Zondag 1 oktober, Parque Autocaravanas da Foz do Arelho.

Vandaag de derde wasdag. Daarmee is de enorme berg weggewerkt en zijn we weer bij. Voor de rest van deze winderige dag luieren we en bekijken de pantoffelparade, die op het voetpad voor ons langstrekt. De locals, al knabbelend aan pinda's, witte bonen of gedroogde pruimen uit bungelende plastic zakjes, bekijken op hun beurt ons camperaars. Als ik in de namiddag zelf maar eens een eindje loop, ontdek ik dat het bij een inham in de camperparking een erg gezellige boel is. Er staan 2 kraampjes, die de natuurlijke snackjes als boven omschreven verkopen. Bovendien staat er een foodtruckje met drank en gefrituurde zoetigheid. Erbij een terrasje. Simpel, maar o zo leuk zondagsvermaak.

          

Maandag 2 oktober, Parque Autocaravanas da Foz do Arelho.

De wind is weg en de zon schijnt. Heerlijk om te fietsen. Mijn olifantspootje is aan het slinken. Met een op maat verstelbare sandaal hoop ik dat het lukt. Meteen flink omhoog tot op de klif naar São Martínho do Porto. We kennen deze weg natuurlijk. Zo zijn we gekomen. Met de fiets is toch heel anders tussen de hoge rietpluimen. Je ruikt de dennen en eucalyptus en ziet de bloemetjes in detail. Ook vallen de tot woningen verbouwde molenstompen op. Regelmatig zien we er één op de klif. Halverwege een miradouro met pelgrimsmadonna. We kijken neer op de onstuimige golven.

          

       

In Salir do Porto nemen we de afslag en komen bij de Praia terecht. Wat een mooi ingebedde baai met zicht op Sâo Martínho aan de overkant. Een plekje om te onthouden.

Als vanzelf rijden we Sâo Martínho binnen. Helemaal de baai rond tot we niet verder mogen. Ook hier dobberen bootjes en tussen de vakantieflats enkele mooie pandjes aan het water.

         

Daarna rijden we omhoog langs een ermite, een kruis bovenop de berg en weer een uitkijkpunt over de grillig uit zee oprijzende kliffen.

          

Van hieruit sjezen we naar beneden tot de Intermarché. Daarna door het oude centrum terug.

Ook in Salir kijken we nog even in het centrum. Eigenlijk zijn we op zoek naar een leuke lunchplek. Het lijkt echter dat de niet toeristische restaurants vandaag hun rustdag hebben. Dan een andere keer maar! 

Op de CP worden we door de Franse gemeenschap rondom ons met grote opluchting ontvangen. Ons gasalarm staat met tussenpozen al minstens 2 uur te loeien. De boosdoener blijkt een doekje met siliconenspray voor de ketting, zelfs in extra plastic zakje verpakt, in de prullenbak. Onze excuses worden gelukkig nogal luchthartig aanvaard.

        

Dinsdag 3 oktober, 1. CP Abrigada. 2. EcoParque do Outão € 7,20, Setúbal, Costa Azul, P.  

Na 4 heerlijke dagen verlaten we een grijs Foz do Arelho. Langs de lagune rijden we op Caldas de Rainha aan. We hebben een geschiedenis van verdwalen in deze stad. Ook deze keer lukt ons dat voor we over de N115 de stad uitrijden.

       

Landelijk, fruitteelt: peren, perziken en druiven. Nog steeds in lichte mist tot Cercal. Inmiddels volle zon nemen we niet veel verder de afslag naar Abrigada.

       

Hier is sinds vorig jaar een CP. Dat willen ze weten ook. Talloze bordjes wijzen ons de weg. Ruim om de waarschijnlijk smalle straatjes van het dorpscentrum heen. Het is half elf. Wat doen we? Doorrijden of er een lui dagje van maken? Het wordt het laatste. Door het fietsen ben ik een beetje van de regen in de drup geraakt. De zwelling rond de wespensteek is weliswaar flink geminderd, maar de huid op en rond de voet is weer vurig rood. Het gif is nog niet uitgewerkt. Het blijft een gemeen jeukend pootje.

          

        

Vlakbij is een Intermarché. Wat ontdekken we daar! 2 wasmachines, één zelfs voor 18 kg, en een droger. Het is na drie dagen handwas mosterd na de maaltijd, maar toch goed om te weten ;-)

Het is hier wel erg heet, 35° in de volle zon zonder zeewind. Na de lunch toch maar verder? Dat doen we inderdaad. Vandaag al de Taag over bij Vila Franca de Xira.

Oostelijk van het Reserva Natural do Estuário do Tejo om Lissabon heen. We passeren zoutpannen en zien flamingo's foerageren. Verder is het dichtbevolkt gebied. Pamela oogt als een interessante historische stad hoog op de berg. Veels te warm, bovendien verdraag ik vandaag niets aan mijn voet.

