Zondag 22 oktober, OP Playa Puntilla (N 36.58544, W 6.23590), El Puerto de Santa Maria, Andalucia, Spanje.

Een rukkerige wind vannacht in VRSA. Ook nog koud blijkt vanmorgen. 13° slechts. En dat na al die zwoele 20°+ nachten. Zou hier dan ook eindelijk de herfst zijn gearriveerd? Half 9 als 2e bij de sani. Op naar Spanje!

           

Dubbelbaans langs Huelva. De snelweg ruim rond Sevilla is nog steeds niet klaar. Druk over de binnenring dus. Dat heeft ons wel een mooi zicht op de stad.

Zuidelijker wordt het tolweg. We rijden rustig N-wegen langs prachtige haciendas. Zien druivenvelden voor de sherry en wat katoenvelden. Rond Jerez de la Frontera (van de sherry).

          

Door de buitenwijken van El Puerto de Santa Maria. Dit is toerisme. Voorbij de camping eindigen we op een strandparking voorbij de ingetoetste P. Daar is het eind van een marktje aan de gang.

Terwijl we aan de lunch beginnen sms'en we naar onze Middelburgse campervrienden Jeanne en Hans. Zij verblijven op de camping en halen ons een half uurtje later op.

Na een paar uurtjes zeer gezellig verpozen wandelen we een beetje rozig van de wijn (ik) over de boulevard terug naar ons Marokkaans aandoende desertstrandje. Daar zijn inmiddels verschillende campers bijgekomen. Wat een prachtplek is dit!

         

Maandag 23 oktober, 1. OP Playa Puntilla, Puerto Santo Maria. 2. Área Punta Candor, Rota, Andalucía, Sp.

Duidelijk. Dit is Spanje! Tot heel laat is het nog levendig op en aan het strand. Hondjes worden uitgelaten, jongeren chillen, paartjes verpozen er. Wij zijn regelmatig wakker, maar genieten toch een goede nachtrust. Terwijl gemeenteambtenaren de weekendrommel opruimen wandelen wij over de Avenida de Bajamar.

Langs het water. Een parkje met vissers?huisjes. Voorbij de terminal van de Vapor, al lang geen stoombootje meer, naar Cadíz. Langs een bodega, het is hier tenslotte de sherrydriehoek, tot het kasteel.

       

De torens van dit 12e eeuwse Castillo de San Marcos zijn versierd met het wapen van Castilla en odes aan Maria, naamgeefster van de stad na de verovering op de Moren. De Plaza de Colón met het oude paleis van de Medinaceli's missen we, maar we zien genoeg andere indrukwekkende stadshuizen in de wirwar van elkaar haaks kruisende nauwe straten vol auto's. Pto. Sto. Maria wordt stad van 100 paleizen genoemd. Allemaal geld verdiend met overzeese handel.

          

          

De Plaza de Toros heeft het uiterlijk van het Colosseum in Rome. Een bronzen toro met matador ervoor.

De 15e eeuwse Iglesia Major heeft een pracht gevel in typisch plateresco. Iedereen loopt zo binnen. Wij worden gestopt. Ticket kopen. Ook al is het maar 1 Eurito, dan maar niet. Iedereen betalen, ok.

Vlakbij een fraai 18e eeuwse Palacio. Helaas is het gratis Museo Municipal erin op maandag gesloten. We passeren nog het huis van een dichter met mooie binnentuin en een paar bekende merken Bodegas. Voor de begeleide tours met proeverij is het ons nog te vroeg.

         

De Aldi zit in een voormalige overdekte markt. Daarna hoeven we alleen het fietspad maar te volgen om uit te komen op ons strand. De politie rijdt net weer een rondje. Goed bewaakt hier. Nog een laatste blik op de monding van de Rio Guadalete en het mondaine toeristendorp annex jachthaven Puerto Sherry. Zo heet het echt!

            

Door uitgebreide Urbaciones verlaten we Pto. Sta. Maria. Om de Base Naval, een enorm militair gebied met vliegveld, heen rijden we op Rota aan.

