Zondag 17 september, Área de Autocaravanas (N 41.52680, E 1.08714), Vallbona de les Monges, Cataluna, España.

Een toeristisch ritje langs kloosters, kerken en kasteel op deze zondag. Het kost wat moeite om op de L214 zuid te komen, maar het biedt wel nog een mooi zicht op Cervera.

Ik had me niet gerealiseerd dat de stad zo hoog ligt. Rustig kronkelen we omlaag door het terrassenlandschap. Prachtig in het ochtendgloren. De dorpjes hoog gelegen, qua kleur bijna opgaand in de omgeving. La Guarda Lara is een mooi voorbeeld met kerk en fort.

        

Vallfogona Balnieri is op een modern hotel na een ouderwets aandoend kuuroord.

           

Even later thoffie in Vallfogona de Riucorb. De kerkklokken luiden uitnodigend. Wat een schitterend dorp! Door de poort tussen hoge muren loop ik binnen. Het lijkt splinternieuw opgebouwd cq gerenoveerd. Een openluchtmuseum waarin wordt gewoond en gewerkt. Boven de P leidt de Carrer Johan Cruyff naar een speelveldje.

         

          

Wauw!  Guimerá, het volgende dorp is niet gerestaureerd,  maar wel heel indrukwekkend. Het gaat maar door. Kastelen en kerken alom.

We nemen de afslag naar Ciutadilla en volgen de bordjes Castell. Slecht plan! Meteen omhoog en nauw. 'Scherp links' snerpt Tomesita. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Keren lukt hier echt niet. Er zit niets anders op dan achteruit de kortere, dus steile helling af te zakken. Stapvoets doet Leen dat perfect. Oef! Toch enkele honderden meters!

We rijden al een poosje Ruta de Cister, de Cisterciënzer route. We passeren Sant Martí de Riucorb en nemen de afslag bij Maldà. Beide met bijzonder afgetopte kerktorens en restanten van een kasteel.

      

            

Al die kloosters en kerken zijn de opmaat naar het vrouwenklooster van Vallbona de les Monges. Het meest noordelijke van de Cisterciënzer Driehoek kloosters, nog niet door ons bezocht. Een paar jaar geleden waren we bij de mannenkloosters van Santes Creus en Poblet.

Tot onze verrassing komen we terecht op een splinternieuwe CP (nog niet bekend bij CamperContact) en busparking met alle voorzieningen. Prachtig gelegen en erg rustig.

Eigenlijk was dit een tussenstop. We zijn het er snel over eens, dat dit een prima plek is om te blijven. Na een hapje lopen we het dorp in. Beneden is een luchtkussenfeestje voor de kinderen aan de gang. Wij klimmen naar boven langs de kerk en door hoge poorten tot het nonnenklooster.

          

        

       

Een kromgetrokken stokoud nonnetje wil net de deur sluiten, maar opent de winkel voor ons. Om half 2 is er een gegidste tour zegt ze. Het is immers zondag. Dan vraagt ze of we even op de winkel willen passen, want ze moet naar de baño. Dat doen we. Ondertussen zoeken wij een paar heiligenansichtkaarten uit. We houden nog een echtpaar tegen, dat zo naar binnen wil lopen. Na afrekening doet ze toch de deur achter ons dicht. Jammer, ik heb haar niet gefotografeerd.

Verder slenterend tot de rand van het dorp en terug ontdekken we nog een kerk. Hier staat de deur open. Het is een sobere kerk met een zijkapel, volledig beschilderd met moderne fresco's uit 1962.

        

In de OdT krijgen we info voor een wandeling, evt later op de middag. Buiten mis ik mijn camera. Terug naar de OdT. De vriendelijke informateur zoekt mee. Niks te vinden. Snel terug naar de kerk! Dan voel ik de camera. Hij zit aan het koordje rond mijn nek! Beetje dom! In de consternatie is het dik voorbij half 2. Geen tour in het klooster meer!

Dan gaan wij ook maar lunchen. In de namiddag wandelen we rond en boven het dorp. Stukjes van de camino (ook hier) en kortsluitingen naar de andere kant van het dorp om weer bovenlangs terug te keren. Minstens 10.000 pittige stappen gezet.

      

          

        

        

        

Maandag 18 september, OP Monestir de Poblet, L'Espluga de Francoli, Cataluna, Sp.