          

In Setúbal zakt de temperatuur met iedere kilometer, dat we dichter bij zee komen. We zijn op weg naar een nieuwe CP, 4 km westelijker in het Parque Natural da Arrábida én aan zee. Hebben wij weer mazzel. Hoewel nog in opbouw zijn er al beperkt camperplaatsen klaar. We staan prachtig. Schaduw, zon en een fris briesje 26°. Doorrijden was de moeite waard.

          

Achter de CP loopt een best wel drukke weg. Ernaast ligt een strandje. Ik baad er mijn pootje. Dat helpt even, want de jeuk is werkelijk om gek van te worden. Ondertussen vaart een groot containerschip voorbij. Hansweert aan de Costa Azul!

         

Woensdag 3 oktober, OP Rua do Mar (N 37.85568, W 8.79349), Porto Covo, Alentejo, P.

Een helse nacht. Brandende liefde. Ik zou willen dat dat het was wat mij wakker hield. Het is echter vurige jeuk. 4x klim ik uit bed en laat mijn gloeiende voet in een teiltje koud water zakken. Aldus vroeg op en weg. Setúbal en omgeving verdient een betere verkenning. Dat zit er deze reis echter niet in. Tomesita voert ons langs park en haven door Setúbal. Zien we toch wat van de mooie stad.

             

Tot Alcacer do Sal om het Reserva Natural do Estuário do Sado heen. Weer saliñas en rijstvelden. De IC1 is voortdurend in 'mao estado', slechte staat. Overal gaten of opgelapte hobbels.

          

Alcacer do Sal roept dierbare herinneringen op. We slaan eerst flink in bij de plaatselijke Lidl. Daarna pauze met zicht op het mooie witte stadje.

         

Voor Grandola verlaten we de slechte IC1. Mooi binnendoor afdalen tot Melides aan de westkust. De OP van Praia de Santo André vind ik een afknapper. Een rommelige zandvlakte achter de duinen. De zee zie je niet. Hier zijn we al eens eerder doorgereden.

           

          

Na de lunch verder zuid langs de kust. Omdat we gehoord hebben dat de CP met sani in Porto Covo is opgeheven, maken we voor alle zekerheid gebruik van de Intermarché camperservice in Vila Nova de Santo André. Dat biedt ons de mogelijkheid minstens 2 dagen vrij te staan. Een stukje dubbelbaans tot voorbij industriestad Sines.

Aan de smalle weg nu verschillende surfstranden. Overal druk met campers. Een schitterend stuk ruige kust is dit toch. Op de strandparking bij Porto Covo is het ook druk. De bocht met zeezicht staat al vol campers. Wij parkeren dan maar dwars op de personenP. Niet ideaal, maar het kan even niet anders.     

       

Terwijl ik mijn rust hou, gaat Leen op verkenning in het dorp. De bordjes erheen hangen nog, maar de officiële CP is inderdaad opgeheven. Alles verdwenen. De grond staat te koop. Jammer! Een goede camperplaats met voorzieningen, in een leuk dorp weg. De officiële CPs zijn toch al niet dik gezaaid aan de westkust. Ik loop nog even tot boven de klif. Het strandje beneden niet haalbaar vandaag.

         

          

         

Donderdag 5 oktober, Praia da Bordeira (N 37.19274, W 8.90288).

Te vroeg gesipt. Bij het wegrijden door Porto Covo zien we dat de bordjes naar een nieuwe CP leiden. Door een nauwe toegang is het voetbalveld beschikbaar gemaakt. Met sani en met openingstijden. Wrschlk zit er een beheerder en wordt er toegang gevraagd. Niet de gezelligste plaats, maar ontzettend goed van de gemeente.

Op de scenic toer verder zuid. Na Vila Nova de Milfontes rammelen we zoveel mogelijk langs de kust. Almograve, Cavaleiro voorbij. Een vissersgehucht bij Touril biedt ons uitzicht op de rotskust tijdens de thoffie.

          

Tot Zambujeira do Mar overal wandelaars op de vlonderpaden en picknickplaatsen op de kliffen. Een mooi dorp met een grote P. Hier willen we een volgende keer overnachten om te fietsen en of wandelen. Pracht gebied, weg van het massatoerisme.

          

Tot Aljezur biedt de 120 ook veel landschappelijk schoon. Op de P daar hebben we al eens overnacht en wandelden we naar het kasteel boven ons. Nu kunnen we er het pleetje legen en de website bijwerken.

Dan is het niet ver bochten meer. We zoeken het ons bekende en geliefde plekje aan de Lagune van Bordeira op.

5 oktober is Portugals Onafhankelijkheidsdag. Een vrije dag. Op de parking staat het vol met auto's en campers. Wij kunnen achteruit op een mooi plaatsje. Heerlijk. Hier blijven we. Straks pootje baden.

        

Later steekt Leen de lagune over naar het strand.

      

Vrijdag 6 oktober, 1. Praia da Bordeira, 2. Caravan park, Figueira.

