Zondag 24 september, 1 CP Alcázar de San Juan. 2. CP Puerto Lápice, Castilla-La Mancha, Sp.

Door ontwakend Cuenca rijden we verder zuid over de N240. We hebben de plannen aangepast. Ook deze keer bezoeken we niet de Koninklijke Tuinen in Aranjuez bij Madrid. Op zondag geen goed plan. Dan gaan we ook niet naar Toledo. Het is daar bloedheet, vertelden medecamperaars ons. Onderweg oogt het landschap, de kleuren van zand tot rood oker, prachtig in de ochtendzon.

        

Onder de indrukwekkende muren van het Castillo de Garcimuñoz is een pracht CP gemaakt. Wij kunnen er na 2 dagen weer eens saniën. Verder naar Alcazar de San Juan

We rijden bekende Don Quijote route. Drie molens op rij bij Belmonte. Even verderop, Mota del Cuervo, 5 op rij. Ja zeer bekend. Weer leuk! We tanken in Pedro Munoz. Ook daar ietwat verstopt een rijtje molens. Tussen de molens volop akkers en wijngaarden. De meest witte druiven worden volop geoogst. Trekkers rijden met volle karren naar de coöperaties.

           

Alcázar de San Juan. De CP ligt naast de Plaza de Toro en tegenover het park. Een leuke plaats, maarrre - erg lawaaierig door het verkeer, maar ook door een voortdurende housedreun in de buurt. Bovendien is het heet en word ik zodra ik buitenstap belaagd door vliegen en wespen. Duidelijk de verkeerde plaats voor dit moment.

         

We rijden verder tot onze 2e keus, Puerto Lápice. In ieder geval korten we de route van morgen al een stukje in, bovendien met mooi uitzicht en misschien wat koeler door de wind! Na alweer een rijtje molens doorkruisen we het stadje Herencia. We zijn in no time op bestemming. De herkenning is er meteen. Hier waren we eerder.! Het is uiteraard heet, vandaag dik 30+. De kleine CP is al aardig bezet, maar we hebben een ruime plaats én het is superrustig aan de rand van het dorp. Perfecto!

          

Maandag 25 september, CP Puerto Lápice, Castilla-La Mancha, Sp.

Hèhè, eindelijk weer eens een autoloze dag. Deze CP onderaan de heuvel met de 3 molens vinden we een goede plaats om te blijven staan. Terwijl onze medecamperaars aan het vertrekritueel beginnen, wandelen wij naar het bijzondere door houten galerijen omringde marktplein. Hier kunnen we bij Meson Cervantes aan de thoffie en langdurig op wifi.

         

We scoren met moeite het allernoodzakelijkste in het plaatselijke supertje, dat binnenkort wordt opgeheven. Te weinig klandizie vertelt de eigenaar. Hetzelfde probleem dus als in Nederlandse dorpen. Jammer!. Op de terugweg ontdekken we dat Puerto Lápice behoorlijk toeristisch is. Het gaat er prat op Cevantesdorp te zijn. Is hij er geboren of heeft hij hier gewoond? We weten het niet, maar de naam Cervantes wordt trots in ere gehouden cq er wordt zoveel mogelijk van geprofiteerd. Gelijk hebben ze! Er is onder andere een gratis Cervantes Museum dat je éénrichtingsverkeer onverbiddelijk langs regionale etenswaren en souvenirs leidt. Toch grappig!

            

         

Terug bij de camper wat achterstallige klusjes. Leen repareert de vuilwaterslang, die weer eens lekt en ik doe wat handwas omdat we nog steeds geen werkende wasmachine zijn tegengekomen. Dan is het half 2 en spoeden we ons terug naar Meson Cervantes. Daar is het al druk met plaatselijke bevolking. Het Menu del Día, slechts € 10 pp: amuse, 3 gangen, brood en drinken, smaakt net zo lekker als we dachten. Dit is een stek om terug te komen!

       

        

Dinsdag 26 september, CP Aldeanueva de Barbarroya, Castilla-La Mancha, Sp.