        

Daar bij Punta Candor is de CP met alle voorzieningen. Eerst saniën en dan installeren. Een mooie plek. Even later horen we gebrom. Het lijkt of een militair vliegtuig naast Libby wil landen. De CP ligt in een driehoek tussen wegen. Duitsers tippen ons een gewone P, direct om de hoek. Ik ga even kijken. Inderdaad rustiger, maar zo beschut, dat je geen zuchtje wind voelt. We kiezen voorlopig voor wat reuring en wind.

In de namiddag verhuizen we toch naar de zomerpersonenstrandparking. Nu staan er meerdere campers. Een vlonder over en ik ben aan het strand. Fijne plaats.

         

    

Dinsdag 24 oktober, Área Autocaravanas € 10, Olvera, Andalucía. Sp.

Allebei wat rommelig in de buik fietsen we vandaag niet tot de veerpont om evt over te steken naar Cádiz. In plaats daarvan rijden we na vertrek een rondje door het dorp alvorens koers te zetten naar Olvera.

         

Snelweg tot voorbij Arcos de la Frontera. Daarna een op de kaart groen gestippelde route richting Antequera. Inderdaad prachtig.

        

         

        

Vorig jaar reden we van Ronda billenknijpend tot Olvera. Nu komen we van de andere kant. De weg langs het centrum door de bebouwde kom is goed te doen, het uitzicht spectaculair.

         

We waren vergeten hoe steil de weg naar beneden tot het oude station is. De CP is nu omheind. De prijs omhoog, maar inclusief sani en elektra. Inschrijven bij het restaurant. We krijgen de sleutel en kunnen het terrein op. Voorlopig het rijk alleen. Heerlijke plek!

        

Over vieren lopen we omhoog tot het dorp. Onze Odysseegids bestempelt Olvera als één van de mooiste Pueblos Blancos, wit stadje, van Andalucië. We zijn nog te vroeg. Half zes komt het leven pas weer op gang. Het geeft niet. We zitten langdurig op een terras met schitterend uitzicht. Daarna struinen we rond de nog steeds gesloten kerk en het kasteel. Het geeft niet. Vorig jaar bezochten we beide binnen. De Mercadona ligt bijna buiten het stadje. Al met al weer heel wat afgetippeld.

            

            

           

         

             

Woensdag 25 oktober, fietstocht Via Verde de la Sierra van Olvera tot Puerto Serrano vv. 75 km.

Het wordt pas laat licht. Tijd dat de wintertijd ingaat. Leen haalt de fietsjes van het rek en moet meteen aan de bak. De voorband van mijn fiets, vorige week zacht en opgepompt, is nu echt lek. Een piepklein doorntje blijkt de dader.

Zodoende is het al kwart over 10. De CP is startpunt. Tot Puerto Serrano is het 36,5 km met een hoogteverschil van dik 300 m omlaag. Daarbij moeten we door zo'n 30 tunnels en over 4 viaducten. Het begint meteen al prachtig en vrij makkelijk. Licht heuvelend en verhard. Van Olvera zien we niets. Verstopt achter de berg.

Bij de langere tunnels floept automatisch de verlichting aan. Makkelijk hoor. Het is al snel gedaan met de verharding. Prima te doen, maar jezelf niet alleen verlustigen aan het spectaculaire landschap. We zien zelfs gieren zweven. De oogjes ook goed op de weg gericht houden.

       

            

              

             

Nog net niet halverwege drink en plaspauze bij het Estación de Zaframagón. Een leuk gesprek met Engelsen, die een paar maanden met de motorhome op de camping bij Olvera staan en begin volgend jaar oversteken naar Sicilië en daarna naar Griekenland. Euroburgers, die balen van de Brexit.

We vertrekken met een opdracht van de informatrice. Bij terugkeer doorgeven of de lichten branden in 3 specifieke tunnels. Het landschap wordt bijna nog spectaculairder. Een nauwe canyon, een modderige rivier met stroomversnellingen in de diepte en inderdaad 2 van de 3 tunnels, waaronder de langste van het traject, bijna een kilometer, blijven pikkedonker. Er wordt wel aan gewerkt zien we bij de laatste.

             

            

Na 3 uur bereiken we ons eindpunt Puerto Serrano. Gelukkig zit er in het stationsgebouw een restaurant. Het ruikt er heerlijk. We rammelen. Het duurt even voor onze bestelling klaar is, maar dan eten we ook uit de kunst.