Superrustig vannacht op de mooi gelegen CP in Vallbona de les Monges. Alleen de zeer bescheiden klokslagen van het klooster, die per kwartier oplopen tot het volle uur zijn nog net hoorbaar. Makkelijk als je even wakker ligt.

Ook vandaag weer 'op gank, mao impesant wè op t hemakje ee'. Dit om campervriend Hans gerust te stellen. Na 25 km parkeren we achter de OdT in Montblanc. Deze ommuurde stad heeft een middeleeuws centrum. Met de verkregen wandeling weldra op stap.  Door de vijfhoekige poort en even rechtsaf naar de 12e eeuwse Pont Vell. Dan komt meteen de verrassing van deze wandeling. Binnen in het Antic Hospital de Santa Magdalena een prachtig met groene planten behangen trapportaal.

           

          

Door de Portal de Sant Antoni de Carrer Major in met ambachtelijke winkels. Verder langs paleizen en kerken , door de voormalige Joodse buurt tot we weer tegen de muur aanlopen.

          

Volgens de legende heeft St Joris bij de naar hem genoemde Portal de Sant Jordi tegen de draak gevochten. Een ijzeren kunstwerk beeldt dat knap uit.

Nog een paleis brengt ons op de Plaça Major. Uiteraard met de 13e eeuwse Casa de la Vila en de hoofdfontein van de stad(1804).

In de Hortolans, het straatje naar de Església de Santa Maria Major, wijst Leen me op een winkeltje met ceramica. Ik vind een ring van gedecoreerd keramiek. De maakster en eigenaresse van de winkel met de prachtige naam Montse Aiguadé Rubinat wijst me op een keramiekexpo in een galerie. Nu open. Daar zijn we helaas al ruim voorbij. Op de grote expositie eind van de maand in de St Francesk kerk gaan we ook niet wachten. We doen het met de kleurrijke brochures en met mijn ringetje uiteraard. Geen kunstwerk, maar wel leuk ambachtelijk.

         

De Santa Mariakerk bekijken we tot in detail. Inclusief Zwarte Madonna met kind.

          

Daarna beklimmen we de Santa Barbaraheuvel. De ruïnes van het kasteel bovenop stellen niet veel meer voor. Het uitzicht is wel de moeite waard. Buiten de muren wandelen we terug.

Hup, de camper in. Aan de rand van de stad vullen we de voorraden aan bij de Día. 7 km verderop valt de CP van L'Espluga ons tegen. Gelegen op een mooi plekje aan de rivier, maar erg stoffig en shabby. Volgens de commentaren wordt het bovendien graag als racebaan gebruikt door auto's die dat stof nog eens extra doen opwaaien. We rijden de paar km verder tot het klooster van Poblet. Dat herinneren we ons van een vorige bezoek als een prettige parking, waar ook kan worden overnacht. Een nachtje zonder sani redden we wel.

         

     

Na een siësta van een paar uur bekijken we de binnenhof van het klooster. Over 20 minuten mogen we binnen. Leen gaat liever wandelen. Dan doe ik mee. Prachtig landschap. Rond het klooster tussen druivenvelden, amandelen en olijven door. De amandelpluk en de druivenpluk zijn bezig. Zo naderen we de kloostermuur weer.

       

         

            

              

     

Dinsdag 19 september, CP Celler el Masroig, Priorat, Catalonië, Sp.

Oorverdovende stilte en pikkedonker heerst op de parking bij de monniken van Poblet. Vandaag willen we ons zeer onbekende paden berijden in de streek Priorat. Een wereldberoemd wijngebied in prachtige natuur met ruige bergdorpjes. Op de hellingen de druiven, die nu naar de coöperaties worden gebracht. De dure, bijna zwarte wijn wordt verkocht in prachtige bodegas van bijzondere architectuur, de zgn wijnkathedralen. De oudste in modernistische stijl, oa van Martinell, een leerling van Gaudí. We gaan het zien. 

Meteen omhoog. Eindeloos slalommen in een driedubbele spiraal tot we op de Coll de l'Arena 1032 m hoog zijn. Adembenemend landschap.

       

Linksaf tot Prades. Thoffietijd.

De volgende Coll d'Albarca is minder hoog. Het gelijknamige dorpje ligt tegen de rots geplakt.