Na het fijne lummeldagje verlaten we Puerto Lápice. We rijden niet ver, want we hebben een 'date'. Al dagen rijden we ongeveer dezelfde route als camperaars Everdien en Thole. We volgen via onze websites en hebben elkaar één keer eerder ontmoet in Marokko. Vandaag kruisen onze wegen zich in Consuegra, super molenstadje. Na een kwartiertje rijden parkeren we al op de grote vlakte voor het stadspark. Een paar jaar geleden brachten we hier een nogal luidruchtige nacht door. Nu is het bezaaid met afval en staan her en der dichte foodtrucks en kermiswagens. Het feest is afgelopen. Men begint aan de opruimklus. Wij verkennen te voet de stad op zoek naar een supermarkt.

         

         

          

        

Terug bij de camper komen Everdien en Thole er net aan. Na de begroeting rijden we gezamenlijk naar de picknickplaats onder het kasteel en de molens. Thoffie en meteen volop kletsen. Wat is dat toch altijd leuk, zo onverwacht medecamperaars te treffen.

Daarna loop ik en rijden de anderen omhoog tot kasteel en molens. Het blijft een geweldige plaats. Helaas heeft het toerisme hier flink toegeslagen. Bussen rijden af en aan. Storend. Zo komt er een snel eind aan deze korte, maar o zo leuke ontmoeting. Wij rijden nog 150 km westwaarts. Th. en E zoeken hun geluk voor vannacht in Puerto Lápice.

 

Het landschap weids. Druiven, olijven af en toe een dorpje. Via Los Yébenes belanden we in Cuerva voor een late snelle lunch. 

Verder door dunbevolkt gebied. Ruig, nauwelijks bebouwd tussen de dorpen. Dan ineens een groene oase: Urbanozación Rio Cedena. Een luxe (2e) huizenproject. Gevolgd door een bonkig rotslandschap bij de Rio Pusa.

Bijna op bestemming. De verwachtingen zijn niet hoog gespannen. Het valt alles mee. We zien een aardig dorpje liggen met een compacte kerk in het midden. Zover komen we niet. Aan het begin van het dorp zijn boven de weg 2 camperplaatsjes gecreëerd met saniservice. We staan als eerste. Waarschijnlijk komt er geen 2e camper, want toeristisch is het hier niet. Onze dank voor deze service gaat dan ook uit naar de gemeente.

            

          

Woensdag 27 september. Dorpsplein Relva (N 40.04581, W 7.11584), Monsanto, Beira Baixa, Portugal.

Best veel verkeer passeert er in Aldeanueva. Gelukkig hadden we wel een zeer rustige nacht en waren we al gewekt door kraaiende hanen en blaffende honden. De Via Verde de la Jara steken we over. Hij ziet er spannend uit. Deze fietsroute komt op het 'nog eens te doen" lijstje. Over de Embalse de Azutan naar El Puente del Arzobispo. In Oropesa bij de CP is een weegbrug. Daar komen we voor. Na € 1,50 in de automaat gegooid te hebben komt er een papiertje uitgerammeld met Libby's gewicht. Het valt niet mee, maar ook niet tegen. Wordt er strikt gerekend, dan is ze te zwaar, met een marge zitten we goed. Libby moet dus wel opletten. We zetten haar op dieet!

          

150 km West. Met de vlam in de pijp. Ook wel eens lekker. Adíos Castilla-La Mancha! Bom dia Beira Baixa! Boven langs het NP Monfrague. Wat hebben we daar een aantal malen heerlijk gestaan en gewandeld. Naar de burlende herten gegluurd en  geluisterd. De zwevende gieren bewonderd.

           

       

Bij Moraleja stopt de snelweg. De 108 brengt ons naar de grens. Het is zo'n achterdeurweggetje om Portugal binnen te komen, dat wij zo leuk vinden.

