Zondag 10 september, Halte Nautique Vandenesse-en-Auxois, Fr.

Een luie zondagochtend. De zon schijnt bij een fris windje. Prima fietsweer. Het begin is meteen heftig. In het dorp de heuvel op tot Châteauneuf en uiteraard naar het kasteel, waar we tegenaan kijken.

 

         

           

We beperken ons tot een blik op de binnenplaats van het kasteel.

         

Daarna doen we een rondje dorp. Châteauneuf heeft het predikaat Village Plus Belle de France verworven. Drukte verzekerd. Het is dan ook zeer schilderachtig. Jammer alleen van de vele auto's.

         

Daarna volgt een kilometers lange afdaling tussen de koeien tot het dorp La Bussière-sur-Ouche. Ook zeer het aanzien waard. De voormalige 12e eeuwse Cisterciënzer abdij is privéterrein, alleen toegankelijk voor cliënten. Waarschijnlijk om die reden verstopt tussen het groen.

        

           

Hier komen we ook weer bij het Canal de Bourgogne. Op de aire de picknique knabbelen we onze lunch weg.

Daarna via een grande boucle over de Route Velo. We raken de tel kwijt bij de vele sluisjes, die we passeren. De Mooie Bever, het voormalig vrachtbootje, dat vannacht voor onze neus aangemeerd lag, is nog niet ver gekomen. Een km of 10 slechts, schatten we in. Haast moet je met deze manier van reizen niet hebben, wel sterke armspieren om de sluizen handmatig te openen.

           

Wij zijn na 30 km ook blij weer op honk te zijn. Ondanks de ondersteuning is het toch pittig fietsen in de heuvels. De rest van de middag komen we bij. Al is er natuurlijk ook werk aan de winkel.

        

Maandag 11 september, Aire Municipale St. Bonnet-le-Château, Rhône-Alpes, Fr.

Vandenesse uit. Mooi binnendoor westelijk van de route Chalon-Lyon-Valence. Rond het indrukwekkende Centre Medieval van Arney-le-Duc. We vinden er een Aldi. Weer eens wat anders.

Van Autun zien we niet veel. Alleen een kerk met mooie bloemenborder in de buitenwijk. Etang-sur-Aroux heeft een saniservice op een verder ongezellige P. We zijn er blij mee na 2 dagen prachtig staan, maar zonder wc loospunt. Er is ook nog wifi. SFR Wifi FON sluit website bijwerken uit, tijdens de thoffie mail en apps lezen en versturen lukt wel.

           

We kachelen landelijk verder. In Gueugnon kunnen we tanken bij een bijzonder begroeide watertoren. Voor Roanne is het lunchtijd. Het spettert een beetje. We zijn in het Loiregebied. Bij nader inzien wijzigen we de eindbestemming voor vandaag. Niet bij een skistation op 1000 m hoogte ten zuiden van St. Etienne, maar meer westelijk bij een jeux de boulesfabriek. Haha, we horen de ballen al kletteren.

           

       

Vanaf Roanne een stukje over kletsnatte autoweg. Net een bui gevallen. Wij hebben zon. De temperatuur is opgelopen tot wel 17°. Het wordt nog warmer. Ineens is het 20°. Dat duurt niet lang. De laatste 50 km binnendoor slaan we af richting Central Massif. Dat betekent de hoogte op en daarmee daalt de temperatuur weer.

         

          

         

In het plaatsje St. Bonnet-le-Château (wereldhoofdstad van de petanque en jeux de boules) op de gemeentelijke Parking kijken we uit op de kerk. Uiteraard, zou ik bijna zeggen. De temperatuur weer teruggezakt tot de 16°, die we al dagen hebben. Ondanks de 'Bis' routes zijn we lekker opgeschoten. Al zuidwestelijk van Lyon.

        

          

We klimmen door het robuuste dorp, stevige hoge huizen met dikke muren in smalle straten, naar de kerk. Vandaar een weids uitzicht. Met een ommetje terug halen we desondanks de 10.000 stappen niet. 

          

               

        

           

        

Dinsdag 12 september, Aire de Camping-Car Mende, Lozère, Fr.

Het gezoem van de boulesfabriek heeft ons niet uit de slaap gehouden. Vier witte strikjeshondjes blaffen regelmatig. Ze zitten buiten tussen provisorisch hekwerk. Hun bazen hebben een klein circus, zoals je die nog tegenkomt in Frankrijk. Een zwarte geit hoort er ook bij en graast op de Aire de Picknique tegenover. Het jonge stel is druk bezig de boel te preparen voor de 1e voorstelling vanavond.