 De 1e coöperatie vinden we in Cornudella de Montsant. Deze is dus van architect Martinell. We kopen er een zeer betaalbare (slobber, nemen we aan) Vi Neru, zwarte wijn. Ook  nog olijfolie extra vierge uit het naburige Siuriani.

           

             

La Vilella Alta rijden we voorbij. La Vilella Baixa duiken we in. We zien een Coöperatie met P. Beneden blijkt de P beperkt en vol. Verder het dorp in kan niet met Libby en zou beslist zeer onverstandig zijn. Het draaien valt mee. Zo kan ik wel een mooie foto nemen van de ook al 100 jaar oude wijnkathedraal.

          

         

           

            

Gratallops DOC is volgens mijn beschrijving de beste en duurste wijn van Spanje. Dat merken we al voor het dorp. Cathedrais, gebouwd in strakke moderne architectuur, tegen de hellingen aan.

Tegenover het dorp kunnen we lunchen op een picknickarea. Daarna nemen we een kijkje in de Agrobotiga. Veel gelikter en veel duurder, dan waar we eerder onze wijn en olie kochten. Niet alleen regionale producten, maar uit heel Spanje. Hier verdienen ze niet aan ons. Het is wel leuk kuieren rond de kerk. Overal zijn wijnkelders. Ja, dit is big business.

       

          

We zakken verder af tot Falset. De wijnhoofdstad van de Priorat. We stoppen er niet meer.

     

Vijf km verder ligt het plaatsje Masroig. Hier zijn op de P van de Celler camperplaatsen gemaakt. De helft staat vol met gewone auto's, desondanks hebben we nog keuze. Vanaf hier wil ik morgen graag een rondje fietsen, maar Leen is nog niet om. Afwachten dus.

           

Na de siësta nemen we een kijkje bij de Celler. Het is er een drukte van belang. Aanvoer en verwerking van de druiven. We mogen overal binnen kijken.

      

         

Ik doe nog een rondje dorp. Dat stelt niet zo veel voor. Alles draait hier om de Celler.

 

Bij terugkeer is het vier uur. De Botiga gaat open. Dit is een winkel met alleszins schappelijke prijzen. Een paar gezellige meiden adviseren ons. We kopen een bag in the box met Vi Negre, 2 potjes biologische olijven en een fles Vi Negre azijn. Een wijntje gaat er nu wel in. Nog geen Priorat. Eerst moet de fles Zuid Afrikaanse leeg. Zunig ee!

         

Woensdag 20 september, 1 CP Calaceite, 2 CP Valderrobres, Aragón, Sp.

Vanaf vandaag is de koers west. We beginnen aan de grote oversteek richting Portugal. Geen fietstochtje meer naar het volgende wijndorp op de heuvel, maar misschien wel fietsen, want bij de uitgezochte CP 50 km verderop ligt een via Verde. Fietspad op voormalige spoorlijn. Het landschap wordt minder spectaculair. We steken de Ebro over. In Gandesa staat een prachtige wijnkathedraal. Die moet van Martinell of misschien wel van Gaudí himself zijn.

        

          

Calaceite ligt op een heuvel. Een camperbordje wijst ons rechtsaf. De weg loopt het dorp in, een gewoon Pbordje naar beneden. Verwarrend. Ik stap uit en loop naar beneden. Leen praat met een automobilist. Hij kiest voor de spannende route boven door de smalle straten. Ik volg te voet. Zodoende zie ik meteen de soms letterlijke hoogtepunten van het authentieke dorp.

         

        

De CP ligt op een terras beneden de bebouwde kom en boven de vlakte. Onder ons enkele boerderijen waaruit zeer landelijke luchtjes komen overwaaien. Ook daarvandaan dikke zwarte vliegen. Nee, de gemeente heeft zijn best gedaan, maar dit wordt hem niet. Bovendien toont de Via Verde waar we inderdaad zo op kunnen ook niet echt aantrekkelijk. Beetje afknapper na het adembenemende landschap gisteren.

We rijden 20 km zuid. Het landschap wordt weer groener. Een wauw ontsnapt bij de aanblik van Valderrobres. Dit komt vooral door het stoere kasteel boven alles uit.

     

Niet omhoog het stadje in, maar de brug over. De CP ligt aan de Rio Matarraña tussen de oude en nieuwe brug. Dit staat ons meer aan. Op 5 km afstand loopt ook hier een Via Verde.

