijk geeft ze dan toch haar grote geheim prijs. Het kost € 19 per nacht, maar hoe langer we blijven zijn er andere prijzen. Logisch toch? Nu komt het volgende probleem: Ze moet toch echt weten hoe lang we blijven, omdat ze anders ivm reserveringen geen plekje kan zoeken voor ons. Die maximaal 5 nachten van ons is schijnbaar nog steeds niet doorgedrongen. Leen is inmiddels al afgehaakt. Nieuwe reden voor de mevr. om verongelukt te gaan doen. Ze begrijpt het echt niet, zegt ze. Waarom doen we zo moeilijk? Het zijn toch simpele vragen? Dat denken wij nou ook van haar. Ik geef er ook de brui aan en zeg tegen de señora dat wij van onze vrijheid houden en daarom deze camping niet bij ons past. Ik laat haar in verbijstering achter.

We rijden Dénia door en verder langs de kust. Thoffie aan een keienstrand bij Vergel. Een OP van Furgoperfecto, de Spaanse Camperpoi. Het zou kunnen voor een nachtje, maar wij gaan nu meteen voor ons volgende doel, de CP in Daimús. Dat is maar 22 km meer. Weldra zijn we op de N332. Nog steeds schuift alle verkeer, inclusief vrachtauto's dwars door het stadje Oliva. 10 jaar geleden hingen er spandoeken voor een rondweg. Niets gebeurd en schijnbaar de strijd opgegeven.

          

          

                 

Dan de afslag. Tussen de sinaasappelboomgaarden naar Miramar en Daimús. We kennen het hier. Dit wordt al weer ons derde bezoek aan de CP. Het is een stuk drukker, dan de 1e keer dat we hier waren. Toen pas open. Inmiddels is het er drukker, maar nog altijd plaats genoeg. De ontvangst is vriendelijk als altijd. Zoek maar een plaatsje en kom dan inschrijven. Kijk, zo hebben we het graag!

Na de lunch schuiven we drie plaatsjes op. Zo staan we aan het slootje en kan ik in de zon en  uit de wind achter de camper zitten zonder dat mijn uitzicht een groen doek is wat ook nog schaduw brengt. Ondertussen springt Leen op de fiets. Hij gaat, onverrichter zake, op zoek naar een camperonderdelenzaak vanwege de wc waterstop.

     

Vrijdag 10 november, Area de Servicio Autocaravanas Daimús CV, Sp.

Het is koud. Slechts 8° in de camper. We blijven wat langer liggen. Leen probeert de kachel uit. De ventilatiekanalen zijn de laatste beurt gerepareerd. Ja, heerlijk warme lucht komt er nu uit. Dat geeft moed voor de terugreis. Ik blijf sloom. De markt in Oliva laten we schieten. Leen fietst naar de Consum, ik geniet van de zon.

Om 1 uur worden we opgehaald door De Vervolgvrienden Katrien en Ko. Zij staan met de caravan op de camping in Miramar. Met moeite vinden we een parkeerplaatsje achter de boulevard in Grau de Gandia. In café  restaurante Barracuda genieten we van een bijzonder en lekker menu del día. De tijd vliegt. We kletsen eindeloos.

     

Zaterdag 11 november, Area de Servicio Autocaravanas Daimús CV, Sp.

Om de drukke route te vermijden fietsen we zigzag door de sinaasappelbomen naar de markt in Gandia. Het laatste stuk komen we toch nog in de drukte terecht.

Nadat we de fietsen vastgeklonken hebben duiken we de markt op. Meteen de grijp en graaikramen. Je moet ervoor in de stemming zijn. Bij mij lukt het niet vandaag. Leen geeft er al helemaal niks om. De markt is ook niet zo groot. Met een netje knoflook en een paar kg sinaasappels vangen we de terugreis weer aan.

        

Na de lunch fietsen we heerlijk rustig tijdens de Spaanse siësta langs het strand naar de camping in Miramar. Hier ontvangen KenK ons gastvrij met thoffie en lekkers, later een hapje en drankje. Voor we het weten zakt de zon al achter de bomen. Het was weer zeer geanimeerd.

         

           

         

           

verder naar week 46