Wij rijden Route des Balcons richting Mende. Zon, wolken, wat miezer en een regenboog. 10° slechts.

            

          

Puy-en-Velay laten we links liggen. Inmiddels Route des Volcans. Overal in het landschap zien we de groene reuzenmolshopen liggen. De boeren bieden hun producten aan. Geitenkaas, eieren en vooral de groene linzen van le Puy. Mét AOP merk!

         

Een paar km door de Ardèche, dan Lozère in. Stevige dorpen. Geen wonder, ze liggen 1000 tot 1300 m hoog.

           

            

Na fiks dalen arriveren we in de historische stad Mende. De als tussenstop ingetoetste CP bereiken we stapvoets.  Het is net 12 uur en dat betekent drukte in de stad. De Camper Aire aan de Lot is aardig bezet, maar toch heerlijk rustig in een uithoekje tegen het centrum aan. De zon schijnt hier volop. Dat voel je 18°, heerlijk!

           

We kokkerellen wat voor de lunch. Zalig plekje met geweldig uitzicht. Niks tussenstop. We blijven. 2 loopjes vandaag. Eerst naar de Intermarché vlakbij en daarna met een ommetje langs de Lot over de oude 13e eeuwse brug door karakteristieke straten op de kathedraal af.

            

            

 

Binnen is het vrij donker, maar er zijn prachtige glas-in-loodramen en gobelins te bewonderen.

            

Het bezoek aan de OdT geeft ons zeer onduidelijke kaartjes. Het is eigenlijk voor ons allebei ook wel genoeg geweest vandaag.

         

Woensdag 13 september, 1. Aire Municipale Lunas, 2. Aire de Camping-Car Bédarieux, Languedoc Rousillon, Hérault, Fr.

'Wegger dan wegst' van de snelweg brengt Tomesita ons deze etappe. Na Mende rijden we zuid over weggetjes die niet in onze Michelin atlas staan. Steil omhoog naar een Cevennenplateau en nog steiler omlaag tot de Tarn.

           

Van Molines rijden we langs deze rivier tot Florac. Zo zijn we weer op de gedachte route.

           

Verder zuid door het Parc National des Cévennes tot Le Vigan. Het is billenknijpend mooi. Hier zijn we beslist nog nooit geweest. Onbekende paden zoeken is het motto van deze reis. Dat lukt hier.

          

          

Het plateau met de Mont Aigoual ligt op 1500 m in dichte mist. Het heeft dus geen zin de laatste km naar de top te rijden. Al wat gedaald kunnen we bij een Belvédère neerkijken op het dal van de Hérault. Daar schijnt de zon.

          

In Vignan raken we aan de sukkel door een verkeerd ingetoetst tussenpunt. Daarna is er twijfel over een alternatieve route. Kms door desolaat uitgedroogd landschap. Smalle weg, krassende bramenranken. 3 km korter, maar minstens een half uur langer onderweg. Het kan ook té onbekend! Uiteindelijk komen we bij Le Caylar op de bekende aire aan de A75 terecht.

             

       

           

       

      

Opgeknapt door een fikse lunchpauze (we zijn inmiddels 5 uur onderweg over 160 km) laten we Tomesita haar binnendoorroute toch maar afmaken. De CP van Lunas blijkt een groot droog grasveld tussen rivier en weg. Kriskras staan campers. Wij komen met de kont naar de weg te staan. Het is heet ineens 27°. Wat een verschil met de 10° vanmorgen op het plateau. Stoelen uit de camper, bikini aan. Heerlijk, zou je denken, maar ik vind er hier niet veel aan. Teveel Geitenwei naar mijn zin. Grote campers met auto of quad. Dat rijdt rond, een drone gaat zoemend de lucht in. Achter ons is het druk met auto's. We verhuizen naar het midden van het terrein. Van de regen in de drup. Nog meer geluid. De buurman heeft stroom tekort. Laat de motor draaien. Overal kijkende en kletsende mensen. Ik heb last van de hitte en vind geen rust. Alles irriteert.

           

           

We vertrekken. 15 km verderop is weer een CP. Tomesita probeert nog een afkorting, waardoor we voor een spoortunneltje van slecht 2.80 m hoogte komen te staan en een stuk achteruit terug moeten tot we nét nét kunnen draaien op een smal inhammetje. Pff.! Verder gaat het goed.