Het Portugese grensplaatsje Termas de Monfortino rijden we in. Er is een kleine CP. Ik volg vandaar de bordjes Balneario en kom bij een wat vervreemdende plek. Een vakantie-appartementencomplex staat te vervallen. Als dit een Oostblokland was, zou je zeggen 'de Russen komen niet meer'. De termen even verder beneden daarentegen staan er picobello bij. Leuke binnenkomer!

       

20 km verder slaan we af en parkeren in het dorpje Relva op het dorpsplein. Even hogerop ligt Monsanto, het is in 1938 uitgeroepen tot meest Portugese dorp. Een man spreekt ons aan in moeilijk Nl (gewerkt bij Bruynzeel in de Zaan). Hij verkoopt wat spulletjes oa kalebassen die aan een touwtje tussen de bomen hangen. Voor mij heeft hij een zware zak gedroogde vijgen. Die had ik net nodig! Een auto met luidspreker brengt van dat typische gezang (het blijkt van de socialistische partij, die aan het werven zijn) voort. Heerlijk. We zijn in Portugal!

           

         

Na de lunch gaan we op verkenning. Omhoog tussen reusachtige stenen gehaktballen door bereiken we het inderdaad zeer bijzondere dorpje. Een paar groepen bustoeristen (Chinezen en Polen) ontwijken we zoveel mogelijk. Verder is het betrekkelijk rustig. Boven zijn 3 à 4 kleine parkings. Het dorp zelf is alleen voor de auto's van bewoners toegankelijk.

         

       

We lopen nog verder tot het kasteel en de ruïnes van een kerkje en kapel boven het dorp. Daarna zigzaggen we weer naar beneden tot ons dorpje.

      

          

           

Daar roept de Portugese Zaankanter ons toe dat hij 'goed kijken, prima kijken' heeft gedaan. Dank u, maar ik hoef geen rammelkalebas. De vijgen waren goed betaald. We puffen uit, terwijl het dorpsleven letterlijk aan ons voorbijgaat.

               

Donderdag 28 september,  OP aan de rivier, Sertã, Baira Baxa.

Na een doodstille nacht komt vanaf 7 uur het leven langzaam op gang in Relva. Af en toe parkeert een autootje. Een trekker steekt over, een knetterend brommertje passeert. Kinderen wachten op de schoolbus, terwijl het dorpshondje ieder vrolijk kwispelend begroet. We laten het publiektoilet even brandschoon achter dan het was. Hoe kan het dat in Nederland actie moet worden gevoerd voor meer openbare toiletten (Goes heeft er trouwens ook één) terwijl hier ieder gehucht voorzien is?

15 km verderop parkeren we op de busP voor Idanha a Velha. Een open monumentengehucht volgens Capitool. Hier vind je heel Portugal in één, door eeuwenlange bewoning vanaf de Romeinen, Moren, Visigoten, Spanjaarden en Fransen. We zijn zo vroeg dat er nog geen toerist te bekennen is. De kerken gesloten maar het kleine museum met een expo van Romeinse stenen en een oude olijvenmolen zijn wel open. Langs de Oude Brug lopen we terug. Ook dit bezoek zeer de moeite waard.

          

           

          

          

         

          

Nr 3 van het lijstje is Castelo Branco. Met name de Tuinen van het Bisschoppelijk Paleis. We rijden er zo op aan. Leen gooit me uit Libby en parkeert zelf 700 m ervoor op een grote busP Je zou hier ook makkelijk kunnen overnachten (N 39.83401, W 7.49784).

         

Voor een mooi overzicht loop ik eerst het stadspark in aan de overkant van de weg.

Na betaling van de gigantische 65+ somma € 1 pp, mag ik in de tuin zelf. Wat een genot! Overal beelden en azulejos. In de buxustuin ontdek ik de maandsymbolen en de jaargetijden. Tijdens het fotograferen van mijn geboortemaand juli, de Leeuw, voel ik een gemene prik net boven mijn enkel. Ik zie een lange wesp, type Maribomba voor de Antillianen onder ons, van tussen mijn sok en wandelschoen tuimelen. Met water uit een fonteintje koel ik. In mijn rugtas zit prikweg! Helpt iets, blijft heel erg au!