Een lange rustige nacht onder volle maan én geen nachtelijke voetbadjes. Fris en fruitig vraagt Leen of ik een wandelingetje omhoog aandurf en dan via het vlonderpad naar het strand en door het water terug. Dolgraag wil ik dat. Éénmaal boven lopen we nog wat verder tot het volgende uitkijkpunt. Op de rotsen als brokkelige tanden houden vissers zich in evenwicht. Saaie sport?

       

Zo lopen we steeds verder. Prachtig gekleurde harde rotsen boven wilde zee. Iets meer landinwaarts zacht uitgesleten vormen. Tot Carrapateira het volgende surfstrand lopen we niet deze keer.

        

Halverwege kunnen we linksaf naar het witte dorp Bordeira. Op de OP is het weer al volgelopen met kijkers en strandgangers. Het is duidelijk herfstvakantie in landen zoals Engeland en Duitsland. Vandaag arriveren er verschillende Spaanse campers. De grens is niet zover. Ook de Spanjaarden hebben een lang weekend. Wij blijven lekker waar we zijn. Af en toe pootje baden en verder relaxen buiten de drukte voor ons zitten we achter de camper heerlijk tegen het duin aan.

Koude douche aan het eind van een heerlijke dag. Om half 7 rijden er 2 officiële auto's het terrein op. Één van de GNR = politie en één van  het ICNF (natuurbeheer).  In 2 groepen beginnen ze alle campers langs te gaan. Ook bij ons. Overnachten mag hier (Reserva Natural) niet wordt ons vriendelijk verteld. Waar dan wel is ons probleem. 22 km verder vinden we een caravanpark. Al aan de zuidkust. Niet leuk rijden. Inmiddels is het donker.

Het caravanpark in een klein dorpje blijkt met een kettingslot gesloten. Wie binnen is kan er niet uit. Wie binnen wil kan er niet in. Wij hebben er genoeg van en parkeren dan maar voor het hek. Morgenvroeg verder.

         

Zaterdag 7 oktober, Parque Campismo Canelas € 7,90, Armação de Pêra, Algarve, P.

Het paradijs aan de lagune uitgeknikkerd beleven we een onrustige nacht in Figueira. Blaffende honden, kraaiende hanen en parkbewoners die midden in de nacht hun auto voor ons parkeren en door het voetgangerspoortje naar binnen gaan. We voelen dan ook geen enkele behoefte om te wachten tot we tijdens kantooruren de campergevangenis in mogen. Half acht rijden we en zien dat het een aardig groot, flink bezet park is. Meest long stayers denk ik.

We rijden terug om de plannen voor vandaag in iets gewijzigde vorm uit te voeren. Bij de Intermarché in Sagres kan er gesanied. Dan is het de hoogste tijd voor ontbijt op het meest zuidwestelijke puntje van Europa: Cabo Sâo Vincente. Net te laat voor zonsopgang, maar al een dynamische plek op de vroege zaterdagmorgen. Op het klif vogelaars, wiens rust verstoord wordt door een grote groep luidruchtige mountainbikers die zich verzamelen voor een tweedaagse tocht, 250 km in totaal, naar Vila Real de Santo Antonio aan de Spaanse grens.

            

           

          

Gesterkt door het ontbijt wijzigen we de plannen voor de komende dagen. Eigenlijk hadden we 2 dagen bij het Fort van Sagres willen staan om naar hier te fietsen. Daarna nog een paar vrije plaatsen. Nu we zien hoe overstelpend druk met campers het overal is en inmiddels weten dat de politie niet alleen vriendelijk waarschuwt, maar ook bekeurt is voor ons de lol van het vrij staan in de zuidwestelijke Algarve af. We stuiten op een campinkje in Armação de Pera. Daar stonden we jaren geleden met de caravan. Toen vonden we het er leuk. Wie weet is dat nog zo.

Onderweg doen we de weekendboodschappen in Vila do Bispo. We treffen nog Nlers, die gister ook met ons weggestuurd zijn. Ze hebben samen met anderen hier in de buurt overnacht. Op de camperplaatsen bij de Lidl staat inmiddels ook een wachtverbod voor de nacht.

Zo rijden we 65 km Oost. Loeidruk, want markt in Lagos. Ook Alvor, Portimão en de afslag naar Silves voorbij. Zo vaak gestaan, deze keer zoeken we het elders.

        

Vrij kort na de afslag naar Armação bereiken we de camping al. Het is toch een andere, dan waar wij ooit stonden, maar het ziet er leuk uit met nog voldoende ruime plaatsen, wifi en een prachtig zwembad. Het sanitair is wat gedateerd volgens de commentaren. Een rondje camping leert mij dat de voorzieningen desondanks dik in orde zijn. 5 sanigebouwen, één met wasmachines overal warm water en zelfs wc papier. Een restaurant, 2 bars, een winkeltje. De camping is ruim, maar nou ook weer niet zo groot. Amper geïnstalleerd vleit een poes zich op ons matje. Thuis voor het weekend.

     

     

verder naar week 41