Zondag 7 februari 2010, Camping Indigo Lyon, 790 km, 4o C
We rijden al om half acht! Niet gepland. Simpel erg vroeg wakker. Het is nog donker bij vertrek, maar gelukkig wordt het snel licht. We rijden een mooie route vandaag. Eerst door de Champagne, later de Bourgogne in. Kilometers rijden we over de rustige en pittoreske D671 (vroeger N 71) langs de Seine, mooie stadjes, o.a. Chatillon sur Seine. Het weer is grijs, hoe dichter we bij de Sources (bronnen) de Seine komen en dus stijgen, hoe neveliger en kouder het wordt. Dat is niet fijn, het is miezerig en rond het vriespunt. Gelukkig merken we niks van ijzel. Na St. Seine L'Abbaye dalen we, verdwijnt de mist en stijgt de temperatuur. Van Dijon tot Châlon-s-Soane rijden we de Route de Grands Crus. Wijn chateaus omgeven door ontelbare druivenstokken, overal verkoop en degustacion (proeven). Hoe dichter we Lyon naderen hoe stedelijker het gebied wordt. Gelukkig zijn we er bijna.

  

   

Maandag 8 februari 2010, bezoek aan Lyon, tussen 1 en 3o C.
Nadat we de ochtend keuterend in en om de caravan doorbrachten, bussen en metroën we met het op de camping gekochte dagkaartje (à € 4,70) tot midden in het oude stadsdeel Vieux Lyon op de westelijke kant van de oever van de Saône. We beginnen bij de Cathédrale St Jean. Deze kerk heeft een astronomische klok uit de 14e eeuw, die de religieuze feestdagen tot 2019 aangeeft. We vergaten ernaar te kijken, maar op de foto is ie toch te zien!

   

Dan zigzaggen we door de Rues St Jean en de Boeuf, allebei vol Renaissancehuizen die ooit toebehoorden aan bankiers en zijdehandelaars. Hotel Gadagne, 15e eeuw, herbergt nu 2 musea. Het Marionettenmuseum over de beroemde poppenkastpoppen van Lyon is gesloten. In een etalage vlakbij zien we wel deze Guignol, zeg maar de Franse Jan Klaassen. Ook de Rue Juiverie heeft mooie Renaissancehuizen.   

 

                                                                                            

Het uitzicht vanaf de Pont la Feuillé over de Saône naar de overkant is schitterend. Vooral als de zon zich even laat zien. Dan voel je ook dat we in een zuiderse stad lopen. Zonder zon is het koud, gelukkig heeft Leen zijn das in de tas. Die mag ik gebruiken. We lopen nu op de Presqu'île', het hart van Lyon, ten zuiden hiervan stromen de Rhône en de Saône samen. Zover komen wij niet. Op en aan de Place des Terreaux is veel te zien. Het 17e eeuwse Hotel de Ville en het Palais St Pierre, voormalig benedictijner klooster, nu Musée des Beaux Arts zijn echte blikvangers. Dat kun je ook wel zeggen van de enorme 19e eeuwse fontein van Bartholdi. Achter het stadhuis de Opera de Lyon, een 19e eeuws neo-classicistisch gebouw met zwart staal en glas nieuwbouw (1993) van architect Jean Nouvel, zowel verguisd als bewonderd.

   

Zo bereiken we de Rhône, ook prachtig. Via een binnendoortje klimmen we omhoog de arbeiderswijk, vroeger zijdeweversbuurt la Crois Rousse in. Voorbij de weinig bijzondere église Polycarpe vinden we de ruïne van het Amfithéatre des Trois Gaulles, 19 na Chr. We dalen af door verschillende 'traboules'. Dit zijn overdekte steegjes waardoor de wevers stoffen vervoerden. Terug in de Vieux Ville starten we de fikse klim naar de Tour Metallique (1893). Gebouwd als toeristische trekpleister met een restaurant erin. Nu gesloten voor het publiek is het een TV zendmast. 