         

Wij gaan eerst maar eens op verkenning in het stadje. Verder dan de nieuwbouw komen we nog niet. We vinden in de OdT een schat aan informatie over Aragón, fiets- en wandelpadsuggesties. We kunnen weer jaren vooruit. Ook 2 supermarkten Día en Eroski vlakbij. Makkelijk!

Na de lunch gaat Leen het dak op en plakt de lekkende daklijst af. Hopelijk voldoet dit voor de rest van de reis. 

In de namiddag steken we de 14e eeuwse stenen brug wel over. Door de Portal de San Roque het historisch centrum in. Ook dit is weer zo karakteristiek met zijn trapstraatjes. Hoge stadshuizen, hanggeraniums aan de balkons. Op de top van de heuvel het kasteel met kerk en museum. Het is heet. We zijn niet in de mood voor bezichtiging en dalen rustig weer af. Het is uiteindelijk een relaxed dagje geworden zonder fietstocht.

             

        

         

          

         

Donderdag 20 september, CP Morella, Comunidad Valenciana, SP.

Gisteravond gingen we naar bed met het idee vanaf Valderrobres te fietsen naar en over de Via Verde. Bij het opstaan is het maar 5°. In de loop van de dag kan het echter behoorlijk heet worden. We rijden naar Morella. Deze plaats ligt door onze 2e CPkeuze gisteren ineens op de route naar Cuenca. We waren er al eens op dagtocht vanaf de kust. De weg erheen is landschappelijk zeer fraai. Rotspartijen tussen het groen. Stadjes tegen de helling. In Monroyo is kennelijk geen plaats voor een staand Christusbeeld. Dan maar liggend op de rots geschilderd.

            

              

            

Bij aankomst op de CP is iedereen aan het vertrekken. Volop keuze dus op het boventerras met spectaculair uitzicht. We proberen drie plaatsjes, voordat we zonder blokken (mag niet, want dat is kamperen) naar onze zin staan ;-).

Na de thoffie trekken we de wandelschoenen aan en volgen de route die MapsMe voor ons bedacht heeft. Op deze manier lopen we niet over de RN, maar eerst over een parallelweg, dan schuin oversteken en over een Via Pecária, weg voor het vee, onderdoor het aquaduct. Mooi, terwijl de stad op de heuveltop  steeds dichterbij komt.

         

         

Door de Porta de Sant Miquel de ommuurde stad in. Dit is toeristisch. Vooral groepen Spaanse ouderen brengen veel levendigheid in de straat met winkeltjes.

Direct door de poort hebben we al een plattegrond gescoord. We trekken ons plan. Langs de Ayuntament met gigantes, reuzenpoppen, in de hal. De Basilica vraagt toegang. Doen we niet.

             

De Convent St Francesc wordt ons hoogste punt. Helemaal aan het eind kijken we uit op de vlakte en op het kasteel.  Hier koop je ook een combiticket voor Convent en Castell. Niet duur, senioren slechts € 2,50.

Het is 1 uur. Vlakbij hebben we een eettentje, tegen de rots gebouwd, met menu del dia gespot. De trap af komen we in een piepkleine binnentuin.  Het is sinds de 60er jaren een familiebedrijf. De 3e en 4e generatie vrouwen staat in de keuken. 4e generatie man bedient. Het ziet er leuk, maar wat rommelig uit. Zo is de bediening ook. Vol goede wil en gastvrijheid. Voor het menu uit een vermouth van het huis met een heerlijke tapa. Leuk en lekker. Voor de rest mist er nog wel eens wat. Zo ontbreekt de tonijn bij de asperges en komt de kaassaus bij de dunne varkenslapjes rijkelijk laat. Het wordt met excuses steeds overvloedig goedgemaakt. De rekening valt reuze mee, dus dikke fooi verdiend, vinden we.

Na deze overvloedige lunch trekt bezoek aan het kasteel niet meer. Door de Joodse wijk en het restaurantstraatje (duurder en minder leuk vinden wij) besluiten we dezelfde omweg onderdoor het viaduct terug te nemen. Morella in de herhaling is ons goed bevallen. De vorige keer was het hartje winter. Koud en guur. Een reuzeverschil.

        

         

        

Vrijdag 21 september , OP Teruel, Aragón, Sp.

135 km van Morella naar Teruel. Tomesita neemt nog even een binnendoortje onderlangs de muren en de San Mateu Poort.