         

        

Op deze CP is het ook druk. We vinden een plekje. Het is hier gestructureerder, daardoor een stuk aangenamer. Bovendien is de ergste hitte inmiddels weg. Eindelijk rust! Er zijn van die Murphy dagen! Deze had er elementen van. Morgen een nieuwe dag met nieuwe kansen.

    

Donderdag 14 september, Mix Parking Prats-de-Mollo-la-Preste, Pyrénées-Orientales, Fr.

De CP van Bédarieux beviel prima voor de nacht, maar niet om te blijven. Ondanks dat de slingerslangerreisdag van gisteren nog in mijn hoofd zit, rijden we. Echter niet de weer inspannende binnendoorroute, maar de groene Route National. Prachtig tot Béziers.

            

       

Béziers rond, wat file bij Narbonne. Het landschap zuiders. Cipressen, olijvenbomen en oleanderstruiken rond de vignerons. De druivenoogst is in volle gang. We zien de etangs aan de Middellandse Zee. En natuurlijk waait het hier.

          

            

            

Op een kale P voor Perpignan stoppen we voor thoffie. Daar kan Leen na dagen, voor het eerst in Frankrijk, de website bijwerken. Stapvoets door de mooie stad. We hebben er goede herinneringen aan. In Perpignan-Sud kondigt de Intermarché bij de service een laverie aan. Daar kijken we nu net naar uit. Pech! Alle 2 de wasmachines zijn buiten gebruik. Eerst boodschappen en dan lunchen. Wanneer we met de kar buiten komen waaien we zowat om. De wind is in een half uur tijd aangewakkerd tot een stevige mistral.

          

Voor de lunch vinden we uiteindelijk een rustiger plekje, in het stadje Ceret. Ruim na de afslag bij le Boulou over de D115 het binnenland in. Deze weg leidt over de Col d'Arès naar Spanje. Hij staat al jaren op het verlanglijstje, want inmiddels één van de weinige of misschien wel laatste van de doorgaande Pyreneeënroutes die we nog niet 'genomen' hebben.

          

          

Het eerste stuk van het Techdal is dichtbevolkt. Toeristisch in de kuuroorden Ceret, Amélie-les-Bains en Arles-sur-Tech. Daarna is het gedaan met de drukte. Het dal wordt nog nauwer. Het indrukwekkende natuurschoon is de baas. In het laatste dorpje voor de Col zien we beneden aan de rivier op de ingetoetste P een paar campers staan. We zijn het meteen eens. Dit is ons plekje voor vannacht. Onder de platanen aan de Tech. Het versterkte stadje tegenover ons. Jammer genoeg begint het net te gieten. Een langdurige hoosbui. Voorlopig komen we de deur niet uit!

           

            

Pas in de schemer kan ik even naar buiten. Wat een mooi rustig plekje staan we. Het aanzicht van Prats is ook niet mis. Door de open klokkentoren van de kerk doet het al Spaans aan. Dit is Catalonië.

           

      

Vrijdag 15 september, Parking Bonarea-Guissona, Guissona, Cataluna, Spanje.

'Schuilend voor donkere wolken' zingt Boudewijn de Groot. Sinds gisteravond regent het onafgebroken. Wij amuseren ons onder de druipende platanen. We nemen rust. Het liefst hadden we dat gedaan met een wandeling rond de Tech, maar dat zit er niet in vandaag. Zelfs een wandeling door het dorp wordt niks.

Weet je wat? Op het gemak alvast naar 'de overkant'. 31 km tot de CP in Camprodon Spanje. Misschien regent het daar minder. We beginnen meteen aan de beklimming van de 1513 m hoge Col d'Ares. Rustig aan, bijna geen verkeer. Na wat nevel rijden we boven de wolken. Bijzonder!

            

Even stoppen bovenop en we zijn in Spanje. Net zo rustig omlaag. Dit is geen moeilijke pas. Een makkie vergeleken bij de weggetjes die we eergisteren in de Cevennen reden. In Molló halt bij de ingetoetste pomp. Bergopwaarts piepte Tomesita steeds angstig: bijtanken aub.! We moeten lastig tussen lukraak geparkeerde auto's door. Het blijken klanten van het café. Het pompstation is reeds lang gesloten.  Gelukkig dalen we nog steeds. In Camprodon op de CP nog niet getankt. Bovendien ontdekken we druppels op de tafel. Verdorie,  het dak lekt! Op dit moment kunnen we er niks aan doen. Het regent nog steeds.  Wel blijkt tijdens de lunch dat  er geen water doorkomt in stilstand.