Boven aangekomen wandelen we door het parkachtige landschap met schitterende uitzichten op de uitgestrekte stad beneden, naar de topattracties van Lyon: les Théâtres Romains. Het Grand Théâtre (15 v Chr.) is het oudste van Frankrijk en heeft maar liefst 30.000 plaatsen. Er worden nog steeds voorstellingen gegeven. De wat ontsierende toneellampen getuigen daarvan. Ernaast ligt het 2e amfitheater, het kleinere Odéon heeft een mooie geometrische tegel/mozaïekvloer. Het hele complex heeft een hoog 'wauw' gehalte.

 

  

Als kers op de taart bezoeken we nog de Basilique Notre Dame de Fourvière, een super kitch (?) imitatie byzantijnse kerk vol torentjes en kantelen, binnen marmer en mozaïek. Tegenover de kerk stappen we met ons kaartje in de funiculaire, de kabelspoorbaan naar beneden, die eindigt in het metrostation Vieux Ville. Hup, de metro in tot het eindstation Gare de Vaise en daar vrijwel meteen bus 89 terug naar Porte de Lyon, Camping International. Makkelijker kan het niet en heel erg de moeite waard deze uitstap.

Dinsdag 9 februari 2010, Camping Bagatelle, Avignon, 1053 km., 6-8o C. regen.
Er zijn van die dagen, dat je blij bent dat je staat. Dit is er zo één voor mij. Ons doel vandaag, Bormes les Mimosas hebben we niet gehaald. Toen we vanmorgen wakker werden had het gesneeuwd. De thermometer gaf 0o C aan. Nauwelijks op de snelweg rijden we de file in. We doen er een uur over Lyon achter ons te laten. De temperatuur stijgt langzaam tot 6o, terwijl het blijft sneeuwen. Bizar! Op de route national rijden we rustig zuidwaarts. Na Rousillon gaat de sneeuw geleidelijk over in regen. Het is en blijft een grijze dag, al zien we heel even een waterig zonnetje. Het rijden is nu wel relaxed, maar opschieten doen we niet, vandaar onze switch naar Avignon. Zodra we de Provence binnenrijden stopt het met regenen. We kunnen droog installeren op deze ACSI camping op het eiland tegenover de stad. Helaas het is van korte duur, maar wij zitten lekker. Het mooie Avignon met zijn Pont d'Avignon en Palais des Papes laten we deze keer maar aan ons voorbijgaan.

  