         

Verkwikt beginnen we aan de terugtocht. Weer schitterende uitzichten. De elektrotechnicus heeft zijn werk goed gedaan. Deze keer zijn alle tunnels verlicht. De infoseñora is er blij mee. Ze vertelt ons, dat er nooit één trein gereden heeft op dit traject. Zelfs geen spoor gelegd. Het was onderdeel van een ambitieus project. Van Jerez de la Frontera naar Antequera. Maar halverwege bouw is het project gestopt. Vandaar dat de Via Verde nu zo van niets naar nergens leidt.

          

          

De laatste kilometers is Leen uitgeteld. Uiteraard halen we het toch. Kwart voor 5. Het is een dagtocht geworden. Trots op onszelf.

        

Donderdag 26 oktober, OP El Chorro (N 36.905541, W 4.759942), Caminito del Rey sur, Andalucía, Sp.

Alleen de ezel laat van zich horen in de pikdonkere nacht bij het station van Olvera. De  steile weg omhoog verloopt niet zonder strubbelingen. In de bocht schieten 2 keukenkastjes open. Mijn bak met havervlokken wordt gekatapulteerd. Stoppen op de helling is geen optie. Tussen de huizen moeten we dat toch. De weg is net afgezet. Er wordt nog niet gewerkt.  We gebaren dat de zijstraatjes te smal zijn. Tja, daar hebben de 2 gele hesjes die wachten op verdere actie geen boodschap aan. We rijden gewoon door en dan gaan ze lijntrekkend overstag. Uiterst langzaam wordt de boel opzijgezet. Ik moet er verder afblijven. Haha. We zijn erdoor! Even later parkeren we ook al uiterst schuin naast de doorgaande weg. Voor we weer de natuur ingaan, hebben we toch echt nog wat mondvoorraad nodig. Terwijl ik de havervlokken verwijder, spoedt Leen zich naar de Mercadona.

Een prachtige route, zeker na de afslag richting Embalse de Chorro. Het dorpje Teba ligt hoog op een ronde bergpunt. Gelukkig draaien we er keurig omheen, want je weet maar nooit hoe nauw de straatjes zijn.

        

Echt spectaculair wordt de route na Ardales. Poort naar de Caminito del Rey noemen ze zich trots. We rijden stapvoets en smal tot over de stuwdammen. De parkeerplaatsen bij het vertrekpunt voor de beroemde wandeling zijn overvol.  

       

          

Omgedraaid zetten we koers naar de zuidzijde van de Caminito. Ook rustig aan slingeren met adembenemende uitzichten. Genieten! Voor mij althans, Leen heeft al zijn aandacht nodig voor het chaufferen.

           

         

Over de zuiddam rijden we tot bij de busstop. Net als de vorige keer, dat we hier waren is het weer een gekkenhuis. We draaien, want zagen aan de rivier al de ingetoetste OP van de Franse Camperpoi. Dat blijkt een heerlijk rustige plek onder dennenbomen. Er staan al 2 campertjes plus een paar bussen, die in de schaduw wachten tot ze hun klantjes kunnen oppikken.

Na de lunch op verkenning. Bij de toeristinfo krijgen we te horen dat er morgenochtend half 10 nog plaats is. We kunnen dan om 9 uur hierboven de 1e bus nemen naar het vertrekpunt noord. Er wordt namelijk alleen noord zuid gelopen. Het is 7 km in totaal, we moeten rekenen op 3 uur. De vorige keer was het nieuwe vlonderpad hangend aan de kloof in de nauwe canyon net die week geopend door de Spaanse koning. Toen moest je minstens een jaar vooruit reserveren. Nu is het dus rustiger, maar nog steeds vinden we het erg massaal. We twijfelen of we dit wel willen, hoe spectaculair ook. Vandaag wandelen we de paar kilometer tot de uitgang van de kloof. Tegen de richting in dus. Daar keren we om en nemen een zijpad tot de ermite. Dan klimmen we pittig omhoog en komen bovenlangs uit bij het station. Tot bij de camper is dat een rondwandeling van zo'n 6 km. Ook schitterende natuur en uitzichten alom.