         

          

We besluiten nog wat verder te rijden. Tanken moet weldra lukken en wie weet wordt het eindelijk droog. Meteen buiten het dorp zien we een Repsol. Dat probleem is alvast opgelost.

In Sant Joan de les Abadesses rijden we langs het centro storico. Ook nu staan er campers op het CPtje bij de oude brug. Even later parkeren we op de CP van Ripoll. Wat jammer dat het regent. We staan hier aan de Via Verde. Na het wandelen in Frankrijk was fietsen de volgende activiteit. Helaas, volgens de pompbediende zal het nog minstens tot zondag regenen. Er is hier wifi. Zo ontdekken we dat het een stuk zuidelijker op onze route vroeger droog wordt en morgen beter. Wanneer we daarheen rijden zouden we vandaag nog zon moeten zien.  Dat doen we dus.

       

Het wordt best nog een flinke rit. Steeds regen. Voortdurend bochten en kronkelen, stijgen en dalen. Prachtig landschap. Dorpen en gehuchten naar heiligen vernoemd. Veel kerken met picknickplaatsen langs de weg.  Helaas, door de regen stoppen we nergens. Wel betrappen we zo maar een wild zwijn.

         

         

            

           

Berga voorbij, iets meer golvend, maar nog imposante rotskammen. Bij Solsona linksaf voor het laatste stuk. Hier weiden en akkers. We zien warempel een streepje blauw in de lucht. We naderen Guissona. Het agrarisch en vleesverwerkend centrum van de regio. 

        

          

Grote rookwolken boven de vleesfabriek. De naam bonArea alomtegenwoordig. Niet alleen bij de fabriek , maar ook op heel veel vrachtauto's en trucks die hier rondrijden.

Wij stoppen iets verder op de CP bij een restaurant, supermarkt en goedkope pomp van hoe kan het anders bonArea.  

Op verkenning in het complex ontdekken we al snel het tourniket van toegang. Voor € 5 pp kun je door het hekje en staat  het warm en koud Catalaans buffet tot onze beschikking. Het is geen haute cuisine, maar smaakt ons prima. Daarna struinen we door de uitgebreide super en sla ik daarna met de inkopen aan het soepkoken en vlees braden. Toch nog een drukke avond. Wie zei ook weer dat reizen hard werken is?

                   

Zaterdag 16 september, CP Cervera, Catalonië, Spanje.

Niet voor niets reden we gister zo'n end. Bij bonArea werd het droog met een kleurrijke zonsondergang als toegift. Gelukkig geen lekkage meer gehad. Vandaag willen we echt niet ver rijden. Het wordt Cervera, slechts 13 km zuid.

        

De CP ligt bijna 2 km van het centrum. Voor ons is dit vandaag positief. We willen bewegen. Volgens Leen zijn we hier al eens geweest. Op stap komt ook bij mij de herkenning. De vorige keer draaiden we om bij de kerk voor het spoor. Nu hebben we een plattegrond op kunnen halen bij het Catalaanse toeristenbureau naast de CP en lopen we onder het spoor door zo het historisch centrum in. 

            

Overal hangen Catalaanse onafhankelijkheidsvlaggen en Sí-banieren. Het wapen van Cervera (hert) net als bij zijn Portugese naamgenoot Cerveira is daarin verweven. Cervera heeft veel, soms vervallen, schoonheid. De stevige kerken bieden een compact aanzicht in de nauwe hoge straten of juist ruim op de diverse pleinen.  

         

           

         

Aan de voorgevel van het stadhuis in reliëf rijen narrenkoppen, horen zien en zwijgen. Ook met duivels en heksen heeft de stad iets. Enkele van de overdekte straatjes zijn er naar genoemd.

        

           

Aan de andere kant van de stad klimmen we naar de restanten van het Castell en de Convent. Een bijzonder uitzicht is onze beloning.

            

Op de terugweg valt ons oog in de winkelstraat weer op andere details. Op de CP is inmiddels iedereen vertrokken. Wij blijven. Vanavond loopt het vast weer vol. Altijd leuk zo'n binnenkomst te zien.

                  

verder naar week 38