Woensdag 10 februari 2010, Camping Manjastre, Bormes les Mimosas, 1258 km, 8-10o zonnig.
Kkkkoud en nu zon!!!! Zo luidt de verzuchting op TV bij het Nederlandse weerbericht vandaag. Dat geldt ook nog steeds voor ons, hoewel de dagtekening anders doet vermoeden. We staan op in Avignon bij 0o C. Er waait een stevige ijzig koude Noord-oostenwind. Evenwel, het is droog en de zon schijnt! We starten rustig op en nemen bij vertrek nog even een paar foto's van Avignon. In een kwartiertje zijn we de stad uit en is de temperatuur al 1o C. Veelbelovend! De RN naar Aix en Provence is als altijd prachtig. Bij Orgon passeren we de afslag naar St. Remy de Provence, waar we één van de 1e vakanties zonder kinderen en met fietsen doorbrachten. We doorkruisten de Alpilles en maakten lange tochten tussen Tarascon, Avignon en Orgon. Zulke afstanden halen we nu niet meer. De hoge kliffenrand met de Notre Dame de Beauregard bovenop is ook vanuit de auto een fantastisch gezicht. We vorderen gestaag, de temperatuur stijgt, onze stemming ook. Tot.....ik bij Aubagne de fout inga. Ik overrule Ienie Mienie, omdat ik meen een makkelijke rondweg te zien via een stuk tolvrije autosnelweg. Dat is ook zo, alleen kunnen we er niet af waar ik wil. We komen te zuidelijk uit. Nu luisteren we wel naar I.M., die ons prompt helemaal zuidelijk naar Ciotat stuurt, over een erg bochtige smalle weg en door dorpjes vol vernauwingen. Ik begin het wel leuk te vinden (prachtig landschap) maar Leen heeft er geen zin in, zodat we zo snel mogelijk de tolweg naar Toulon nemen. In die stad geen we weer even in de fout. Nu is I.M. de kluts kwijt. Uiteindelijk komen we enigszins gaar aan op onze nieuwe stek. Deze CC cheque camping blijkt een Nederlandse eigenaar te hebben en ligt pittoresk tegen een beboste heuvel aan. Dus smalle bochtige weggetjes, soms steil naar beneden. De plaatsen variërend in vorm en grootte. Wij willen niet zo laag (bad memories) en kiezen voor een langgerekte plaats, wat hoger op de heuvel. Achteraf moeilijker manoeuvreren, dan we tevoren ingeschat hadden. Bovendien verhinderen bomen dat we overdwars staan, waardoor we nu te veel wind vangen op de deur. Nou ja, het is niet anders! Vergeleken met vanmorgen in Avignon is het hier aangenaam. We kunnen het inwendige van de auto eens lekker luchten, want de boel was behoorlijk vochtig. Zelf komen we na een paar uurtjes helemaal bij. Eerst maar eens lekker slapen en morgen rustig aan ontdekken wat de mogelijkheden hier zijn. O ja! Vlak voor de camping hebben we de eerste bloeiende mimosa gespot!!!

  

  

  

   

Donderdag 11 februari 2010, bijkomen en klein autoritje (1284 km totaal) door Bormes les Mimosas naar Le Lavandou, temp van -2 tot +4o C, zonnig en ijskoude wind.
Een onstuimige nacht. W.b. de wind dan. Wij slapen als roosjes. Op de radio horen we dat het verkeer op de snelweg boven Frejus (50 km verderop) vastzit vanwege sneeuw. Hier voelt het alleen maar heel erg koud aan. Ik maak een wandelingetje over de camping. Die blijkt goed verzorgd met prachtige, maar soms heel moeilijk bereikbare, plaatsen. Vandaar dat de eigenaar je met alle plezier naar en van de plaats rijdt met een trekkertje. Misschien wagen we het er weer een keer op bij vertrek. De camping heeft veel begroeiing. Veel steeneiken, een enkele mimosa is al helemaal geel, de meeste beginnen net te kleuren. Leen kletst ondertussen gezellig met de Nederlandse overbuurvrouw, ook gister aangekomen. Zij hebben hun caravan hier in de buurt in de winterstalling. Zij vertelt ons ook dat het vanaf de camping ondanks de 'bergen' van het Massif de Maures hier toch goed fietsen is. Het kustfietspad vanaf Marseille tot Antibes is makkelijk te bereiken en goed te doen. Voorlopig vinden wij het nog te koud om te fietsen. Na de middag rijden we door Bormes les Mimosas (ziet er prachtig uit!) naar Le Lavandou om een supermarkt te (be)zoeken. We parkeren in het centrum bij de VVV, maar die blijkt nog gesloten. Middagpauze tot 2 uur. Dus nemen we na een klein wandelingetje maar een koffie/thee op een verwarmd, met plastic tentje overdekt, terrasje tussen lunchende Fransen. Om 2 uur is er ineens volop reuring in het stadje. De honden worden uitgelaten, de jeu de boulers laten zich door de kou niet afschrikken. Ja, uit de wind en in de zon, voel je heel in de verte de lente aankomen. Wij dus naar de Intermarché. Die opent pas om 3 uur. We moeten nog in ritme komen, dat is duidelijk! In de Carrefour vlakbij is het gelukkig non-stop shoppen. Zo kunnen we onze versvoorraad toch nog aanvullen. Al met al, hebben we het 'stik' naar ons zin vandaag.