      

          

       

Op deze plek vangen we warempel wifi uit het bovengelegen restaurant. Alle tijd voor Leen om de website weer up to date te maken.

       

Vrijdag 27 oktober, 1. OP El Chorro. 2. Área Autocaravanas (AA) Antequera, Andalucía, Sp.

Half 9 lopen we de helling op naar het station recht boven ons. De bus passeert ons al. Toch alle tijd, want pas nadat de chauffeur zijn koffietje in de bar op heeft, kunnen we instappen a €1,15 pp. Het is best bibberen, nog maar 11°.

We zitten voorin. Gisteren reden we omlaag dezelfde route. De bus helt in de bochten behoorlijk buiten het wegdek en houdt de vaart er goed in. Leen heeft nog geen tijd om te kijken, zo stuurt hij mee en vraagt of ik me naast hem ook zo voel als hij nu. Alert wel, maar meestal niet zo gespannen ;-)

De bus was maar matig bezet. De chauffeur wijst ons het pad dat we moeten nemen. Voor de bar staat een tafeltje buiten met jongelui in het rood. Een groepje verzamelt zich er. Wij meteen op pad. Ik begin te twijfelen en vraag een paar mensen die ook doorwandelen. We moeten terug en idd aan dat tafeltje buiten, ons ticket a € 10 kopen. We krijgen meteen een paar A4 tickets. Er zijn niet veel vrije meer. De meeste mensen reserveren tevoren. Wij mazzel met vroeg gaan. Goede tip van het camperforum. Na anderhalve km wandelen zien we de officiële ingang, infopunt en helmuitdeel. Hier is het al druk. We mazzelen weer. Er zijn 3 rijen. Wij kunnen voor een groep. Na 10 minuten hebben we onze helmen te pakken en mogen verder. Wauw wauw wauw. Wat geweldig het traject door de Desfiladero de los Gaitanes. Doorgangen tot 100 m boven de kloof. De foto's moeten het hier laten zien.

      

     

          

We hebben de perfecte tijd. Nog niet druk en warm. De paar groepen hebben we weldra achter ons gelaten en verder zien we verspreid anderen lopen. Totaal niet in file, zoals vaak is.

We genieten niet alleen van de uitzichten maar ook van de vogels. Duiven, zwaluwen en vleermuizen. De laatste laten zich echter niet zien, ook niet als toevallig een paar rangers een poort van een tunnel voorzichtig openen. Verder spotten we kruiden zoals salie, bolgewassen oa zuidenwindlelies, irissen en aronskelken. Alleen het groen dan, want op dit moment niet de bloeiperiode. Ook curieus een heel veld vingerplanten in een kom onder ons.

          

            

De doorgang door de kloof is een kleine 3 km, maar doordat je aan beide kanten nog een paar km moet lopen tot de bewoonde wereld, in ons geval de camper, wordt het voor ons 8,5 km. Wat zijn we blij dat we het toch gedaan hebben!

Na de lunch moet ik nog eens terug naar het infocentrum. Mijn nordic walkingsticks heb ik vanmorgen bij het tickettafeltje in moeten leveren. Met de belofte dat ze met een busje naar de zuidinfo gebracht worden. Nog niet. Er staat wel een busje. Volgens de niet zo behulpzame infodame zijn ze niet meegekomen. Ze wil ons dan maar met de camper weer naar noord sturen. Ik loop naar het vertrekkende busje. De jongen kijkt in zijn busje. Niks! Hij pakt zijn telefoon. Dan word ik op de rug getikt. Een ander busje staat opzij geparkeerd én daarin zit de vriendelijke rangerseñorita van vanmorgen mét mijn stokjes. Nou ja! Zielsgelukkig. Maar je zou die infodame toch...

Op naar Álora. Daar is een CP bij een Hollandse BenB. Waren we de vorige keer ook. Acht km hemelsbreed. 22 kms door prachtig heuvelend en bochtend landschap.

           

Eén afgesloten Nl camper staat er. De receptie dicht. Wel een bord met prijzen. De kale P doet inmiddels € 11. Verder kost letterlijk iedere scheet € 2,50 extra. Wc legen, elektra, water, douche, zwembad. Waren we de vorige keer al niet zo gecharmeerd van deze manieren. Nu kappen we ermee.