           

De heiligen staan op een trap gerangschikt. De koningen idem dito. Grappig is dat de paar Spaanse koningen, natuurlijk niet zo geliefd, ietwat verstopt en afgewend staan van de Portugese koningen en zowat de helft kleiner zijn.

           

           

Ons einddoel voor vandaag is westwaarts. De komende dagen blijft het heet. We gaan voor wat verkoeling richting kust via route 11 uit Michelin, Met de camper door Europa. Monsieur Michelin zet ons op een landelijk weggetje, de EN233. Kronkelend heuvel op en af, verschillende rivieren over. Af en toe een dorp.

         

      

De laatste kilometers rijden we op de IC8 kilometers tussen zwartgeblakerd bos. Gelukkig de huizen lijken steeds net gespaard. Wat een afschuwelijk gezicht!

In Sertã nestelen we ons na wat zoeken onder platanen bij de oude brug aan de rivier. Schaduw en wind, meer moet dat vandaag niet zijn. Het moet een leuk stadje zijn. Wij onderzoeken het vandaag niet.

       

      

Vrijdag 29 september,  Parque Autocaravanas da Foz do Arelho, Costa de Prata, P.

Wat een  perfect rustig plekje aan de rivier in Sertã. Volgens de Meteo wordt het hier vandaag weer 30°, terwijl het aan de kust een stuk koeler blijft. We zullen zien! De 238 naar Tomar heeft groene stipjes, landschappelijk fraai, op de kaart. Dat is het ook, maar nu zijn hele stukken aangetast door bosbranden. Zeer heftig! Dan volgt 50 km autoweg. Zo laten we Tomar, Ourém en Fátima links liggen. Batalha rechts. Lidl in beroemde Mosteirastad Alcobaça.

         

          

         

Daarna nemen we zelf het heft in handen, want Tomesita wil niet op de door ons gewenste kustroute. Het zicht wordt wat wazig. Mist boven zee bij Sâo Martinho do Porto.  De temperatuur zakt tot de voorspelde 19°. Zoveel verkoeling hoeft nou ook weer niet!

           

            

Het is behoorlijk druk op de bekende Parque do Autocaravanas in Foz do Arelho. Achteraan is echter nog volop plaats. Zo staan we weer lekker met dobberende bootjes voor de neus. Rondom ons nevel, maar wij staan in de zon.

          

Zaterdag 30 september, Parque Autocaravanas da Foz do Arelho.

Gisteravond liep de CP vol met Weekendportugezen uit Lissabon en oude busjes met meest Duitse jonge surfers. Nog nooit zo druk gezien. Toch blijft de sfeer relaxed. Ook vandaag vechten zeemist en zon tegen elkaar. In de nevel 19°. In de zon 23°. Dat is een prima temperatuur voor de klussen. Gister zijn we al begonnen de enorme was weg te werken. Dat is hier teamwork want er is weliswaar was en drooggelegenheid, maar echt Portugees is dat wel 'à mão'. Daarna moet ik een poos met het beentje omhoog want de steek van de reuzenwesp, 2,5 cm lang was dat beest, heeft zich ontwikkeld tot een flinke zwelling, zodat ik met een olifantspootje rondloop, dat verschrikkelijk jeukt en schrijnt. Tot nu toe ben ik er niet ziek van, dus behelp ik me met azijn en smeersels.

          

We zijn nu voor de derde keer in Foz, maar nooit eerder in het weekend. Het is prettig wandelen naar het eind van de strandpromenade en bovenlangs terug. Vissers gooien hun hengeltje uit. Kitesurfers draaien rondjes in de lagune. Dagjesmensen eten een ijsje. Er heerst een gezellig sfeertje, zonder dat het overdruk is. De zon heeft gewonnen. Nog iets wazig en een fris windje. Al bij al zeer aangenaam. Later paraderen we een poosje met de voetjes in het zoute water. Goed tegen de zwelling en van alles en nog wat.

           

          

           

           

verder naar week 40