De afslag door Torcall en langs La Mata de Morella (dood van/slag om Morella? Dit is El Cid gebied. Bij de Spanjaarden beroemde middeleeuwse krijgsheer, maar eigenlijk gewoon een huursoldaat. Eerst vocht hij mét de Moren. Zijn roem verwierf hij door tégen de Moren op te trekken.

        

              

Mirambel (Mooizicht) is werkelijk weer zo'n prachtig stadje, waar Spanje er zo veel van heeft. Ik wandel door de verstilde straten. Pianomuziek klinkt uit een huis.

          

           

            

Voort gaat het weer. Cantavieja ligt indrukwekkend op een rotskam. Er is een CP. Misschien een volgende keer.

           

Bergpassen tussen de 1500-1600 m hoog en natuurstenen dorpen wisselen elkaar af. 'Amerikaans Nationaal Parkenlandschap', maar dan in hapklare porties.

       

       

       

       

          

Teruel rijden we voor een kwart buitenom langs merkwaardige rode aarden bulten.

We eindigen in de nieuwe stad tussen meerdere campers op een mixP bij het moderne mudejarstijl politiebureau.

Het regent. We eten nu warm, kunnen we daarna naar de Mercadona vlakbij en hebben alle tijd om in de namiddag, wanneer het levendig wordt op straat, naar de oude stad te wandelen.

De weekendboodschappen gedaan, wandelen we in een half uurtje naar de stad. De zon schijnt weer. Mooi binnenkomen over de voetgangersbrug, versierd met reliëfs van oa het Teruelstiertje en de Spaanse Leeuw. De  Nl en Zeeuwse leeuw zijn afstammelingen van deze. Het is nog rustig. Hier wordt nog steeds een lange siësta in ere gehouden. Winkels openen om 5 uur. De kerken en musea een uurtje eerder.

          

Wat een stadsbeeld! Rijk versierde mudejartorens, stadshuizen in modernistische stijl. We kijken onze ogen uit, al voor we de OdT bereiken.

          

Met de plattegrond in de hand komen we bij het Mausoleu de los Amantes. We kopen geen combiticket voor de kerken en musea. Onze oogjes worden evengoed flink verwend, waar we ook kijken.

Op de Plaza de Torica is het druk rond het met bloemen versierde monument van een kleine stier. Het embleem van de stad.

De kathedraal en kerken mogen we dus niet in. Evengoed wat een pracht. Wat een vakwerk van de eertijds Moorse handwerkslieden, die al dan niet gedwongen werden om Christen te worden en zo de versieringen aan de kathedralen verzorgden. Deze Moorse manier van versieren in een christelijk sausje heet Mudejar. De ambachtslieden werden Moriscos genoemd. Aldefonso Falco heeft hierover een dikke, historisch verantwoorde, roman geschreven: De hand van Fatima. Zeer interessant. Van dezelfde schrijver ook De kathedraal van de zee.

Het Provinciaal Teruel Museum is in een 16e eeuws voormalig raadhuis gehuisvest. Zoals zo vaak bij overheidsmusea in Spanje is de toegang gratis. Alleen het gebouw is al de moeite waard.  Maar liefst 5 verdiepingen. In de entree een tijdelijke foto-expositie. Dan beginnen in de kelder legt de señor ons uit. Het is zoveel. Een etnografische en archeologische collectie. 13e tot 20e eeuws keramiek uit Teruel. We gaan er wat snel doorheen. Zo op het eind van de dag na een fikse dagrit is de fut er wel uit. Helemaal boven, als kers op de taart, vanaf een patio een schitterend uitzicht op de daken en torens rondom. Daar ontvangen en  versturen we ook wat appjes. Wifi vang je soms op de gekste plaatsen.

      

           

We nemen nog een kijkje bij het aquaduct en vinden het dan genoeg. Nu is het pas echt gezellig op de Plaza geworden. De terrasjes stromen vol. We lopen door. Om 7 uur zijn we in de camper. Gelukkig maar. Tien minuten later regent en onweert het. Het blijft langdurig hangen. Om negen uur komt er een hagelbui over. Grote stenen kletteren als kanonskogels op het dak. Licht flitst, donder rolt. Heftig!

         

Zaterdag 23 september, OP Playa Municipal, Cuenca, Castila-La Mancha, Sp.