We rijden door naar Antequera. Stads CP. Gratis met alle voorzieningen en de supermercados vlakbij. Ook hier waren we eerder.

          

Voor de mooie witte stad hebben we deze keer geen puf meer. Ff naar de Lidl en Mercadona kan nog net. Aktief dagje weer op deze manier. Een groot verschil met de natuur afgelopen dagen, maar toch stik naar ons zin hier aan de drukke straat.

            

Zaterdag 28 oktober, OP bezoekerscentrum Paraje Natural Torcal de Antequera (N 36.95345, W 4.54424).

Gisteravond om 11 uur parkeert een camper in op het plekje naast ons. Hij rijdt zowat onze spiegel eraf. Toeteren helpt enigszins. Bij de 2e poging staat Leen al buiten te roepen. Derde poging nog krap, maar allà! Vanmorgen om zes uur komt het verkeer alweer op gang en fluit de waterketel bij de buren. Het mag dan ook geen wonder heten dat wij om 8 uur in de schemer op de sani staan. De ochtendpaseo is al aan de gang. Bij de Carrefour tanken voor € 1. Alleen hebben wij die kaart niet. Het wordt € 1.08. Nog een mooi prijsje. De 65+ kortingskaart wordt ter plekke verstrekt. Binnen 15 dagen te restitueren.

Het volgende natuurwonder dient zich aan zodra we naar het zuiden rijden. Grimmig oprijzende rotsflanken van de Sierra de Chimenea. Het zonlicht kleurt het met een warme gloed.

        

Het landschap wordt steeds spectaculairder. We herinneren het ons. Daarom willen we terug naar het Paraje Natural Torcal de Antequera. Na 16 km zijn we er. De P nog rustig. Een stuk of 8 campers hebben er overnacht. De eerste wandelaars gaan op stap.

        

Voor ons thoffie. Overal klinkt het getinkel van belletjes, die de tussen de rotsen grazende schapen om hun nek dragen. De gieren zweven boven het bezoekerscentrum. Wat een relaxed sfeertje!

Tegen 10en komen de verkeersleiders. De campers midden op de P worden naar de zijkant gedirigeerd. Wij staan al vooraan meteen links. Snel aan de wandel voor de meute uit. Eigenlijk hadden we hier pas maandag willen zijn, maar doordat we doorgereden zijn naar Antequera komt dit nu beter uit. We nemen weer de 'grote' wandeling 2 uur voor 2,75 km. Dat doen wij sneller, zeg ik. Ik was even vergeten dat dit een klauterpartij is over en tussendoor rotsen. Geen moment egaal. Adembenemend magnifiek landschap. Hoewel totaal anders qua wauwfactor zeker gelijkwaardig aan de Caminito del Rey.

         

Vogeltjes hippen snel weg. Enkele naakte juffertjes steken voorzichtig hun kopje op. Een bijtje zoemt er rond. En dan zijn daar volop klimgeiten. Wij voelen ons zo, maar dit zijn de echte. Grijnzend staan ze hoog boven op zo'n rotsblok en duiken dan weg.

      

Al omhoogkijkend volgen we klakkeloos een Oostenrijks stel en slagen erin een heel eind een doodlopend pad te volgen. Dat is nog een kilometer extra voor we weer de route te pakken hebben.

            

Potverdorie! 100 m voor het eind blijft het profiel op mijn zool haken aan een uitstekend rotsrandje en kukel ik om op mijn rechterzij. Pols, schouder en heup wat beurs. Hopelijk is dit dan het laatste ongemak, komt vaak in 3en zegt men, van deze reis. Het valt mee. Uiteindelijk zijn we zelfs ruim binnen de 2 uur terug.

         

         

 

Op de P is het vol. Er komt niks meer bij. Bussen rijden heen en weer over de 3 km lange toegangsroute, want iedereen moet nu op de grote P aan de doorgaande weg parkeren. Slim bekeken.

Wij bekijken de drukte en relaxen de rest van de dag.

       

        

           

        

          

          

        

             

            

verder naar week 44