  

  

   

Vrijdag 12 februari 2010, bezoek aan Bormes les Mimosas (1298 km) -2 tot + 7o C, zonnig!
De wind lijkt iets minder koud vandaag, met de zon fel door nodigt dat uit tot een wasje draaien. Het ophangen is een tintelfrisse klus. Na de middag rijden we de D98 bij de camping op en klimmen omhoog tot de afslag naar Bormes. Het is maar een kilometer of 5, maar we moeten een colletje over. Die zijn hier rond de 200 m hoog, toch nog pittig zo dicht bij de kust. Bormes is een erg pittoresk dorpje. Het is een van de mooiste villages fleuri (4 bloemetjes, zeg maar sterren) van Frankrijk en tot in de puntjes gerestaureerd. Heel het dorp lijkt wel een botanische tuin en niet alleen in de parken. Palmen, cipressen, zelfs een paar sinasappel- en citroenbomen vol fruit en allerlei mimosa variateiten natuurlijk. Behalve mimosa, zien we ook bloeiende rozemarijn, lavendel, bouganvillea en gele phlomis. In het oude centrum dwalen we door nauwe steegjes (Montée du Paradis) omhoog tot de burcht. Van de kerken staan de deuren uitnodigend open. Mooi glas in lood, eenvoudig interieur. Het uitzicht is steeds adembenemend. We kijken in een paar toeristische winkeltjes; één met zeep en parfum, een olijvenkeldertje en in een 'van alles wat' krijg ik een donkerrood vilten mutsje met roosjes op van Leen. Een vroeg Valentijntje, is dat niet lief? Bijna bij de auto stappen we de VVV binnen. De informatrice ligt in een deuk als Leen 'schrikt' van een toeterende auto. Het blijkt haar directrice te zijn. Ze geeft ons o.a. een wandeling met beschrijving van de hoogtepunten van het dorp. Nou we hebben het aardig goed gedaan op eigen houtje!

  

  

  

   

   

Zaterdag 13 februari 2010, wandeling vanaf de camping, 3 uur, -3 tot +7o C, zon/wolkje.
De wind is gaan liggen vannacht. Toch hebben we een koude ochtend, maar als de zon doorkomt wordt het heel aangenaam. De buren zitten lekker buiten voor hun caravan. Helaas is ons plekje te schaduwrijk voor deze tijd van het jaar. 'La porte beneden de camping door en dan la colline op, très facile', zegt de campingmadame als ik onze bestelde stokbroodjes afhaal op mijn vraag of we vanaf de camping een wandeling kunnen maken. Zo makkelijk is het niet. We gaan eerst rechtsaf en twijfelen dan bij een splitsing met verbodsbord. We volgen een groepje VTT-ers op het zandpad langs een beekje. Voorbij een boerderij linksaf, blijkt verkeerd. We komen bij een ketting over het pad, lopen in eerste instantie nog door, maar draaien toch maar om als we een diep beekje over moeten en het spoor daarna steil omhoog gaat. Dan zien we bij een weg links omhoog weer de sporen van de mountainbikers. Zo komen we uit op de kruising, o.a. naar Bormes. We volgen een tijdje de GR 15, maar gaan dan rechtdoor in de hoop directer bij de camping te komen. Hoog op de heuvel lopend zien we de camping inderdaad in de diepte liggen. Wij kunnen er alleen niet naar beneden. We moeten eerst nog een steile colline op. Naar beneden is helemaal erg. Mijn knieën willen dit niet. Beneden doen ook mijn voeten pijn. Stom, vanmorgen had ik vanwege de kou 2 paar sokken aangedaan. Die zitten nu in mijn bergschoenen. Dat knelt en geeft blaren. Gelukkig is het leed een eind geleden als ik 1 paar sokken uittrek en pleistertjes plak op de hielen.

   

   

verder naar week 7