Het noodweer heeft een heleboel blaadjes en takjes gebracht, maar gelukkig geen nieuwe lekkage op het gerepareerde dak. Half 4 schieten we wakker van een slagregen op de achterkant van de camper. Haha! Het is de sprinkler op het grasveld achter ons. We hadden het kunnen weten. We lazen het een paar dagen eerder op de website van Thole en Everdien. Het herhaalt zich nog een paar keer en klaar is het! We tukken door tot half 9. Dan schijnt de zon.

De toegangsweg naar Albarracín is adembenemend spectaculair mooi.

        

      

Albarracín, het oudste stadje in Spanje ligt in bekroond landschap. Ook nog weekend, dus is het druk, heel druk in het nieuwe dorp. Vertrekpunt voor wandelaars en klimmers. We hopen op een plekje op de camping met sani en wasmachine. We zijn wel toe aan paar dagen rust. De camping blijkt flink bezet met luidruchtige groepen Spanjaarden. De plaatsen bieden amper privacy. De sani zeer onhandig. Ondanks dat er nog wel een paar plaatsjes vrij zijn krijgen wij het allebei acuut benauwd. Minder ruimte en rust dan vannacht op de stadsparking.

         

Vandaag al vervolgen we noodgedwongen de route binnendoor naar Cuenca. Door het dorp met volop zicht op het oude stadje en kasteel. Als het ons gegeven is komen we hier nog eens terug, maar dan wel door de week.

Thoffie tegen een hoge rotswand en verder door de woeste natuur. Zo spectaculair.

Nog een paar dorpjes en verwijzingen naar wandelmogelijkheden. Meer agrarisch is het in het dorpje Frias de Albarracín.

        

          

       

We stoppen plotseling. Het blijkt bij het Monumento Nacimiento de Rio Tajo. Een moderne symbolische metalen beeldengroep. De bron van de Taag is een poel vol kikkers.

Het blijft very scenic. Ineens weer heel hoog. Daarna 5 km lang 10% dalen.

          

Langs de Laguna de Uña, een stuwmeer. Het wordt allengs toeristischer. Weer een imposante rotswand. Is dit nu al La Ventana de Diabolo? Dan is het meer een kms lange rij duivelsvensters. In het plaatsje Uña kraakt Leen zomaar de inlogcode van Restaurante Laguna. Ook niet zo moeilijk,  gewoon laguna intoetsen:-) Mail yes. Website lukt provisorisch met veel geduld.

           

          

De afslag naar de Ciudad Encantada, de betoverde stad. Een complex grillige rotsformaties. Het ziet er heel anders uit dan jaren geleden. In ons werkzame leven nog. Eén van de 1e keren zonder de kinderen en april, zeer vroeg in het seizoen. Vanaf de camping in Cuenca tijdens een dagtocht. Hoe hoger we kwamen hoe kouder en natter het werd. In de Albergue kregen we om half elf spontaan een borrel bij onze chocomel geserveerd, terwijl we ons opwarmden aan de open haard. Erg gezellig herinner ik me. Van het bezoek is verder niet veel blijven hangen. Nu vinden we ternauwernood een plekje op de volle P. Voor het Park achter gaas moet betaald. Is het een half pretpark geworden? Daar hebben we helemaal geen zin in. Rondom de P vind ik nog genoeg vreemd gevormde rotsen. Dat moet voldoen.

Verder naar de camping van weleer. Voor de ingang staat de sani aangegeven. Er hangt een ketting voor. Zelfs de wc willen we hier niet kwijt.

De hoogste tijd om te relaxen. We rijden linea recta naar de Playa Municipal aan de rivier beneden Cuenca. Daar staat het vol geparkeerd blik. Personenauto's en campers. Tja, weekend in Spanje, dan kun je dat verwachten op mooie plekjes. Want dat is het! We vinden een wat ongelukkig plaatsje, waarschijnlijk leeg omdat er een kuil is aan de ene kant. Een rooster met tank daaronder bij de deur en weelderig uitgegroeide takken achter. Na drastisch snoeiwerk hobbelen we buiten de kuil en staan perfect en rustig!  Half vier!

Na de late lunch, het is meer een dinch geworden,  toch maar even tot het eind van de P lopen om het strandje te ontdekken en zo mogelijk wat mooie plaatjes te schieten van de rotsen rondom en de hangende huizen van Cuenca boven de rivier.

         

           

        

verder naar week 39